Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

Demos ?timos do pobo galego


por  :  Elvira Afonso P?ez 
          Ismael Afonso P?ez
          Montserrat N?oa V?quez

Artigo publicado na revista  "RAIGAME",  Nro. 10 (Maio-2000) 

editada pola Asoc. Castro Floxo de Ourense e impresa pola Dep. de Ourense



Trasnos, demos e bruxas. Debuxo de Luis Cid

Debuxo:    Lu? Cid 

 

1. INTRODUCCI?

Se o co?cemento dos deuses peculiares do pobo Celta permite establece-la identidade dos mesmos, non nos presentan o verdadeiro cadro das crenzas relixiosas dos nosos antergos; pois a Historia relixiosa de Galicia preromana quedar? reducida a ben pouco sen as superstici?s, crenzas, festas e pr?ticas especiais que a?da conservamos.

A nosa mitolox? popular ?fecund?ima e extensa e de fondas ra?es no coraz? do galego. A educaci? puramente tradicional dos nosos campesinos, o apegados que est? a todo o seu, o aillamento no que viv?n tradicionalmente, con falta de grandes poboaci?s foi causa de que tanto nas monta?s coma na beiramar permanecesen costumes, pr?ticas e crenzas que escondan as f?mulas e cerimonias do pasado culto,que tendo unha moi lonxana orixe,enc?transe fortemente ligadas ?culto cat?ico.

Conforman esta mitolog?: 

• O culto ?auga
• O culto ?lume
• O culto ? astros
• O culto ?Natureza inanimada
• O culto ? antergos
• O druidismo
• O culto ? SERES SOBRENATURAIS

Sobre estes ?timos imos falar neste traballo.



2. CULTO ? SERES SOBRENATURAIS

O pante? popular galego est?poboado de esp?itos b? ou malos que o campesino ou ben individualiza ou os deixa en estado de tales esp?itos e os conta como potencias superiores. Non son puras ficci?s nin simples produtos da imaxinaci? do pobo, sen? seres sobrenaturais no poder dos cales cr?e e a s? influencia des?ase ou teme.
Fillos da noite, s?nela viven, errantes, livianos, misteriosos, secretos,multiformes,maliciosos compr?ense en atormentar ? criaturas con temerosos anuncios ou conartes diab?icas, descubr?dose as?o car?ter demon?co do que est? dotados.

Hai ocasi?s nos que estes seres am?anse como entes amigos e ben?icos, que contrabalancean o triste influxo dos que se presentan como produto do temor e da noite. Non se co?ce ben o mundo infinitamentepequeno no que se
moven estes seres impalpables e incorp?eos. Os nosos av? e bisav? co?c?nos baixo t?olos seus aspectos, n? xa non. Os seres sobrenaturais na existencia dos cales o pobo galego creu e cre, son os seguintes:

 

A.-ESPIRITOS DA CASA:as Almas, o tardo, o tango-mango
B.-ESPIRITOS DOS AIRES: o tronante
C.-ESPIRITOS DA TERRA EN XERAL: as fadas
D.-ESPIRITOS DAS AUGAS: as virxes, as doncelas, as damas, as labandeiras
E.-DO CAMPO E DOS BOSQUES:  a pantasma a estadea ou comp?, o canouro
F.-DOS ANTROS: os mouros, as lumias, os negrumantes, as ouvas.

Todos estos axentes sobrenaturais dan vida a seres intermedios, poderosos para o ben e o mal, m?icos e augurales, que participan do car?ter divino propio dos esp?itos, cos que se entenden e que sirven de mediadores con pobo. De aqu?

AS MEIGAS. Correlativas coas fadas, virxes e damas. 
ON VEDOIROS: verdadeiros previdentes.
OS NUBEIROS: Unidos ? tronantes.    A conciencia popular conf?deos,v? ser unha mesma cousa, tanto na acci? como nos atributos, pois tan al?leva o vulgo esta facultade por esencia popular da personificaci? dos obxectos inmateriais que o “MEIGALLO” (produto da bruxer? ) e o “ENCANTO” son non d?s ideas a bo tratar sen? seres materiais e activos que contan de antem? e para sempre con poder e vontade. Isto ?as?porque no mundo do sobrenatural s? hai dous principios que o simbolicen: o ben e o mal,e div?ese en dous grupos:un SUPERIOR ou CELESTE, s?bolo de canto nos agrada ou perxudica e outro INFERIOR ou HUMANO, con t?alas condici?s propias da pureza ou do pecado. 

As?pois fadas ben?icas, virxes, e damas concorren ?mesmo fin e son moitas baixo o punto de vista da bondade, pureza e de todo o santo. ?contrario, as meigas representan o mal e o pecado. De aqu?o indeciso da linguaxe que para expresar d?s ideas antit?icas utiliza o mesmo nome. Meigas e Fadas tanto pode significa-lo b?ou perxudicial. O pobo as distingue co nome de boas e malas fadas. Son a mesma identidade. 

Ilustraremos ?lector sobre algunhas das caracter?ticas desta n?ina de seres do ultramundo tan penetrado na alma galega.

 

3.- ESPIRITOS

3.1.- ALMAS. A crenza das almas v? do culto dos nosos antergos e desempe? un gran papel na vida afectiva do campesino. Rondan ?redor da casa, penetran no seu interior, falan cos da familia, rec?danlle-los deberes que se han cumprir, se non o fixeron; a s? derradeira vontade. Acons?lannos, cons?annos, pero sobre todo, oc?anse con preferencia da cuesti? de restituci?s, sufraxios que deben facerse na s? favor, etc. Estas son as almas en
pena que andan pola no?e en torno ?casa e deixan o?los seus laios, levando ? alma do vivo non cumpridor toda sorte de medos e angurias. 

3.2.- TARDO. Burl? e curioso pai dos pesadelos ?un verdadeiro ser diab?ico que pous?dose durante a noite sobre o peito dos que durmen, fat?aos co seu peso. Para liberarse del, hai que deixar enriba da mesa unha chea de trigo. O tardo entra e, como curioso que ? p?se a conta-los graus; pero como ? chegar a cen perde a conta e ten que escomenzar, cansa e abandoa a casa.

3.3.- TANGO-MANGO. Alude en senso burlesco ?enfermidade en xeral. A?da que outros autores din que ?unha enfermidade dada sen nome co?cido, se cadra o “Baile de san Vito”ou unha enfermidade imaxinaria froito da aprensi? do que a sofre. 

3.4.- TRONANTE. ?o verdadeiro xenio da tempestade. ?un ser extraordinario que vive nas alturas; e en casas de terra. Na provincia de Ourense din del que ?un monstruo pequeno e rechoncho que ferindo as nubes cos p?, produce o ruxido dun trono: basta que un sacerdote lle bote auge bendita para que caia ?chan e cese a tronada. En Berganti?s (Coru?) ?o contrario, alto e feo e viste de cabaleiro, vai ? fontes e levanta as augas, e no ceo fai os tronos rodando caixas de ferro. 

3.5.- FADAS. ?a bondade e a pureza, que simbolizan coas vestiduras brancas e evid?ciase no seu estreito parentesco coas tres Mar?s e coas virxes.A s? acci? ben?ica p?ese comparar coa das Damas. Se as visitas ou maltratas t?nanse malas fadas. De amigas t?nanse enimigas,tanto ?agora o seu poder para o mal como antes para o ben.As malas fadas son vengativas, inclementes, cegas e implacables co destino. 

O malfadado desco?ce a dicha,a fatalidade o goberna. As malas fadas non s? presiden estas vidas, adi?tase tam? a marcalas desde o seus primeiros momentos. Igual c? vellas Enum?ides, as malas fadas son vengativas, inclementes, cegas e implacables como o destino.

“....Malas fadas me fadaron no ventre da mi? nai...”

3.6.- DAMAS. Son xenios severos pero ben?olos,dotados de gran sabidur? e unha forza superior ?das fadas. Dist?guense destas por certa liberdade que lles perm te obrar segundo a s? propia vontade. Estas “fadas-nais” en
oposici? ? “fadas-virxes” son protectoras e intelixentes. Te?n funci?s semisacerdotais e igual que as boas
e malas fadas aparecen no cancioneiro e no romanceiro galego. Unha delas ?a DAMA GELDA con capacidade para desfacer meigallos e obrigar a presentarse ante ala, ?obedecida e triunfa.

3.7.- ESTADEA ou COMPA?.

Son pantasmas, almas en pena, que nas sombras da noite  emprenden a s? infernal carreira, amosan especial inclinaci? por quen se aventura ? cami?s e corredoiras extraviadas ?hora na que elas sean dos seus antros,
anunciando a morte daquel na casa do cal guindan unha pedra ?seu tellado. Toda Galicia cre nela e nas s?s siniestras aparici?s. A lenda ten numerosas variantes; na provincia de Ourense co?cese as?

“Pola noite os defuntos ?guense das s?s tumbas, e reunidas dentro de igrexas saen xuntos pola porta principal tan axi? soan as doce. Un vivo, home se o patrono da parroquia ?santo; e home ou muller se ?santa; prec?elles nas s?s correr?s nocturnas. O vivo leva a cruz e o caldeiro de auga bendita co seu hisopo, non pode volve-la vista atr?, nin enterarse do que pasa ? s?s costas; as ordes que recibe comun?anllas sen que el saiba como. Cada pantasma leva nas m?s unha luz, pero non ?por iso visible, s?son sinais de que pasa a compa?, un lixeiro vento e o cheiro a cera. O que vai diente non pode  deixa-lo seu cometido. 

O que “anda con difuntos”  como se lle chama ?portaestandarte da f?ebre comitiva, ten mala cor, enflaquece e non se sinte ben de sa?e. Estalle vedado revelar nada do que ve, e menos dicir que anda coa compa?. Non pode rexeita-lo seu cargo, e s?est?le permitido facelo cando na s? excursi? atopa a outra persoa e lle entrega a cruz e o caldeiro, e este ten a obriga de desempe?-la s?s funci?s. S?escapa a esta obriga o transe?te que ?sentir pasa-la compa?, traza un c?culo e m?ase nel.Tam? queda libre bot?dose boca abaixo, pero ent? pasan as pantasmas por riba do seu corpo deix?doo maltrecho.” 

Estas procesi?s anuncian a morte, con un ano de antelaci?, a aquel a quen a hueste visita. Cando o seu final est?pr?imo, as visitas menudean. En Ourense aseg?ese que estas procesi?s non se fan so de noite, sen? que en ocasi?s saen tam? polo d?, pero s?? doce.

A Santa Compa?

SANTA COMPA?:  Pola noite os defuntos ?guense das s?s tumbas, 

e reunidas dentro de igrexas saen xuntos pola porta principal tan axi? soan as doce.

Debuxo  :    Lu? Cid

 

3.8.- CANOURO. Esp?ito mal?ico e masculino, parecido ?Rei dos Elfos de Goethe. Non se sabe quen era este xenio do que desco?cese a s? orixe e condici?s. S?ese que fere de morte ? nenos nos brazos dos seus pa?. No Canouro reco?cemos un esp?ito das augas. As valles mitolox?s presentan ? almas indo cara aqueles lugares nos que as augas imperan. Fillo do delirio e do medo, irm? das pantasmas que a imaxinaci? do enfermo crea nos seus insomnios, ten un pronunciado sabor demon?co. ?ase ? superstici?s relativas ? Almas, e tam? ? da Compa? ou Estadea.



3.9.- MOUROS, LUMIAS, OUVAS, NEGRUMANTES.

MOUROS: En galego non s?significa “?abe”sen? o que ten cor parda escura, confund?selles con outros xenios de car?ter demon?co patente, pero que non dicen que puideran ser.

UMIAS: Igual c? anteriores son seres mal?icos e superiores en forza ? ouvas. 

OUVAS: Ve?n se-las “OUVANAS” c?ticas ou as “oavas” do moderno Exipto.

NEGRUMANTES: Son os feiticeiros formados en mal concepto ou como inimigos. 

 

3.10.- 0 DEMO E OS SEUS AC?ITOS: TRASNO E DEMOUCHI?S.


O DEMO:  Atrib?nselle mil enganos e trasnadas. As xentes ot?ganlle un poder divino. A proba da importancia que ten en Galicia o Demo ?a ristra de nomes cos que se lle ita: DONAY,ADONAY, O DEMO MAIOR,DEMORO, DIA?, PERELLO.

DEMOUCHI?S, CACH? (que ?o nome que se lle d??home luxurioso e dado ? mulleres).O pobo galego pensa que, sendo o demo a encarnaci? de Anxo Malo, expulsado por Deus ? Infernos, conserva un poder case infinito por eso atrib?nselle capacidades de curar, indicar onde se encontrara tesouros ocultos, tra?noslo amor, etc. Por eso son moitos os que tratan de entrar en relaci? co demo, pero este non quere pactos verbais, sen? escritos e en eles outorga o que se lle pide a cambio da alma. F?manse co sangue sacado do brazo esquerdo seguindo a lenda
popular son varios os modos de conseguir que o Demo acuda ?nosa cita; pero estos non son obxecto deste traballo. 

O TRASNO. ?un demo burl? que fai perderse polos cami?s os noct?agos que te?n o costume de andar de noite. Cando o trasno leva ? viaxeiros perdidos por cami?s de difuntos, d?ese que ?sinal de mal ag?ro, pois a persoa as?extraviada morrer?dentro do ano. Andar de noite non ? recomendable pois tam? debe morrer dentro do ano o que o? cantar tres noites seguidas a curuxa. En galego ch?anse trasnadas ? “bromas” feitas sen outro fin que o de facer rir. 

 

O trasno

O TRASNO : ?un demo burl?

Debuxo  :    Lu? Cid

 

DEMOUCHI?S. Narra Lois Moure Mari? no seu libro “La Galicia prodigiosa” que:“cando o Noso Se?r expulsou do ceo ? anxos malos,mandou que se abrisen a un tempo as portas do ceo e do inferno. Foi as?como empezaron a caer do ceo enxames de anxos que ?n parar ? infernos (...) San Miguel cansado de ver tantos anxos que ?n ?inferno, dixo de s?eto:?SURCEN CORDE! (...) pech?dose ?ba-las d?s portas ?mesmo tempo; e foi as?como moitos demouchi?s que caeron do ceo e a?da non tiveran tempo de entrar nos infernos, quedaron a vagar por este mundo e viven refuxiados dos hum?s. Esos anxos vagantes, invisibles pero que habitan preto de n?, son os DEMOUCHI?S (...). Hai miles,vix?nnos e esp?nnos e a?da poden misturarse coa mantenza que levamos ?boca;por iso son tantos os “posesos”que estan habitados por estos demos. Por eso cando se nos abre a boca, ?cousa boa face-lo sinal da cruz,para que non se metan no noso esp?ito (...).”  

 

4. NUBEIROS e NUBEIRAS Segundo Plinnio, as sacerdotisas da illa de Sen (Francia) te?n o poder de calmar ou levanta-las tempestades.A esta antiga crenza c?tica corresponden os nubeiros, con facultades para atrae-lo neboeiro e a tempestade e facer que caia granizo enriba dos campos do veci? aborrecido. Os nubeiros son os que chaman ?Tronante.  

 

5. MEIGAS

Te?n moito m?s interese na alma galaica. Un feito determinante das meigas ?a vellez. Tam? son boas ou malas a?da co predominio do demon?co.  “O pobo temeas ou odiaas, pero as busca; a maxia ?a s? condici? primordial. Gracias ? seus ditos e f?mulas curan as enfermidades, descubren o por vir (“vedoeiras”), e exercen os seus maleficios. A?da que moi perseguidas polo Sto. Oficio e as Xusticias Civ?, era tal o seu n?ero que
os inquisidores dic?n que Galicia estaba moi aflixida desta plaga. 

Sabemos o que delas cr?n as xentes, mais non o que elas, no ?timo da s? conciencia, cr?n ser. Estas mulleres ti?n absoluta fe nas vertudes sobrenaturais de que se cr?n dotadas. 

Segundo escrib? M. Murgu? na s? “Historia de Galicia”:“escasos son os datos que nos quedan sobre as meigas, superstici?s ? que obedec?n e pr?ticas que lles eran propias. ?imposible, logo xulgalas con pleno co?cemento”. Segundo Michelet as meigas eran “como unha reivindicaci? relixiosa de muller celta, unha protesta viva das tiran?s de que era v?tima”. 

Durante a Idade Media a “bruxer?” pres?tense como unha verdadeira instituci?. As meigas viv?n como “colexiadas” nos Aquelarres. Ti?n a s? mestra, real ou maxinaria, e esta era a “nai”, a primeira de todas; a que endoutrina, a vella, a que fac? seguir ? demais os escuros cami?s que antes percorrera ela. ta tarefa est?impricado tam? “o
Canouro”, que xa vimos.

O poder da meiga ?hereditario, vai de nai a fillas; nac?se meiga como se nac? nobre ou servo.

Af?tanse da Igrexa Cat?ica, a?da que permanecen unidas a ela de forma indirecta. De tal xeito ?esto as?que o rezo dominical que empregaban era diferente ?dos cristianos; e igual que “O Noso Pai” abre as portas do ceo ? crentes; o seu “O Noso Pai” goza do poder de abrir ? profanos as do mundo sobrenatural na que elas viven.

ela, que mataba nenos, vellos, botaba o mal de ollo e fac? o demais do oficio, arrepent?se e facendo penitencia, non s?se salvou sen? que foi santa. A demonolatr? das meigas lev?aas a santif?a-lo s?ado e adoralo “Cabr?” ou “Carneiro”, s?bolo do demo.

Non rexeitan, nin aceptan a situaci? de marxinaci? que sofren na sociedade,pero manifestan un rencor, latexante nas s?s pr?ticas e superstici?s contra os que non estaban con elas. 

A s? patroa era Sta. COMBA, porque o seu nome, que se traduce “COLUMBA” permite o dobre equ?oco de considerala como virxe e como pomba. Como virxe, est?engalanada de condici?s prof?icas, e como pomba, o mesmo, a?da que en senso oposto.

Segundo GUBERNATIS a pomba ten un significado l?ubre e demon?co e unha simbolizaci? f?ica, o cal desconcerta ?recorda- la utilizaci? de pomba como signo de pureza e de paz, tan normal nos nosos d?s. Conta a tradici? que Sta. COMBA era meiga, e que andando polo mundo atop?se co Noso Se?r e este d?olle: 

-“Comba ?onda vas? - Vou usar dun oficio”.  

Xes? replic?lle: “enmeigar, enmeigar?, pero no meu reino non entrar?”. Ent? ela, que mataba nenos, vellos,
botaba o mal de ollo e fac? o demais do oficio, arrepent?se e facendo penitencia, non s?se salvou sen? que foi santa. 

A demonolatr? das meigas lev?aas a santif?a-lo s?ado e adoralo “Cabr?” ou “Carneiro”, s?bolo do demo.

As s?s reuni?s nocturnas foron c?ebres. Reun?nse os s?ados pola noite e nas s?s principais festas: a noite de S. Xo?; de S. Pedro; de Santiago, e da Nosa Se?ra. O Areal de Coiro, preto de Cangas,?dende antigo o lugar de reuni? que celebraban o p?dunha fonte no sitio chamado AREAS GORDAS. En v?peras de S. Xo? unt?anse cun “cacho” –anaco de unto de porco– e sa?n polas chimeneas montadas en vasoiras, r?idas como o ensamento, al?esper?aas o demo en forma de carneiro ou de cabr? barbudo con tres cornos. Fac?nlle as beiras, rode?ano e por rigurosa orde ?nlle bica-lo traseiro. Elas ch?ano Jan Moxico, nome que alude ?fogo terrestre ?a luz solar. As esceas do Aquelarre, verdadeiras orx?s carnais, conclu?n coa alba. 

As meigas regresaban en forma de gato e cada unha espertaba na s? casa, no seu leito solitario, cansadas. Tense a impresi? de que, a?da despois de mortas, as meigas xamais perdoan, non esquecen, baixan polas noites en forma de lobo rabioso, polas corredoiras solitarias traspasadas dunha fren?ica ansia de vida, que buscan no sangue dos nenos e dos x?enes. Ese ?o seu soma, a s? licor dos deuses. Cando un cativo perde a cor e as forzas, languidece e
se extingue, ?que a “Meiga Chuchona” chup?lle o sangue. Nesta tarefa est?impricado tam? “o Canouro”, que xa vimos.

Pero as meigas non son seres dos nosos ancestros.A revista “Cambio 16” no ano 1983 publicou a existencia de meigas en varios lugares, sobre todo en Cangas do Morrazo, lugar tradicional de meigas. 

Dise que a camp?da igrexa da Coiro (en Cangas) ti? poder suficiente para conxurar co seu son ? Meigas e A ompa?. Dita camp? si existe, ?das mais curiosas e antigas de Galicia, pertencer? ?seculo XII segundo os estudios do pai Sarmiento. Dito pai di que en Pontevedra,“vella”, “de Cangas”   e “meiga”  era todo   “un”   polo que non ?de estranar a persecuci? que sofriron no s. XVII por parte da Sta. Inquisici?. 

A mala fama de Cangas e as s?s meigas plasmouse no cancioneiro galego tal e como recolle unha copia de Banda (Ourense) que di: 


“Nise lugar Guginde
?revolver das ladeiras
pasada ca ?faldra f?a
po-lo mor das feitireiras”

 

Alude o romance ?crenza popular f?ica de que as meigas foxen dos homes que levan as faldas da camisa enriba dos pantal?s. Son moitos os nomes de meigas co?cidas ?longo da historia da nosa terra:

En 1609 ANA RODRIGUEZ chimpaba ?lume do fogar ? meigas, varrendo a lareira cun angazo de li?, e reunidas as impurezas enriba do lume, apag?ao con auga bendita.

En 1627 ELVIRA MARTINEZ

En 1637 EUFEMIA MORZAS, aseguraba poder desmallar a unha  persoa fac?dolle cruces na fronte, e sacalas do letargo apertando ?persoa durmida.

MAR? SOLI?: foi queimada viva pola Inquisici? nos areais de Cangas xunto o mar (a?da que este dato ?incerto).

A MEIGA DE COBRES: como era co?cida a se?ra Celia, porque ti? a s? casa na aldea de Cobres, da feligres? de San Marti? de Rianxo. Dic?se dela que portaba “o mal de ollo”, que ti? “ pacto co demo” e achac?anlle a morte dunha vaca ou as enfermidades de alg? veci?. Bast?alle con odiar a unha persoa  para deixala enmeigallada,as?fixo cun mozo estudiante que colleu amores coa s? filla Dosi?, mandando ?mozo ?tumbo. Carec? de amigos porque a tem?n. Pasaba horas na igrexa e s?ti? trato co crego Don Teodolindo. 

NIEVES ARROYO SAENZ: Nos anos oitenta (deste s?ulo) viv? en Vigo, e era unha das meigas m?s c?ebres de Espa?.Adivi? o porvir e cura meigallos, mal de ollo, e fai exorcismos.

NIEVES BORCERO:“La del Ch?#8221;, especialista na curaci? do herpes. Co?ce t?alas herbas que medran nos cami?s, c?eas e alum?as de poderes.  

 


6. MEIGOS, DRUIDAS, BALOUROS ou VEDOIROS.

Se puideron ser considerada-las meigas corno druidesas, con  maior raz? puideran os meigos ser mirados coma druidas, pois neles mist?ase mellor a dobre crenza dos feitizos e a adivinaci?:

NEGRUMANTE (feiticeiros) E VEDOIROS (adivi?s). Neles, esta ?tima caracter?tica ?o rasgo dominante pero am?anse baixo o primeiro aspecto. Pres?tanse con marcado car?ter sacerdotal, ben por ser cregos que exerzan esas artes, ou ben por ser “laicos” que se cr?n coa ordenci? necesaria para exercer como tales sacerdotes. Por unha tendencia nas xentes sinxelas que pensan que ? m?s escoitado o que se acha m?s preto da adivinidade, estas prefiriron sempre ? cregos, pois as?os conxuros ti?n m?s eficacia. Sen embargo, a igrexa op?ose a estas pr?ticas; as?o Canon LIX do II Concilio de Braga, prohib? ? cregos “ser engaioladores e facer ligaduras”. Prohib?selles dicir misa con certo n?ero de velas que se cr? simb?ica. A pesar das prohibici?s conciliares, segu?n os antigos usos, de tal maneira que no S.XVI ?hanse testificados como meigas bastantes m?s cregos que homes do pobo. 

Os laicos simulaban pr?ticas que lles daban apariencia sacerdotal, un exemplo son OS BALUROS: non s?eran meigos sen? que ofociaban como curas. Os meigos eran menos numerosos c? meigas, ademais hab? mais fe nas mulleres que se amosan ? ollos do pobo, como verdadeiras iluminadas.



7.- PASTEQUEIROS

Homes actuantes na cerimonia de desface-lo meigallo (MEIGALLO: ?estar posu?o polos malos esp?itos ou te-lo demo no corpo). Rompe feitizos. Os pastequeiros te?n nome e apelidos ou mote e est? en disposici?  de quen queira os seus servicios.

O lat? “pax tecum” ?a ra? de “pasteco”, e seguintemente de pastequeiro.

A consultarse con eles concorren enfermos, persoas en averiguaci? dos feitos sucedidos ou por suceder; de noticias de individuos ausentes;de autores de roubos; de causantes de enfermidades; de seres queridos, etc. e os enfermos que van son na s? maior? do sistema nervioso, e o vulgo funde todas estas enfermidades nunha soa doenza co?cida
como “meigallo”.O cerimonial real?ase en diferentes lugares: igrexa parroquial de Sta Comba, a Capela de San Cibr? en Pontevedra, etc.

A maior? dos patiqueiros herdaron dos seus antergos esas pr?ticas habendo familias de abolengo pastequeiro: -La de Berjo, Carrizo, Santiago Rial... El Manso de Tomenza, Jos?del alma de Marc?... As?o tema do meigallo e a s? vinculaci? co curanterismo aparece na vida do galego e ?admitido nas m?s cultas e elevadas instancias da nosa sociedade.

BIBLIOGRAF?
-Murgu?, Manuel; “Historia de Galicia”. Real Academia Galega.
-Moure Mari?, Luis. “La Galicia Prodigiosa; las ?imas, las brujas, el demonio”. Xunta de Galicia, Santiago  de Compostela. 1992.
-Sueiro, J.U; Nieto, A. “Galicia: Romar? Interminable”.
-Rof Carballo, X. “Mito e Realidade da Terra Nai”. Ed. Galaxia.
-Lus? Tolosada, C. “ Brujer?, Estructura Social e Simbolismo en Galicia”.
-Mart?ez de la Riva Labarta, R. “Bruxas, Meigas e Meigallos en Galicia”.