Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

RITOS CICLICOS E FESTAS ESTACIONAIS NA CULTURA GALEGA

A ESCASULA

A operaci? da escasula ad?tase facer de noite en locais pechados. ?un dos costumes alde?s m?s t?icos e xeneralizados en Galicia, sobre todo nas comarcas onde se cultiva o millo, que ?na maior parte da nosa terra. As espigas que han pasar ?h?reo desp?anse de t?alas follas e as que han ser penduradas nas Millo a secarsolainas ou pont?s do teito do sobrado desc?rense de todo, deixando unhas poucas follas que se atan entre si polas puntas, co gallo de que, merc??arco que deste xeito forman, se poidan pendurar da varanda en ma?zos a xeito de acios para que se deloiren.

Como manifestaci? folcl?ica, constit? parte dos nosos estilos consuetudinarios. As mozas do lugar acoden logo do anoitecer ?casa do veci? que precisa da s? colaboraci?, e al?escasulan entre cantigas populares, contos de trasnos e relatos de vellas lendas.

A axuda que prestan as escasuleiras ?de balde, a?da que ? veces se os medios econ?icos do dono o Permiten, adoita agasallalas cunha cea. ? escasula concorren tam?, por inveterado costume e pr?tica tradicional, os mozos das aldeas da contorna con mentes de lles face-las beiras ? rapazas. Acabada a faena, a mocidade renova as cantigas populares, repin?anse os pandeiros, soan as c?chegas e, ?seu comp?, ?mase o baile que se alonga ata preto da media noite.

A ESFOLLADA

Nome que dan nalgunhas comarcas ?escasula da que se diferencia en que nesta se desfollan completamente as espigas do millo, para que pasen directamente ?canastro.

Preparada a morea das espigas, os que fan a esfollada col?anse arredor, co aliciente dun pote cheo de zonchos (1); e a moza que na desfolla atopa a primeira espiga loira ?considerada a  ra?a da festa, porque o achado se estima presaxio de fortuna.

Rematando a faena, f?selle honra ? casta?s cocidas, soan as cantigas folcl?icas, c?tanse casos e sucedos e nunca falta o res? dalg? retador aturuxo.

A ESPADELADA

Acci? dun fato de mulleres que espadelan o li?; ch?ase tam? espadela, pero as?como esta a pode li?facer unha muller a soas na s? casa, a espadelada ?a xuntanza de varias mulleres que se fai na casa do dono do li? para expurgalo.

Son com?s nas comarcas galegas onde o li? se cr? en abundancia. Fanse por cooperaci? prestada ?dono sen m?s retribuci?, xeralmente, c?mantenza e o aliciente tradicional da faena, que adoita acabar con bailes na mesma vivenda onde se espadela, pois a estas xuntanzas, un pouco patriarcais, acoden tam? mozos dos rueiros da contorna. Nelas c?tanse consellas, t?xense pandeiros e casta?las, a mocidade div?tese a seu gosto, convertendo a faena en verdadeira festa de traballo.

Tanto arraizamento acadou este costume folcl?ico que deu nome ? populares cantos de espadelada que entoan as ?espadeleiras?, que seguen co ritmo da m?ica o comp? das espadelas que maceran o li?.

 

(1) zonchos: casta?s cocidas coa tona, con moito fi?cho para que arrecendan ben e co seu sal, que logo se engarzan nun f? a semellanza das doas dos rosarios ou dos colares, e as? en vez de ter que levalas nos petos, van ?pescozo. Antigamente eran tan estimados como o ?agora o marr? glac?

 

M?ica B. Su?ez Groba

Fuentes consultadas:  Breviario Encicl?edico, Eladio Rodriguez Gonzalez, Edici? Homenaxe a Eladio Rodr?uez Gonz?ez (1864 - 1949) D? das Letras Galegas 2001, Biblioteca Gallega, 2001.-

 

 

VER M?S TEMAS DA NOSA CULTURA: ENTRA AQU?/a>