Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

D? das Letras Galegas 2003 - Ant? Avil? de Taramancos

Parte 1

O Ulises que partiu de Taramancos

 

Manrique Fern?dez  

(publicado no xornal "A PENEIRA" de Ponteareas na edici? da segunda quincena de maio de 2003)

Parte 2 >>

Ant? Avil? de Taramancos ?o protagonista deste ano do D? das Letras Galegas. A?da que tam? escribiu unha presa de relatos, artigos, ensaios e ata fixo algunha incursi? no teatro, Avil? de Taramancos ? sobre todo e ante todo, un poeta. Un enorme poeta, dono da palabra, do sentimento e da beleza; amante da s? terra e da s? lingua, da vida e da liberdade; de verso firme, ?ico e transparente. O seu amigo, Miguel Anxo Fern?-Vello, tenta definilo coma ?poeta de poderosa e intensa voz, Ulises de puras e entrecruzadas nostalxias, comprometido coa memoria irrenunciable das palabras da tribo?. A referencia ?Ulises non ?gratuita. Avil? sofriu d?s longas d?adas de exilio en Colombia, vinte anos que o distanciaron dos lectores galegos. Ese exilio f?oo identificarse plenamente coa figura do heroe grego protagonista da Odisea que, tras dunha longa viaxe, retorna ?s? ?aca natal. Avil? transf?mase nun peculiar Ulises que fala galego e que devece por voltar a r? de Noia da que partira acosado polo franquismo. Cando, por fin, acadou esa meta, voltou ?casa para recuperar o posto de figura senlleira da nosa literatura. O seu lirismo e a s? constante procura dunha est?ica propia situ?ono nunha posici? sobranceira dentro da poes? galega. Por isa cualidade literaria, polo esquecemento sofrido polo seu traballo e por tantas outras cousas, ?necesaria unha revisi? profunda da figura de Avil? de Taramancos e a recuperaci? do seu inesquecible traballo. A oportunidade est?servida.

Avil? de Taramancos

O seu aut?tico nome era o de Xos?Ant? Avil? Vinagre e naceu o 6 de abril de 1935 na aldea de Taramancos, parroquia de Boa, a tres quil?etros da vila coru?sa de Noia. Dende practicamente os seus inicios literarios quixo deixar constancia da s? orixe adoptando como ?pseud?imo art?tico? o nome de Avil? de Taramancos, en resposta a unha idea inicial proposta por Ux? Novoneyra, a quen co?cer?na Coru? nos anos 50. Novoneyra prop?olles a Avil? e a Manuel Mar?, poetas amigos, asinar os seus traballos engadindo o lugar de procedencia en homenaxe ? trobadores e xograres galegos dos tempos medievais. S?Avil? ?de Taramancos? permanecer?fiel a esa idea durante toda a s? vida.

Naquel bico entre o mar e a terra que ?Noia, vir? ?mundo, como diciamos, Xos? Ant?, o segundo dos cinco fillos (a s? irm?maior, Xosefa, falecer? ? poucos meses do nacemento de Ant?, con s?dous anos e medio) de Severiano Avil? Outes, mari?iro, e Manuela Vinagre Fuentes (Lela de Pastora), adicada ? tarefas da terra e da casa. A constante ausencia do seu pai, permanentemente embarcado, e o feito de que tra-la Guerra Civil se vise forzado a exiliarse en varios pa?es por mor da persecuci? franquista, provocaron que as figuras da s? nai e da s? avoa, Pepa de Pastora, verdadeiros t?ems da s? infancia e xuventude, se convertisen en pilares esenciais para construir os alicerces da vida deste neno. Proba desta afirmaci?s son as continuas alusi?s que far?a estas d?s mulleres ?longo dos seus escritos.

Praia Testal en Taramancos

 

Praia do Testal, na aldea de Taramancos, Noia

 

O neno Avil? comezou os seus estudios na escola de Boa e preparou o bacharelato no Colexio Andr? Manj?, de Noia. Nesta vila non hab? instituto, polo que os exames oficiais deb? realizalos no Instituto Xelm?ez, de Santiago de Compostela.

Dende moi novo inicia o seu particular romance coa poes? e o seu compromiso coa lingua. Con 15 anos xa enviara unha primeira colaboraci? ?revista Tapal, de Noia, un pequeno poema sen t?ulo, escrito en galego, no que xa amosa unha profunda admiraci? pola terra, ?que seguir? en n?eros posteriores novos poemas, animado por Manuel Fabeiro, director da revista e aut?tico mentor de Avil? nestas datas. Tam? participa no suplemento adicado a Rianxo da revista Sonata Gallega cunha ?Ofrenda a Manuel Antonio. Poema da nai soia?.

Con 16 anos recibe unha menci? honor?ica no certame literario convocado polo Circo de Recreaci? de Noia (o popular ?Casino?), co gallo do seu centenario. Obtivo ese premio polos poemas titulados ?Ant? de Noia? e ?Cadarso?, adicados a dous persoeiros locais, mari?iros mortos traxicamente nos s?ulos XVI e XIX. Na entrega de premios, o neno Avil? ler? os seus textos perante a impo?nte figura de Otero Pedrayo, invitado ?acto, e co que o poeta noi? entablar? certa amizade avivada anos despois, na Coru?. Nesta ?oca participa tam? en diversas tertulias dos nacionalistas republicanos.

Xa daquela se expresaba en galego, pero, desmitificador da s? persoa, en certa ocasi?, nunha entrevista concedida ?xornalista Margarida Ledo, dic?: ?Escrib? en galego porque ti? un problema de linguaxe que non pod? resolver en castel?: falaba do meu contorno aldeano e os nomes dos paxaros, das ?bores, das cousas, non os sab? en castel?. E tiven que romper escribindo en galego. Non era algo consciente, de nacionalismo ou de defensa da lingua, sen? que o idioma era unha ferramenta de traballo e non pod? utilizar outra, porque non sab? como se dic? xiri? en castel?, ou freixo, ou tantos outros?.

Nembargantes, e coma contrapunto a esta afirmaci?, a s? paix? visceral pola l?gua galega refl?tese en t?olos seus escritos de forma permanente. A s? defensa do galego ?un berro de loita e de unidade do pobo, unha reivindicaci? de tintes seculares. Como exemplo, un fragmento do artigo escrito co gallo do centenario de Rosal? de Castro, en 1985: ?A lingua ten de por s?unha forza liberadora. A nosa naci?, ensumida, aldraxada e distorsionada por forzas exteriores que impu?ran a s? lei polas armas e por unha conducta represiva constante perante s?ulos, non tivo raz? de s?mesma at?que a lingua se sobrepuxo e foi a canle liberadora, a semente renacida do noso sentir, a forza que lle deu forma aos ideais dunha patria ceibe e soberana. A lingua foi ese r? vivo que v? soterrado e de s?eto fura a c?ia da terra para brincar ledamente de balado en balado, de val en val, at?facerse naveg?el, amplo, universal. Aquel idioma que dera, nos comezos do que se chama Europa, o campo de luz m?s brillante e fermoso de toda a historia universal da poes?, non pod? morrer atafegado pola man escura da pauli? estep?ia, e chegou un momento no que se saiu de madre e refloreceu. O seu rexurdir foi un berro de liberdade. Aqueles que decote vi?n escrebendo nunha lingua emprestada, cando instintivamente o fixeron na pr?ria decataron-se que a lingua super?a-os. Lembrade sen? a Bra?s, que escreb? no castel? ret?ico e mel?luo da s? ?oca, a?da que espo?ra ideas avanzadas, e cando escrebeu o seu hino galego saiu da s? voz un canto de loita, de indep?dencia, de soberan? nacional: ‘Ergue Galiza, ?guete e anda / coma en Irlanda, coma en Irlanda...’?

Tra-la etapa inicial noiesa, a vida de Avil? de Taramancos emprende un xiro espectacular. O mozo da aldea marcha ?rebumbio da cidade no que tropeza co que o xornalista Manuel Forcadela defin?, nunha entrevista ?poeta noi? realizada en 1990, coma ?os restos do grande naufraxio nacionalista da Segunda Rep?lica?. Intelectuais e artistas, xente da pol?ica que viv? a salto de mata, agochada do franquismo represor de calquera ideario descentralizador.

O motivo, a ?excusa? deste cambio, foi o de facer os estudios de N?tica. Por iso viv? na Coru? entre 1953 e 1959. Parece ser que non estaba demasiado interesado na carreira, que era m?s ben un imperativo do seu pai. ?Eu fora ?Coru? para estudiar N?tica pero descubr? que o meu amor ao mar era m?s ben distante, de velo pero non de sufrilo, era un amor de paisaxe pero non de vivencia total. Eu xa ti? decidido ser unicamente poeta?, confesar? na devandita entrevista con Manuel Forcadela, na que tam? aclaraba que ?cando colles o oficio de poeta como unha reserva ?tima, podes desempe?r t?olos oficios na vida pero do que est? seguro sempre ?de que a t? verdadeira vocaci? ?a poes?. E esa ?unha reserva que eu te? a?da que despois traballe do que sexa?. Non ?que non rematase a carreira, ?que, na pr?tica, a penas chegou a iniciala. S?se matriculou o primeiro ano e asist? a algunhas clases espor?icas, m?s coma o?te ocasional que coma verdadeiro estudiante.

Na Coru? entra en contacto cunha morea de persoas de entre as que destaca con luz propia o tam? poeta e pintor Urbano Lugr?, o seu aut?tico facho gu?iro pola cidade, a intelectualidade e a bohemia coru?sas. ?Era o meu compa?iro daquel tempo. Un poeta e pintor moi extra?, unha especie de extraterrestre pero cunha sabedor? infinita que me aportou uns co?cementos que doutro xeito non ter? conseguido nunca –afirma Avil?, novamente, na entrevista de Forcadela.– Era un home que recitaba a Rilke en alem?, a Shakespeare en ingl? ou a Rimbaud en franc?; que o sab? todo sobre a Xeraci? do 27 espa?la porque vivira con eles na Residencia de Estudiantes en Madrid. Hab? moito no fondo de Urbano Lugr? que se me contaxiou a min para rematar tendo unha fiestra aberta ?nbsp;concepci? da poes? como universal. E dalg? xeito esa marca l?oa sempre?.

Ademais dunha total apertura ?mundo que se abr? ? seus p?, da s? amizade con Lugr? e con outros pintores, e da s? propia afeci? ?debuxo, xurde unha peculiar comu?n entre as artes pl?tica e l?ica na obra de Taramancos. ?Con Urbano Lugr? adquir? tam? un acercamento ?pintura e aos pintores mesmo que nunca abandonei. O certo ?que sempre tuven m?s amigos pintores que escritores. E gardo unha comunicaci? aberta entre a pintura e a poes??, reco?c? nun texto escrito para o cat?ogo dunha mostra adicada ?seu amigo.

Foi unha ?oca de aprendizaxe, bohemia e desordeada, ca?ica e vitalista, na que compaxinou numerosas e dispares tarefas cun traballo intenso pola recuperaci? do galego. Con Lugr? achegouse tam? a outros persoeiros da esquerda nacionalista e da cultura como Ux? Carr? Mariano Tudela, Manuel Mar?, Ux? Novoneyra, Iglesias Alvari?, ?varo Cunqueiro, Henrique Iglesias, Alfonso Abelenda, os irm?s Vilar Chao, Xoh? Casal, Reimundo Pati?, Carr?Alvarellos, Eduardo Mart?ez, ?varez Torneiro, etc?era. Participou no colectivo ?Grupo Amanecer?, activistas intelectuais organizadores de numerosos actos como aquelas m?icas cerimonias florais nas que os autores, levando flores brancas na man, percorr?n as r?s da cidade toda a noite lendo os seus versos ata a chegada do d?.

Boa parte dos seus novos amigos superaban con folgura a idade do poeta noi?; Avil? rodeouse da experiencia para aprender dela e abof?que foi unha boa t?tica, tal e como demostrar? o paso do tempo. O rapaz da aldea involucr?ase d? a d? nun entorno intelectual e urbano que o ir? achegando a novas cotas de co?cemento. E de compromiso galeguista. En 1954 selar?, xunto cos seus amigos Xoh? Casal, Reimundo Pati?, Henrique Iglesias e Eduardo Mart?ez, o que deron en chamar ?Xuramento de Laracha?, que o propio autor lembra desta maneira: ?Naquela noite de 1954 vel?amos as armas e fix?amos do lume e dos montes pondalianos a testemu? da nosa adicaci? at?a morte, folgo a folgo, por unha Galiza ceibe e popular?.

Neses anos, ademais de participar en numerosas actividades, dar conferencias e converterse en aut?tico animador cultural da cidade, foron aparecendo moitos poemas soltos (alg?s, os menos, en castel?) publicados en revistas como La Noche, de Santiago; Aturuxo, de Ferrol; Quatro Ventos, de Braga, ou Atl?tida, da Coru?. Nesta ?tima apareceu en decembro de 1955, como separata, a s? primeira aproximaci? ?edici?. Ser? dif?il consideralo un libro en s?mesmo porque s?son sete pequenos poemas ilustrados cun debuxo de Avil?, pero amosa xa unha linguaxe propia, sonora, cristalina... Tr?ase de ?As morad?s do vento?, un feixe de versos pr?imos ? alegor?s imaxinistas que Amado Carballo constru? nos anos 20, nos que o poeta de Taramancos xa se introduce en c?aros l?icos moi persoais: afast?dose do existencialismo en boga naquelas datas, ach?ase a unha est?ica nidia e vitalista. Son sete poemas sen t?ulo, numerados con caracteres romanos, nos que a?da predomina un formalismo t?nico meticuloso e unha rima que logo abandoar?

Algo m?s de tres anos despois, en xaneiro de 1959, durante o servicio militar na Capitan? de Ferrol, ser? editado na Imprenta Moret da Coru? por subscripci? popular entre amigos e co?cidos de taberna ou de tertulia, un pequeno libri? que cont? 11 poemas: ?A frauta i-o garamelo?. Est?ilustrado por Alexandre Gonz?ez Pascual, Lixandre, e con portada de Xos?Lu?. Nesta nova obra, a primeira que asina como ?Avil? de Taramancos? tra-lo pacto con Novoneyra e Mar?, xa se percibe un verso definitivamente liberado das ataduras impostas pola rima, a mi?o hendcas?abo, delicado e sutil, e cun certo aire expresionista e existencial.

Fora escrito nunha noite e a s? reducida tiraxe foi vendida case exclusivamente polas tabernas da cidade herculina polo xornalista Xurxo V?tor Sueiro. Avil? recibir? unha felicitaci? persoal de Otero Pedrayo pola obra na que se refire ?musicalidade dos versos ?asegurar que era unha ledicia ?escoitar? o libro e se compromete a l?llelo ?? paxaros dos meus arboredos?; Cunqueiro gabar? esta pequena xoia no xornal La Voz de Galicia; e M?dez Ferr? dir? del que ?ning? poeta mozo cantaba tan ben e tan belo en 1959?. E todo a pesar dunha tiraxe tan reducida que levou a Basilio Losada a definilo coma un libro ?no que eu creo baixo palabra de honor, porque nunca o vin nin puiden facerme cun exemplar, por m?s que o percurei?.

Estes dous primeiros traballos, impregnados de clasicismo, situaron a Avil? de Taramancos entre os poetas galegos m?s destacados da posguerra. Abundan neles as referencias ?universo natural, ?terra e ?mar que tan ben co?c?; pero non s?estamos a falar de poes? paisax?tica ou descritiva, sen? de algo moito m?s intimista. Estamos a falar de versos de exalzamento da Natureza nos que se reflicte unha aut?tica paix? pola s? terra, un amor profundo e sinceiro, un enraizamento tel?ico de tintes universais.

Tam? se caracterizan por unha tendencia ?unidade tem?ica, a existencia dun elemento com? dende o que se van debullando os poemas. No primeiro caso, este elemento ?o vento (?Vento amigo, / medra no teu lecer a morad??), mentres que no segundo exercen esa funci? as aves (?Meu levi? paxaro, compa?iro / das fiestras da tarde, das fiestras / de t?olos paxaros apagados?).

En 1960 resultou finalista dun concurso organizado polo grupo ?Brais Pinto?, creado en Madrid por poetas e estudantes galegos dous anos antes, coa colecci? de poemas ?Pequeno canto para un peito xoven?. Non chegar? a ser editado, a pesar de ser unha das bases do premio, por problemas econ?icos da editorial, pero moitos anos despois, en 1982, ser? inclu?o xunto cos libros anteriores e outros novos en ?O tempo no espello?.

Son 19 poemas e m?s un ep?ogo en forma de soneto, que aparecer? baixo o t?ulo ?Poemas a Fina Barrios. Pequeno canto?, en alusi? a unha moza coru?sa falecida en plena xuventude. O seu pasamento foi inspirador do soneto que pecha o conxunto, titulado ?Primeiro amor, primeira morte?, que remata amosando esa dor en toda a s? brusquidade: ?E todo canto amei foi unha lumieira, / foi a fouce tan ?tima que de cote se af? / para ceifar dun pulo brutal a primavera?. Avil? ofrece nestes poemas un tratamento orixinal e ata audaz do tema do amor, cunha sensualidade que a mi?o roza o erotismo, e cun lirismo como nunca fora tratado nas letras galegas. Nalg?s momentos parece querer lembrarnos ?namorado da l?ica medieval galego-portuguesa.

Outra muller inspirar? os dez ?Poemas soltos a Maricarme Pereira?, nos que adquire seguridade e busca novas formas, tam? inclu?os en ?O tempo no espello? pero datados en 1961. Fora o seu ?timo gran amor no ver? pasado en Noia antes de exiliarse en Colombia, ?que co?ceu por mediaci? de Salvador Garc?-Boda?. Foi un namoramento non declarado sen? por mediaci? dos versos, que ser?n entregados ?destinataria logo de escritos. Anos despois, Maricarme dar?llos a Garc?-Boda? que os gardar? ata a volta do exilio de Avil?.

Os dez poemas deste libros son, novamente, pequenas canci?s de amor con referencias er?icas nas que se funden tradici? e vangarda, e nos que se advirte un importante grao de madurez e de referencias intelectuais respecto de traballos anteriores. Son poemas ledos, gozosos, nos que as omnipresentes referencias ?terra conv?tena nun particular Ed? para os amantes; poemas cheos de luz e de optimismo nos que se volve a referir ?neotrobadorismo e ? cantigas de namorar dos xograres medievais.

Esta obra v? a pechar un ciclo, a rematar a traxectoria dunha ?oca na vida do poeta de Taramancos que se ver?bruscamente escachada polo exilio. Paralelamente ? seus avances no eido da poes?, algunhas das s?s acci?s de caracter militante tiveran certa sona na Coru? e comezaba a resultar un tanto inc?odo para o r?ime franquista. Vitalista e argallante, teimudo no emprego permanente dun galego prohibido, coa valent? e fogosidade que d?a xuventude, resultaba molesto aquel individuo que xuntaba palabras que boa parte dos censores non eran quen de descifrar.

Unha das acci?s m?s sonadas nas que participara, tivo lugar en marzo de 1961. Despois dunha colecta popular feita en Noia por un grupo de intelectuais, entregaron en Rianxo ? irm?s de Castelao un busto do insigne galeguista realizado en madeira polo escultor Arturo Brea Pas?. Foi o primeiro monumento adicado ?rianxeiro tra-la s? morte, froito dun acto de admiraci? e de rebeld?. Pero o detonante que provocou a s? fuxida foi un env? de libros dende Bos Aires por parte de Neira Vilas que inclu? no lote obras de Marx e Lenin e do perseguido Castelao. Avil? de Taramancos foi alertado por un polic? co?cido que se consideraba escritor por ter argallado algunhas novelas ?do oeste?. Marchou a Noia, coa que nunca perdera contacto, e dende al? coa axuda dun veci? que exerc? de C?sul de Colombia na Coru?, preparou a s? marcha.

Rematando o ano 1961 chegou a Bogot? ?algo presionado pola polic?, a dicir verdade?, dir? anos m?s tarde. Os comezos foron duros e a morri? e mailo desexo de tornar de novo ? casa abr?nse paso dende o mesmo momento da chegada a aquelas terras. En Colombia, Avil? tivo un encontro fortuito cun incipiente Miguel de la Cuadra Salcedo que foi quen de lle imbu?, todo parece indicar que sen moito esforzo, o seu esp?ito aventureiro. Xuntos viaxaron polo Amazonas, Per?e Brasil. ?Quixen meterme de verdade no coraz? do pobo e fun un colombiano m?s... Un dos graves problemas do emigrante ?non sentirse do pa? no que est?nin ser do pa? do que se foi?, segundo as s?s palabras.

En Sudam?ica, como xa fixera na Coru?, traballou nos oficios m?s diversos, pero tam? botou ra?es. ?pouco de chegar a Colombia co?ceu ?que ser? a s? dona, Ana Sof? Baquero C?pedes, ind?ena orixinaria dos Andes. Os dous traballaban na embaixada de Brasil en Bogot? ela como doncela e el como maordomo.

Nesta ?oca, de certo desafogo econ?ico, co?ceu e tivo tratos con moita xente da diplomacia e a cultura. Entre eles Manuel Arce y Valladares, embaixador de Guatemala e poeta, descendente de galegos. Manuel Arce sempre estivera interesado na terra e a lingua dos seus antergos e atopou en Avil? de Taramancos un perfecto mestre e amigo que o guiou na procura do seu pasado e a s? cultura. Os dous crear?n, xunto co escultor compostel? Xes? Pic?, unha embaixada ?virtual? de Galicia en Colombia que contar? co poeta noi? como m?imo mandatario. Sen credenciais, evidentemente, pero con moito apoio moral dende as d?s beiras do Atl?tico.

Logo do traballo na embaixada brasileira chegou unha etapa m?s irregular. Ocupouse novamente de tarefas moi diferentes con desigual fortuna, en xeral non moi boa. Nesta ?oca, e segundo deixou escrito nunha carta a Salvador Garc?-Boda?, Avil? de Taramancos foi ?comerciante, domador de cabalos, contrabandista... Te? cavado m?s de corenta hect?eas de terra americana, de sol a sol, ata que o aceiro da aixada se fendeu, e non houbo ceifa nin colleita que non fose queimada pola peste, pola xeada, polo destino... Cacei tigres pra ile vende-lo pelico ? gringos, trafeguei con cabezas reducidas, fixen churros nas feiras, fun afiador, guerrileiro...? Claro que, anos despois, xa en Galicia, o poeta tentaba afastar esas actividades da mitificaci? aventureira. Na devandita entrevista con Manuel Forcadela afirmaba: ?Todo iso de que cacei tigres, fun contrabandista ou trafiquei con cabezas reducidas, sendo certo, ten moito de m?ico [...] Non son m?s que as pequenas an?dotas dunha vida moito m?s complexa e tam? m?s normal?. Noutra entrevista concedida en 1987 a Xan Carballa para A Nosa Terra, lai?ase: ?Xa non me gusta falar diso porque ?algo repetitivo [...] Toda esa aventura inicial non paga o sufrimento de vinte anos de ausencia?.

O 29 de novembro de 1970, Ant? e Sof? dan por rematado o seu longo noviazgo e casan en Bogot? Co tempo chegar?n a ter tres fillos, todos var?s: Santiago, Luis e Guillermo. En 1971 marcharon para a cidade de Cali, na que permanecer?n case unha d?ada ata o seu retorno a Galicia. Al? o poeta rexentou a Librer? Cultural Colombiana coa que consegu?, adem?s dun certo benestar material, numerosos contactos coa intelectualidade americana. Parte deses contactos foron cos m?icos do momento (Celia Cruz, Miguelito Vald? ?Mr. Babal? Daniel Santos, Pacho Gal?, Roberto Ledesma...), cos que colaboraba nun programa de radio chamado ?Mirador en el aire?.

Foi unha etapa de bonanza na que, como fixeran con el noutrora, acoll? a amigos necesitados cunha xenerosidade que lle valeu ser co?cido polo alcume de ?Marqu? de Taramancos?. Tal foi a s? implicaci? cos problemas e a sociedade colombiana nesta etapa, que incluso chegou a presentarse a unhas elecci?s municipais na lista dun ?Movimiento C?ico? que el mesmo axudara a crear. O partido acadou gran ?ito nos comicios, pero o poeta noi?, na metade da lista, non chegou a sair elixido.

Toda esta fren?ica actividade e o afastamento dos seus amigos da etapa coru?sa, fixeron que a s? traxectoria po?ica se fose desenvolvendo, en Sudam?ica, a trompic?s e ?marxe dos seus compa?iros de xeraci?. ?Escribo a r?agas, coma os furac?s; –dir? noutra carta a Garc?-Boda?– ao mellor pasan dous ou tres anos que non escribo unha palabra. Non te? libros en galego e o idioma v?seme acriollando. Cando me sento a escribir te? que fecharme como se estivera parindo. En quince d?s fago un libro. Despois racho todo ou d?xoo as? Son incapaz de corrixir, de volver facer.? Tam? afirmar? na entrevista de Forcadela que ?durante eses anos, sen embargo, escrib? pouco. A vida ?me levando por outra serie de cami?s a?da que hab? sempre ese f? que te vai atando ?poes? e ? patria.?

En terras americanas a s? actividade literaria, como dicimos, non cesou, pero a Galicia apenas chegaron alg?s retallos a trav? da correspondencia que manti? con Garc?-Boda? e que foi publicada, igual que unha colecci? de dez poemas, na revista Grial, ou o ?Pranto por Urbano Lugr?? aparecido en La Voz de Galicia en xullo de 1974 tra-lo pasamento do seu amigo. Nas s?s cartas reflexiona sobre a xuventude, o sufrimento, os so?s... Esperanza, desacougo ou saudade tinxen estes escritos.

Continuaci? ( Parte 2 )  

Avil? de Taramancos


Obra de Avil? de Taramancos

 

Obra po?ica  

 

(Nesta lista non se incl?n os numerosos poemas soltos publicados ?longo da s? traxectoria en distintas revistas.)

√ ?As morad?s do vento?. Separata da Revista Atl?tida, A Coru?, decembro de 1955.

√ ?A frauta i-o garamelo?. Editorial Moret, A Coru?, 1959.

√ ?Sonetos de corpo enteiro (feito nunha noite de outono)?, (Edici? non venal. Asinado por Ulises Fingal). Noia, 1980.

√ ?O tempo no espello?. Edici?s do Castro. Sada, 1982. (Este volume recompilatorio incl?, ademais dos dous primeiros libros, ?As morad?s do vento? de 1955 e ?A frauta i-o garamelo? de 1959, os a?da in?itos e titulados ?Poemas a Fina Barrios? de 1959, ?Poemas soltos a Maricarme Pereira? de 1961, ?Os poemas da ausencia? de 1963/1978, e ?Nova cr?ica de Ulises? de 1978/1980).

√ ?Cantos Caucanos?. Sotelo Blanco Ed., Barcelona, 1985. (Con anterioridade houbo unha edici? persoal de alg?s dos poemas en C?culo Aberto, Noia, novembro 1983-xaneiro 1984).

√ ?As torres no ar?. Sotelo Blanco Ed., Santiago de Compostela, 1989.

√ ?Obra inmisericorde?. Separata do Bolet? Galego de Literatura, Ed. Estudios de Orientaci? Universitaria, Santiago de Compostela, maio de 1990.

√ ?Antolox? Po?ica 1955-1990?. Selecci? de Miguel Anxo Fern?-Vello. Editorial Compostela, S.A., Santiago de Compostela, 1992.

√ ??tima fuxida a Harar (Derrota e singraduras)?. (Edici? p?tuma.) Editorial Espiral Maior, A Coru?, 1992.

√ ?Obra po?ica: antolox??. Edici? p?tuma de Xos?Mar? ?varez C?camo. Asociaci? S?io-Pedag?ica Galega/A Nosa Terra, Vigo. 1997.

√ ?Poes? completa?. Edici? p?tuma de Miguel Anxo Fern?-Vello. Estudio preliminar de Xos?Mar? ?varez C?camo. Espiral Maior. (En preparaci?).

 

Teatro

√ ?Hasta el p?aro en su trino tiene acento cervantino. Tragedia en prosa y verso? (In?ito. En castel?). 1958.

√ ?Tres capit?s de tempos idos?. Edici?s Xerais. Vigo, 2003.

 

Obra en prosa

√ ?Nova cr?ica das Indias?. Ir Indo Edici?s, S.A., Vigo, 1989.

√ ?Obra viva?. (Edici? p?tuma.) Escolma de Ana Gonz?ez V?quez. Ed. Laiovento, S.L., Santiago de Compostela, 1992.

 

Traducci?s

√ ?Desembarco en Sicilia?. Versi? de ?Landings in Sicily?, de Jack Hill. Dorna, n? 9. Universidade de Santiago de Compostela, 1985 - p. 195.

√ ?Imprecaci? da moza celta ?soldado romano?. Versi? de ?The native girl to the soldier?, de Jack Hill. Dorna, n? 9. Universidade de Santiago de Compostela, 1985 - p. 197.

√ ?Noia?. Versi? do poema ?Noia?, de Jack Hill. Programa de festas de Noia, 1990.

√ ?O certame do arco?. Versi? dun fragmento da rapsodia XXI da ?Odisea?, de Homero, en Luzes de Galiza, n? 18, inverno 1991 - p. 48.

√ ?Chronique-Cr?ica?, de Saint-John Perse. Edici? biling?, con ilustraci?s de Avil? de Taramancos. Concello de Noia, Casa da Cultura (colecci? Vento de f?a), 1991.

√ ?O Cemiterio mari??, de Paul Valery. (Edici? p?tuma.) Edici? biling?. Espiral Maior, A Coru?, 1994.

 


 Ir a : Escolma de poemas de Avil? de Taramancos (realizada por Manrique Fern?dez)

ADVERTENCIA:  Este texto foi realizado por  Manrique Fern?dez co gallo da celebraci? do D? das Letras Galegas 2003 para ser publicado no xornal "A peneira" de Ponteareas ( https://apeneira.com ) na edici? da segunda quincena do mes de maio de 2003. Est? amparado polo rexistro da propiedade intelectual; se poder?empregar libremente para uso particular ou docente, pero para calquera edici? venal deber?ser acordada previamente co seu autor,  Manrique Fern?dez: manrifer@arrakis.es

Tam? podedes comunicarvos co autor para suxerencias ou comentarios a: manrifer@arrakis.es

BIOGRAF? DE MANRIQUE FERN?DEZ