Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

Lendas de sereas na Mari? lucense 

A Mari? ?o nome que se lle d??zona situada no norte da provincia de Lugo. Os concellos que a integran est? Mapa da mari? lucense situados entre a franxa costeira ba?da polo mar Cant?rico que est?cara ? norte, e polas serras do Xistral, Lourenz?e Pousadoiro, que limitan ?sur. Polo este limita con Asturias, separada polo r? Eo, e polo oeste limita coa provincia da Coru?, separada polo r? Sor. 

A s? superficie ?de 1.660 Km2, e ten unha poboaci? de m?s de 80.000 habitantes. 

Os concellos que a conforman son os seguintes: limitando ?mar est? de este a oeste, Ribadeo, Barreiros, Foz, Burela, Cervo, Xove, Viveiro e Vicedo. Na franxa interior est? os concellos de Trabada, A Pontenova, Lourenz? Mondo?do, Alfoz, O Valadouro e Ourol. 

A Mari? ten un patrimonio hist?ico moi importante, coas s?s orixes na prehistoria.Hai numerosos dolmens, castros, xoias e restos da cultura castrexa, tam? numerosos monumentos da ?oca medieval e vestixios m?s recentes. 

Esta zona est?poboada de lendas referidas ?mundo do mar e das sereas.


LENDA DA MARUXAINA


Unha delas conta que diante do cabo de San Cibr?, no concello de Cervo, hai uns illotes chamados “Os Farall?s”. Mari? de Lugo Dise que al?vive unha serea chamada “A Maruxaina”. Nos d?s de mal tempo, a Maruxaina sae dos illotes e chama os mari?iros. Hai quen cre que sae para axudar ? mari?iros en caso de perigo, pero tam? hai quen di ca s? intenci? ?engaiolalos para que naufraguen.

Este pobo de San Cibr? recuperou hai alg?s anos unha vella tradici?. Confeccionan unha serea de longos cabelos louros cunha roca. O segundo s?ado do mes de agosto, pola noite, l?ase esta serea dende Os Farall?s ata a praia de San Cibr?. Al??sometida a un xu?o popular, no que queda absolta. ?rematar, volve ? illas, nas que permanece o resto do ano.

Existe tam? outra lenda moi co?cida. Forma parte do conxunto das tradici?s populares celtas com?s entre Breta?, Cornualles, Gales, Galicia e Irlanda... Conta a orixe do nobre li?xe breto?s dos Mari?s....

LENDA DOS MARI?S

 

Conta a lenda, que hai moito tempo, exist? un nobre quen viv? nestas terras britonienses. O seu nome era Froil?, e era moi querido e apreciado polos seus vasallos, pola s? sabedor? e pola s? xustiza.

Froil? gustaba moito da caza, pasear no seu cabalo nas s?s terras, e falar moito coa s? xente, mentres fac? eses percorridos.

Nun deses tantos d?s, nos que estaba a facer o seu paseo diario, viu dende un acantilado unha muller deitada na praia. Preso dunha grande curiosidade, achegouse a modi? ata ela. Quedou moi abraiado e perplexo, ?darse conta Mari? de ca muller durmida sobre na area ti? corpo de peixe. Era unha serea.

Cando ela espertou e viu que Froil? estaba mir?doa, quixo escaparse, mais foi imposible. El montouna ?seu cabalo e levouna ?castelo. Cando t?olos seus servos a viron quedaron admirados pola extraordinaria fermosura da muller-peixe. Cham?ona Mari?, por proceder do mar.

Froil? e Mari? namor?onse rapidamente. Eles pasaban todo o d? xuntos, montando ?cabalo e percorrendo t?alas terras do nobre.

A pesar de que Froil?, intentou que ela aprendese a falar, Mari?, quizais pola s? condici? de serea, non pod? pronunciar palabra ningunha. Cando o intentaba, s?pod? emitir uns ru?os moi dif?iles de comprender.

Tal era o cari? dos namorados, que decidiron casar e ?pouco tempo, coma resultado dese amor , tiveron o seu primeiro fillo.

O tempo pasaba e Mari?, segu? sen poder falar. Isto provoc?alle unha gran m?oa e dor... Sent?se moi triste por non poder expresa-lo seu profundo amor e felicidade a Froil? e ?seu filli?.

Na m?ica noite de San Xo?, e estando nunha marabillosa festa, ?son das canci?s, comendo, e bailando en fronte das fogueiras, Froil?, quen sab? o profundo medo que Mari? sent? cara ? fa?cas, arrebatoulle o seu pequeno fillo dos seus brazos e sa? correndo co neno cara ?fogueira, dando a impresi? de que ?bolos dous, quizais por mor dun meigallo o feitizo, entrar?n nas chamas...

Mari?, presa dun horror enorme, e por medo a perder ? dous seres que m?s amaba no mundo, berrou desesperadamente:

- "Froil?!!.. Fillo!!.."

Dese xeito, e gracias ?susto, Mari? puido pronuncia-las primeiras palabras da s? vida... e pouco a pouco aprendeu a falar... Houbo unha grande celebraci? e festa no castelo, e a maior ledicia e felicidade na vida do nobre Froil?, que viviu feliz con Mari? polo resto da s? vida...

Anos despois, dous dos descendentes desta parella, Froil? e Mari?, acadaron gran fama e sona no Reino de Galicia.. Eran Os Mari?s, que dedicados ?poes? e ?m?ica , foron os compositores dunha das m?s fermosas composici?s l?icas dos cancioneiros galegos medievais.

Este nobre li?xe do reino, ti? o seu escudo de prata, cunha representaci? dunha serea e tres ondas azuis.

Tam? varios integrantes desta familia, participar?n nas guerras contra os ?abes, asent?onse nos novos territorios do sur e contribu?on ?riqueza do que ser? o futuro Reino de Portugal.

 


Fontes de informaci?:  Web da diputaci? de Lugo, www.diputacionlugo.es e https://toprural.com