Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

Unha rosa non ?unha rosa

(Conto do Corpus)


MANRIQUE FERN?DEZ

?ase que se era unha flor. Unha de entre tantas flores esparexidas por campos e xard?s, xa pasados os albores da primavera. Nova e fresca, disfrutaba das raiolas dun sol que invitaba a estarricarse sobre o talo e abrir os p?alos para vivificar o corpo. Viv? nun pequeno xard? ?p? doutras flores da s? propia e doutras especies e a cot? miraba pasar homes, mulleres e nenos pola r? que case sempre botaban olladas de esguello cara a ela e as s?s compa?iras. Olladas que a fac?n crecerse Alfombra floral coa fachenda de sentirse obxecto de admiraci?.
Un d?, ?solpor, alg?s daqueles homes entraron no xard? e falaron con Carmi?. Non entend? o que dic?n pero polos xestos semellaban falar dela e das outras flores que daban colorido a aquel curruncho diante da casa. Carmi? asent? coa cabeza e os homes miraban e falaban entre eles. Novamente, aquela flor ench?se de fachenda, estric?ase sobre o talo e, fachendosa, aguantaba a respiraci? para facer subir as m?s fermosas cores ? seus p?alos.
Os homes marcharon, pero nos d?s seguintes pasaban a cot? pola r? e miraban o interior do xard?, coma observando a evoluci? das flores. ? seu p? unhas hortensias laricaban cun certo ton de enfado. Preguntoulles a raz? do seu anoxo nesa fermosa lingua que empregan as flores para falaren entre si, e a hortensia m?s pr?ima contestoulle: "?E logo non sabes o que andan a facer eses homes?" A nosa flor tivo que reco?cer que non e a hortensia d?olle con certa sequedade: "Pois non te po?s tan leda, que o que queren ?cortarnos o talo a todas. Separarnos das nosas ra?es". "?Pero... Daquela morreremos!", dixo a flor. E as hortensias vir?onlle as costas e seguiron ? seus asuntos.
A nosa flor ficou pensativa e preocupada mentres un calafr? lle percorr? o seu pequeno corpo. Non entend? a raz? pola que os homes quer?n arrincala do seu talo.
Aquela noite chorou tanto que poder? ter murchado se non fose porque as s?s propias b?oas serv?onlle para regar as ra?es. E o certo ?que a?da se puxo m?s fermosa. ?Daba gusto vela!
Nunha tarde na que pola r? se v? moito m?s movemento do habitual, aqueles homes volveron entrar no xard?. Levaban unhas caixas de cart?. Falaron de novo con Carmi?, que volveu asentir coa cabeza e, empu?ndo esas temidas tesoiras que empregan os xardineiros o mesmo para cur?lles os males que para arrincalas dos seus talos, comezaron a cortar flores e m?s flores. A nosa protagonista foi presa de novos calafr?s, m?s intensos canto m?s se achegaban os homes a ela. Logo v? como un deles abr? aquelas grosas tesoiras uns cent?etros por debaixo do seu c?iz, o? un forte chasquido, sentiu unha profunda dor e perdeu o acordo...
Cando volveu en si pensou que estaba a vivir un terremoto. Un forte estrondo ench? o aire e todo ?seu redor brincaba dando chimpos. Abriu os ollos e viuse metida nunha caixa de cart? ?p?doutras flores da s? mesma especie. Un recendo familiar mestur?ase con outros aromas non tan co?cidos e o continuo vaiv? a piques estivo de provocarlle un mareo.
Alfombra floral en PonteareasPor sorte para ela, non tardou moito en deterse e chegar a calma. Na quietude do momento decatouse de que se atopaba no interior dun deses autom?iles que acostumaba a ver pasar dende o xard?. Agora xa sab? o que se sent? neles: un profundo mareo.
O caso foi que algu? ergueu en voandas a caixa e meteuna nunha pequena estancia, un portal no que o arrecendo a?da era m?s forte. Unha morea de fragancias mesturadas de flores distintas, creaba un ambiente quedo, agarimoso e agradable.
Desconcertada tentou mirar ?seu redor e puido ver media ducia de mulleres sentadas en cadans? cadeira, con outras caixas de cart? como na que ela se atopaba. Un arrep? percorreu todo o seu corpi? mi?o provoc?dolle un novo mareo. ?Aquelas mulleres estaban desfollando as flores! ?Arrinc?dolles os p?alos un a un e separ?doos por cores! ?Nunca vira tanta crueldade! Nembargantes, e malia a traxedia, o gozo e a ledicia parec?n imperar naquela estancia. Unha das mulleres botouse a cantar unha vella cantiga cunha voz suave e doce que ench? cada recanto e as outras mulleres foron seguindo o seu son conformando un improvisado coro que encheu a nosa flor de felicidade. ?Nunca o?a tanta harmon?!
Estarricando o seu corpo, f?a da estancia puido apreciar un considerable barullo. Un grupo de homes con xices na man fac?n debuxos na r?. Discut?n entre eles sobre a direcci? de cada li? e no medio da conversa falaban das s?s irm?s, das distintas flores de cadans? especie, de p?alos, de cores, de orde, de s?bolos, de fe, de devoci?... E pouco a pouco, entre aquelas li?s parec?n espreguizar distintas formas.
De s?eto a s? caixa foi izada por unha das mulleres. Con moito agarimo, colleu d?s das flores que estaban por riba, as mellor conservadas e de cores m?s vivas, e pousounas coa delicadeza dunha nai nunha caixa aparte, dereiti?s unha cabo da outra. Logo seguiu debull?dolles os p?alos ? que quedaron na caixa. A nosa amiga, unha das seleccionadas, parec? sentir unha profunda punzada cada vez que v? arrincar un dos p?alos das s?s compa?iras sen se decatar de que non era un proceso tan doloroso como ela pensaba.
Xa chegara o solpor cando unha presa de rapaces, rindo e xogando, entrou no portal. Provocando un forte estarabouzo, colleron unhas caixas nas que hab? uns estranos froitos que arrecend?n con forza, coma pezas de madeira redondeadas e rematadas en punta. Os nenos sa?on f?a e comezaron a espallalos por toda a r? seguindo as li?s de xiz previamente debuxadas polos homes. Dentro, as mulleres volv?n a desfollar e a cantar fermosas cantigas.
Logo foron os homes os que levaron as caixas nas que descansaban os p?alos arrincados ? s?s irm?s esparex?doos nos ocos que deixaran os nenos. Eiqu? unha presa de p?alos marelos; al? os azuis; acol? os vermellos... Pouco a pouco, a r? convert?se nun lenzo no que mesturar cores, texturas, formas...
A nosa flor non daba entendido nada do que estaba a pasar, pero disfrutaba tentando adivi?r as formas que nac?n entre o asfalto, mirando de esguello e de cando en vez entre as pernas da morea de persoas que paseaban polas beirarr?s tras dunhas cordas que acotaban o espacio. Tam? v? como as caixas de cart? ?n desaparecendo paseni?mente entre o estrondo dunha marea de homes, mulleres e nenos. Desco?c? as raz?s do rito que estaba a vivir, pero a ledicia de t?olos que participaban nel parec? contaxiosa. A nosa flor, sen saber a?da por que, sent?se parte de todo aquilo.
Era noite pechada e estrelec? no ceo o fulgor dos astros. A muller que parec? dirixir as cantigas no interior do portal colleu con moito agarimo a caixa na que se atopaba e saiu f?a con ela. Agradeceu o frescor da noite e un lene orballo que parec? vivificar un pouco o seu magullado corpo. Cando puido comprobar o que hab? na r? ficou abraiada pola fermosura dun longo tapiz que ocultaba por completo o asfalto, agora engalanado. Grecas e zanefas envolv?n con li?s longas e crechas diversas formas florais, sinuosas e complacentes, nas que se mesturaban p?alos de m?tiples cores sabiamente esparexidos. O conxunto semellaba inspirado por forzas que ?n al? da tradici? e ata da devoci?, tal era a delicadeza daquel tapiz, de maneira que invitaba a unha flor como a nosa a participar de cheo naquela marabilla, a mesturarse coas s?s irm? para formar parte daquela fermosa obra. A?da non o sab?, pero aquel desexo ser? cumprido.
A muller, andar lixeiro, delicado e temeroso, pasou por debaixo da corda que delimitaba o espacio da alfombra e con moit?imo coidado, cami?ndo na punteira dos p?, colocouse preto dun dos debuxos do chan que semellaba unha flor aberta. No centro, un pequeno c?iz formado por unha presa de p?alos celestes cun diminuto oco, no que a s? cor encarnada destacar? sobre o fondo d?dolle m?s realce ?debuxo, pensou. Meu dito, meu feito. A muller acari?u a s? corola, deulle un pouco m?s de volume, e coll?do a flor na man pousouna cunha enorme delicadeza sobre a cama de p?alos azuis. ?seu redor, centos de ollos miraban a operaci? e a nosa flor encheuse de novo de fachenda e presunci? ? sentirse o centro de atenci?.
Logo a muller marchou, tan a modi? como entrou, e repet? a operaci? noutras flores veci?s. Unha vez rematada a faena voltou ?portal. Dende a beirarr?, un home manipulaba un estra? aparello que achegaba ? ollos e do que sa?n flases de luz que a cegaban por uns instante; preto del, outro home manipulaba a palanca doutro estra? aparello que levaba colgado ? costas esparexendo ?seu redor min?culas gotas de auga, gotas de vida. No frescor da noite e despois de tantas horas separada do seu talo, aquelas pingas supu?n unha benz? para a nosa flor.
E as?foi pasando a noite. De tanto en tanto, o n?ero de visitantes que paseaba pola beirarr? diminu?. A vila parec? durmir nun so? manso e quedo. As primeiras luces da ma? sorprend?ona nun ?tase respectuoso. Arte e paix? nas r?s. Os visitantes volveron e a nosa flor foi, de novo, obxecto de admiraci? de ducias e ducias de ollos engaiolados pola metamorfose da r?. O home do aparello da auga segu? esparexendo as pingas vivificadoras para manter as flores en toda a s? beleza. A xente segu? arremui?ndose nas beirarr?s para admirar a obra.
Pasaran xa varias horas cando, de s?eto, as camp? da igrexa veci? comezaron a repinicar con forza. Logo mesturouse co seu son outro moito m?s plural e harmonioso. Era unha banda de m?ica.
Paseni?, aquel son ? acheg?dose ?r?. Vi? de baixo.
A nosa flor estricouse un pouco e puido ver a r? veci? tam? engalanada cunha alfombra de flores. Logo mirou ?seu redor e comprobou que a xente que observaba dende as beirarr?s, baixaba os ollos en sinal de respecto, a?da que desco?c? o obxecto de tal disposici?.
A m?ica segu? acheg?dose e escoit?anse c?ticos enchidos de devoci?, lentos e pausados, cantados a coro por un n?ero indefinido de voces non sempre ben conxugadas.
Mirou de novo ?beirarr? e puido ver como algunhas das persoas que al? se atopaban fac?n estra?s sinais, unha sarta de cruces sobre a fronte, a cara e o peito.
A m?ica soaba agora m?s preto.
A nosa flor estricouse de novo cara ?r? veci? e puido ver que, sobre o manto de flores, cami?ban uns nenos vestidos de branco que portaban cruces, velas e pend?s. Tras deles, un grupo de homes levaba sobre os ombros unha fermosa angarella dourada, suntuosa e sinuosa, cunha especie de caixa aberta no centro na que se adivi?ba unha estra? forma redondeada de cor branco. Logo homes engalanados, mulleres con toquillas de encaixe, nenos vestidos de mari?iros e nenas que parec?n noivas, e m?s homes, e m?s mulleres, e m?s nenos...
Segundo o s?uito sub? pola r?, no aire parec? revoar un esp?ito de fe e devoci? que se estend? ?seu redor contaxiando a t?olos presentes.
Alfombra floral nunha r? de Ponteareas C?ticos, letan?s, m?ica e harmon?...
E dende o ceo ?choveron p?alos de rosa! Iso si que era incrible...
Segu? sin saber o que estaba a pasar (?cousas dos homes, dende logo!), pero no seu interior renac? a necesidade de formar parte daquel rito. Un rito sen d?ida fermoso e milagreiro, divino e humano, de arte e devoci?...
No medio da r?, a procesi? segu? subindo, acheg?dose...
De s?eto, un dos nenos que abr?n o grupo pisou a nosa flor sen reparo. O seu c?iz foi esmagado e alg?s dos p?alos desprend?onse. Apenas sent? dor, s?se sent? inundada dese esp?ito que aboiaba no aire e que a ench? de ledicia.
Na s? teima por formar parte daquelo, a flor non dubidou un segundo en escenificar ?seu xeito un particular canto do cisne; sabedora de que era chegado o seu fin, decidiu propagar no aire o m?s fermoso recendo do que era capaz, un aroma doce e embriagador, lene e mi?o, profundo e tenro, m?ico e m?tico co que abafou ? membros da procesi? e ? devotos espectadores provocando unha aut?tica catarse de fe.
A vila foise enchendo daquel perfume, unha fragancia pracenteira, suave, exhalada con donosura e todo o amor do que unha flor ?capaz, que ? moito, como sabemos, ata quedar completamente asolagada por un aroma que foi quen de achegar os esp?itos m?s abertos ata a mesma divinidade.
E mentres esparex? o seu perfume por todo o redor, a nosa querida flor foise murchando paseni? baixo os zapatos de festa dos veci?s, embriagados agora polo seu perfume milagreiro. Fragancia de vida e de respecto. Aroma de fe e de donosura.


(publicado no xornal A Peneira, segunda quincena xu? 2003 

e na revista Preg? do Corpus 2003 editada polo Concello de Ponteareas)