Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

A importancia do lume na cultura galega

O lume ocupa un lugar moi importante na cultura galega. Foi o protagonista en moitas cerimonias que funden quizais as s?s ra?es na prehistoria. Ten un car?ter sagrado.

Antigamente o lume deb? permanecer prendido todo o ano no lar, proced? do lume da igrexa parroquial prendido o s?ado santo ?noiti?. O lume presid? as veladas das noites de inverno, a onde pod?n acudir tam? as almas dos mortos a trav? da cheminea, momento que se apreciaba nos lixeiros movementos das chamas. Por iso non se pod? varre-la coci? cara ? f?a, nin cuspir no lume. Deb? permanecer aceso a noite do velorio dun cad?er. Prend?nse velas ou l?padas de aceite na mesa de noite de enfermos graves. 

A candela tra?a da igrexa o d? da Candeloria (2 de febreiro) prend?se para espanta-las tormentas e para encomenda-la alma dun agonizante. Con tormentas fortes prend?se o lume e queim?anse follas de loureiro, que ??bore protectora.

lumeEn moitas comarcas de Galicia, a noite do 29 de abril ?1 de maio invoc?ase o lume recitando himnos para que protexese as sementeiras e dese froito abundante, ?tempo que se esparex?n cinzas arredor das leiras e se portaban na man feixes de palla de centeo -fachicos- prendidos.

Na petici? de voda o noivo era recibido no lar da casa da noiva co lume prendido. O d? da voda, antes de entrar na casa dos pais do marido, coll? este ?muller no colo na porta e lev?aa ata o lar, onde estaba o lume prendido, para que os sogros lle desen a benvida e lle ofrecesen a casa ? nora.

Prend?se lume no curral en caso de morte ou de enfermidade dun animal. Na Candeloria prend?se ?lado dun romeiro tantas velas coma nenos morreran sen bautizar, o romeiro ?planta funeraria, que atrae as abellas, que son almas procedentes da l?. Tam? se acend? na horta no momento de enterrar un animal e en d?s sucesivos. O lume ?bo para escorrenta-los animais que devoran as colleitas.

A crenza no lume de san Telmo sup? que ?unha aparici? milagrosa que anuncia bonanza. Os lumes fatuos son almas ouveantes dos mortos. A Santa Compa? tam? porta velas prendidas.

Habitualmente, proh?eselles ? nenos xogar con lume por ser perigoso, sen embargo, permit?selles xogar co lume de certas festas c?licas: magosto , enterro da sardi? (celebraci? para conclu?lo entroido e inicia- la coresma) ou San Xo?.

Nas aldeas hai dous lumes moi importantes: no primeiro per?do nos d?s de defuntos-magosto e entroido; no segundo per?do, o lume de San Pedro M?tir (1 de maio) e o de San Xo?, sen d?ida o m?s importante.
O lume de s?ado santo ?o lume novo, orixe de t?olos lumes, xa que representa a Cristo resucitado, a?da que sobre aquel existan adherencias pag? alleas ?cristianismo.

Os momentos fortes do primeiro per?do son propicios ?circulaci? e comunicaci? entre os dous aspectos do mundo. Os tempos fortes do segundo per?do son privilexiados para a convivencia entre ?bolos mundos xa que atraen sobre os vivos a protecci? dos antepasados.

 

 

M?ica Beatriz Su?ez Groba

Bibliograf? consultada: "galicia 2001: etnograf? espiritual", Xunta de Galicia.