Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

A NOITE NA CULTURA GALEGA

Para o home do rural a noite  ?o ?bito poboado de esp?itos ben?icos ou mal?olos, ? que ama e respecta e teme e anoxa, conced?dolles influxo favorable ou adverso sobre a vida e os destinos. As sombras da noite, coa s? escuridade, contrib?n a enche-lo max? alde? de acontecementos misteriosos, de aparici?s fant?ticas, de visi?s terror?icas e de supersticiosas crenzas. 

l? na noitePola noite realizan as s?s excursi?s e aventuras pola terra o tardo e o canouro; xorden polas corredoiras o trasno, a pantasma, a Estadea e a Santa Compa?; abandonan os escondedoiros os negrumantes e as lumias, todo o que constit?, en fin, o mundo sobrenatural da mitolox? popular.

A falta de luz poboa de misterio as fragas, os lagos, o aire e os cami?s. As?se explica o culto ?l?, considerada benfeitora, porque cos seus reflexos esvaece un tanto as tebras e os terrores. Por iso, nalgunhas partes a?da as nosas xentes cren que a noite ?para os mortos, como o d? o ?para os que viven; e, por iso, sen d?ida, segue a ser a noite o s?bolo da morte. 

Na cultura galega hai unha noite na que parecen realizarse t?alas marabillas: a noite de San Xo?. Nesta noite ac?dense nas cidades, vilas e aldeas as tradicionais lumeiradas, arredor das cales canta a mocidade, baila e brinca por riba das chamas; pasan logo os gandos para que reciban o orballo de San Xo?, cando xa as fogueiras esmoreceron, facendo que as redes reciban o remol a?da fumegante; p?ense ?relento herbas e plantas recendentes, mergulladas en auga, e nesta auga sanadoira l?ase ?ma? seguinte toda a familia, na crenza de ver curadas as erupci?s do cute que padecen; t?anse ? doce da noite as nove ondas do mar polos que viven preto; non poucas persoas acoden ?praia m?s pr?ima , malia teren que percorrer unha distancia de d?s a tres l?oas para recibi-las salut?eras ondas; chimp?dose nove veces ?r? os ribeir?s do Mi? ?d?as doce da noite, cren que esas abluci?s lles ser? beneficiosas. 

As mozas solteiras botan a clara e a xema dun ovo nun vaso con auga, que po?n ?relento para observar ?sa?lo sol as formas caprichosas que adoptou o contido e deducir diso a profesi? ou oficio que ter?o desexado noivo ou o futuro esposo; hai quen cre que as meigas aproveitan a noite de San Xo? para dirixirse polos aires ? seus concili?ulos de Sevilla ou do noso areal de Coiro; e tales virtudes salut?eras e purificadoras te?n as augas nesta noite ?ica, que tam? pos?n facultades prol?icas para a moza que acade collela flor da auga fr?. 

En non poucas aldeas galegas moitas persoas adoitan madrugar para ver por un cristal afumado como o sol nace bailando na madrugada dese d? vizoso en prodixios. A mocidade das aldeas, aproveitando as sombras, ded?ase a cambiar de sitio e saca-las cancelas dos seus gonzos, os carros, os apeiros de labranza e t?alas ferramentas que poden levar duns sitios a outros m?s ou menos afastados; deste xeito aparecen pola ma? na eira dun veci? o que estaba recollido no alpendre doutro; e as?trasladaban ?Veiga vella os efectos dun veci? da Veiga nova; e a?da atrancan as portas de moitas casas para que os moradores non poidan sa? doadamente delas. 

Nas poes?s dos trobadores medievais fanse referencias adoito a estes costumes que xa ent? eran propios de noite e de d? tan sinalados.

 

 

M?ica B. Su?ez Groba

Fonte consultada: "Breviario Enciclop?ico" de Eladio Rodr?uez G?zalez.

 


VER M?S TEMAS DA NOSA CULTURA: ENTRA AQU?/a>