Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

O MOSTEIRO DE CARBOEIRO E A S? LENDA

Escudo SilledaO concello de SILLEDA, provincia de PONTEVEDRA, ocupa uns 160 quil?etros cadrados e est?formado por 33 parroquias, cunha poboaci? de 10.000 habitantes. Forma parte da comarca de Deza e a s? capital ? Silleda.

O sur e o sudoeste deste concello est?percorrido por alienaci?s monta?sas nas que se rexistran as maiores altitudes. Nelas nacen os r?s Casela e Escuadro-Toxa, que descenden e orixinan pequenos vales. O oeste est?ba?do polos r?s Asneiro e Deza, o m?s importante da rede fluvial.

?moi importante a s? producci? agr?ola, (millo, forraxe, centeo, pataca, gander? e unha grande variedade de Silleda froiteiras) e a gander? (producci? de leite e carne).

Unha ducia de castros espallados por todo o concello remiten ? primeiros poboadores dun municipio que foi cami? de paso na ?oca romana e importante punto de encontro da Idade Media galega. 

A abad? de Carboeiro (s. X), o castelo de Cira (s. XI) -que serviu a dona Urraca para facer fronte ?ataque do arcebispo Xelm?ez- ou as igrexas rom?icas de Breixa, Ansemil (s. XII) e Taboada falan da importancia dunha zona que tam? ter? un papel destacado na invasi? francesa de 1809. Tras sufrir roubos, saqueos e incendios, os habitantes de Terra de Montes conseguiron que os galos se batesen en retirada en Pontesampaio. Importante foi o apoio de moitos dos seus veci?s a Gor?tidi na primeira guerra carlista (1833-1838), apoio que desartellar? a denuncia de aldeas pr?imas a Silleda.

O Mosteiro de Carboeiro

Nunha das s?s parroquias, Carboeiro, at?ase un dos mosteiros de m?s sona de Galicia. Foi fundado no ano 936 -nun O Mosteiro de Carboeiro precioso contorno xunto ?r? Deza e preto da fervenza do Toxa- polos condes de Deza e arrasado por Almanzor no 997. Dous anos despois comezou a s? reconstrucci? por orde de San Pedro de Mezonzo, arcebispo de Compostela. 

A igrexa, unha das mellores mostras do rom?ico oxival galego, constru?se na segunda metade do s?ulo XII, e hai cinco capelas. A portada ?de estilo compostel?.

Na ?oca da exclaustraci? foi abandonado polos monxes e co tempo foise quedando en ru?as. Recentemente foron conclu?as as obras de restauraci?.

Pero existe unha lenda en torno ?construcci? deste mosteiro.


O MOSTEIRO DE CARBOEIRO E A LENDA DO DEMO 

A trama desta lenda est?espallada por toda Europa, particularmente con respecto a pontes tendidas por riba de barrancos e de precipicios impresionantes. Na Breta? c?tase unha historia semellante referida ?catedral de Tr?uier. 

Pero, na maior? dos relatos deste x?ero, a astucia do celebrante que encadea a misa maior e as v?peras ?substitu?a pola solta dun gato ou dun animal ?demo, a modo de pagamento. Daquela o demo trata de destru?la s? obra e s?consegue tirar unhas pedras, o que explica o inacabado ou a alteraci? de determinados monumentos, pontes ou igrexas...

SilledaA lenda conta que o Mosteiro de Carboeiro, foi antigamente un dos m?s ricos de Galicia, a?da que non sempre fora dese xeito. C?tase que cando os monxes quixeron establecerse neste emprazamento, ti?n moitas dificultades para constru? un edificio que fose digno de devir un gran lugar de oraci? e de meditaci?. 

Era moi dif?il atopa-los obreiros que soubesen traballa-la pedra, e o outro problema era que faltaban os cartos. Por iso, os monxes ti?n que se conformar con vivir en cabanas de p?as e celebra-los oficios en min?culas capelas que non chegaban para acoller a todos.

Por m?s que o abade ped? axuda ? habitantes do pa?, estes eran moi pobres e viv?n mal. O bispo tampouco lles daba axuda e os monxes ti?n que pasa-los invernos nas s?s cabanas, expostos ?fr? e ? grandes temporais do mes de novembro.

Un d?, nunha das s?s xuntanzas, o abade dirixiuse ? monxes nestes termos:

-Irm?s, esta situaci? non pode continuar. Como non atop?o-los medios de constru?lo noso mosteiro, ?preferible separarnos e irmos, un a un, integrarnos noutras abad?s. ?he ben triste ter que chegar a iso, pero xa non hai outra soluci?.

Ent?, un dos monxes levantouse e solicitou humildemente a palabra.
-Fala, irm? Ram?, dixo o abade. ?Tes algo que nos propor?
-Certamente, -dixo o irm? Ram?- pero te? moito medo de que vos pareza mal, e non me perdoar? ser obxecto de esc?dalo.
-No punto no que estamos, -dixo o abade- podemos o? de todo sen quedar ofuscados. Fala pois sen medo
-Pois ben, vela? Non somos ricos, pero posu?os algo que non ten prezo. ?o salterio de san Cibr?.
-Efectivamente, respondeu o abade, t?o-lo salterio de san Cibr?. ?Pero ?de queres chegar? ?Desexar?s vendelo? Non creo que atopemos un comprador suficientemente rico como para que nolo pague ben.
-Non se trata de vendelo, -respondeu o irm? Ram?- Ese salterio ten unha grande virtude, sab?elo todos, porque quen o leva consigo est?seguro de escorrenta-lo demo se este se presenta para atormentalo.
-Exactamente, pero non vexo en que poder? axudarnos ese salterio. A Deus gracias, o demo d?xanos en paz e non ten que facer coa nosa pobreza.
-Por iso, dixo o irm? Ram?, non est?interesado en que continuemos a ser pobres. Preferir? que sexamos ricos e que descoid?o-los nosos deberes coa opulencia e a ociosidade. Ent?, como o diabo ten sona de ser un bo constructor, ?por qu?non pedirlle que nos constr? unha abad? de pedra s?ida, coma as que hai por todo o pa?? Ser?tentado a facelo, e cando ve? reclama-lo debido, sempre poderemos facelo fuxir gracias ?salterio de San Cibr?.

Carboeiro : entradaHoubo, entre os monxes, un grande murmurio.

-?Silencio! - exclamou o abade- A proposta do irm? Ram? non ?absurda, ben ?contrario, ser? xusto que o inimigo de Deus contribu?e a face-la morada do Noso Se?r. E xa que o demo ?constructor, fag?oslle constru?lo noso mosteiro. Ama?r?onos para non pagarlle nada. Par?eme que ben debe iso ? pobres cristi?s.

Despois de ter deliberado, os monxes pux?onse todos de acordo en dicir que era, nas presentes circunstancias, a ?ica sa?a ? seus problemas.

-?Moi ben! - conclu? o abade- E posto que es ti, irm? Ram?, quen tivo a idea, encarg?osche negocia-lo asunto.

Naquel ser? mesmo, cando escureceu, o irm? Ram? foi a un sitio onde sab? que pod? acha-lo demo. Na s? xuventude, vira frecuentemente ? bruxas da s? aldea invoca-lo Inimigo para enfeitizar a aqueles a quen elas xuraran estragar. Sab? o que convi? facer. Foi pois directamente a un cruce de cami?s pedregoso onde o Demo ti? por costume apostarse cando prev? que un home estaba disposto a conclu? un pacto con el. Foi pois a ese cruce. Colleu unha p?a de acebro e fixo unha cruz que plantou ?rev? no chan. Non tivo que esperar moito, o Demo present?selle baixo a forma dun home fraco vestido de negro e de roxo.

-?Qu?queres?, preguntou o Demo cunha voz fungona que se esforzaba en tornar amable.
-Que nos constr?s un mosteiro digno de n?. No pa? non falta a pedra, e a t? habilidade ?ben co?cida. F?no-las obras que chas habemos pagar ben.
-?Ah!, ?desde logo!, -exclamou o diabo escachando cunha risa que lle provocou un calafr? polo lombo ?bo do irm? Ram?. - ?E ti qu?me dar? a cambio?
-Pon o prezo - respondeu o monxe.
-?T?asme por parvo? -d?olle o demo- Seiche moi ben que v?, os monxes de Carboeiro, posu?es o salterio de san Cibr?. Se hai algo que aborrezo, ? precisamente ese salterio. Imaxino que, se fago un trato contigo, v? todos trataredes de me escorrentar brandindo ese libro. Non me deixarei agarrar na trampa, aseg?ocho.
-Ponlle prezo - repetiu o irm? Ram?
-Pois ben, acepto a t? proposta, pero coa condici? de que xa non te? que volver a verte, nin a ti, nin a ning? dos teus, porque estou seguro de que me fariades fuxir con ese salterio que execro. Fagamos un arranxo, monxe, un arranxo que non se refira ?vosa confrar?. Hoxe ?venres. Comprom?ome a constru?lo voso mosteiro de aqu?a domingo pola ma?, palabra de demo, pero esixo en contrapartida t?alas almas dos que morran domingo, entre a misa maior e v?peras que non ides deixar de celebrar na vosa igrexa novi?.

O demo sab?che ben o que fac?. Sab? ben que naquela estaci? eran moitos os que morr?n de fr? e de vellez o domingo, mentres os fillos estaban na igrexa a segui-los oficios.

-Trato conclu?o - respondeu o monxe.
-Non ?suficiente - proseguiu o Demo. -Tes que asinar.
Sacou un rolo de papel no que estaban escritas cousas terribles. O irm? Ram? leuno atentamente e asinou o documento co seu sangue.
-Perfecto - dixo o diabo, moi contento.- Desexo que todos v? esteades tan contentos de min coma o estarei eu de v?.
E desapareceu na noite en medio dun remu?o de vento.

Carboeiro: interiorO irm? Ram? regresou ?mosteiro, ou polo menos ?que fac? as veces del. Foi onda o padre abade e mantivo con el unha conversa secreta. Despois marchou a durmir tranquilamente no seu xerg?, nunha cabana na que entraban por todas partes as correntes de aire.

Na noite seguinte, produciuse unha grande axitaci? no pa?. As xentes dos arredores o?on uns ru?os que lles parec?n estra?simos, pero non ousaron sa? das casas de tan enxordecedor que era o alboroto. ?he ben certo que o Demo gastaba sen conta. Fixera vir do inferno a toda unha lexi? de demi?s que se ocupaban en carrexar pedras e en labralas. Logo, baixo a direcci? do Demo en persoa, os demos m?s experimentados pux?onse a ergue-los muros e as b?edas da igrexa abacial e os edificios conventuais. Nunha palabra, traballaron todos tan ben que, a ma? do domingo, al?onde s?hab? unha aldea de choupanas, ergu?se un mosteiro de pedra esculpida e de aspecto magn?ico.

Os monxes ficaron admirados ?ver tal esplendor e non pod?n crer en tanta felicidade. Pero cal non ser? a sorpresa dos habitantes do pa? cando viron levantarse as?sobre o horizonte un santuario tan bonito e tan perfecto. Pois o diabo traballa ben cando se empe?. Pero estaban lonxe de pensar que era obra do Demo, e todos pregoaban o milagre. Axi? precipit?onse na igrexa para asistir ? misa maior que celebraba o padre abade.

Nun recanto, nas pendentes da monta?, o diabo moi contento, entusiasmado coa idea de que ? facer unha boa colleita de almas. Aproveitar? para repoboa-lo inferno que, daquela, ti? a tendencia de quedar bastante deserto, por culpa dos predicadores que andaban a espalla-la boa palabra por toda a terra.

Tan pronto como rematou a misa maior, despois de ter pronunciado o "ite missa est", o padre abade entoou con voz forte o canto das v?peras. Os fieis quedaron ben sorprendidos, pero segu?onas con tanto fervor como antes ti?n seguido a misa. E cando todo rematou, regresaron ? s?s casas bendicindo ?Se?r. En canto ? monxes, tiveron o privilexio dunha comida de festa onde o vi? correu en abundancia, o que non era de desprezar.

Nembargantes, hab? un que non andaba demasiado contento, era o Demo. Coa rabia, rompeu as zarpas na rocha na que se apoiaba, e a?da hoxe v?o-las s?s marcas. Comprendeu que fora enganado e pasou o seu tempo a espreita-los monxes de Carboeiro. Encantar?lle destru?lo mosteiro, pero, por unha parte, as obras do demo son dif?iles de destru? polo s?idas que son, e, pola outra, t?alle tanto medo ?salterio de san Cibr? que se manti? prudentemente afastado, non querendo acometer nada que puidese prexudicalo m?s.

Pero cando, s?ulos m?s tarde, o salterio de San Cibr? foi transferido a Toledo, o demo tomou a s? vinganza. Soprou unha pavorosa tempestade sobre o mosteiro de Carboeiro e quedou en ru?as. Hai pouco tempo foi restaurado