Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

A SIMBOLOX? DA SERPE NA CULTURA GALEGA

Antecedente remoto do pobo galego son os "saefes" ou raza de serpes, identificada por alg?s historiadores como o pobo celta, que chegou a ocupa-la zona que abarcar? o noroeste de Espa?, chamada Ophiusa (nome que procede do grego "saefes" : serpe ) entre os anos 590 e 550 antes de Cristo.

En toda Galicia rendeuse culto ?serpe, que foi s?bolo da terra, como noutras rexi?s do mundo. Numerosos restos arqueol?icos e obxectos da ?oca castrexa confirman a presencia significativa da serpe na cultura do noroeste peninsular. Moitos monumentos cristi?s foron levantados sobre pedras cunha serpe gravada. Quizais para simbolizar que o pecado —serpe— era vencido pola fe cristi? Segundo a X?ese, a serpe —demo— introduciu o pecado no mundo. En ocasi?s convive o paganismo co cristianismo en cruceiros coa serpe esculpida. Para alg?s historiadores, a serpe ?un animal que evolucionou, outros pensan que ? un xenio protector da casa e dos seus habitantes, m?s todos confirman a existencia dun culto antigo ?serpe, se ben non ?exclusivo da etnograf? galega.

A serpe de Tro?

 

FOTO: PEDRA CON DEBUXO DUNHA SERPE ATOPADA NO CASTRO DE TRO?, CONCELLO DE PONTEAREAS

 

A m?ica serpe est?unida ?folclore galego pois a moura (ser feminino misterioso de orixe desco?cida) apar?ese en forma de serpe cunha flor na boca; a moura-serpe, representa o esp?ito dos mortos; encarna ?antepasado fundador da casa; a serpe ?xenio protector das fontes de vida e de santidade. 

Cr?se que as serpes non morr?n de morte natural, sen? que voaban, de vellas, ?r? Xord? e despois ?mar. Neste voo pod?n bota-la sombra ? persoas e eran especialmente perigosas para os nenos. As moi grandes fac?n ru?o cando se mov?n. Outras marchaban de p?asubiando e tombando o pan. A mordedura de serpe era moi velenosa —cr?se— e cur?ase aplic?dolle o cu dun polo ou chegando antes ?fonte m?s pr?ima, a onde aquela adoitaba ir despois de morder.

Hai que desconfiar das serpes, a pesar de que purifican a natureza cando comen sapos ou insectos; tam? atraen os paxaros co alento e os matan. 

Con carne de serpe fac?nse remedios para a tose e outros problemas respiratorios. 

?ver unha serpe hab? que matala, porque cando voaban ?Xord? dic?n: “Maldito o que me viu e non me matou”. Para matar unha serpe hab? que facela sangrar. O lume ou a m?ica defend?n tam? da serpe A serpe era fecundante como a l?, como as augas; por tal raz? poder? relacionarse co ciclo muller-l?-augas. Son moi frecuentes na literatura popular galega as lendas sobre serpes.



O TEMPO E A MEDIACI? DA SERPE

A serpe vive d?s fases ben diferentes no seu ciclo anual. Est?escondida de outubro a abril, preto dos pozos e das fontes salvaxes; est?inm?il, come terra e non ?perigosa. A partir de maio d?xase ver, alim?tase de animais e non ofrece perigo.

As serpes que voaban ?Xord? non estaban suxeitas ?tempo, como non o estaban as mulleres enfeitizadas, que tomaban ? veces a figura de serpe.

A serpe ?a intermediaria entre este mundo e o outro, entre o mundo oculto e o visible. ? veces as almas transf?manse en serpes para peregrinar a alg? santuario. A serpe garda os l?ites entre o mundo enfeitizado e o non enfeitizado.Vincula ?mundo antigo ou pag? co moderno ou cristi?, o mundo animal co humano. Pod? toma-la forma de persoa ou de animal, dun lobo ou dunha loba. Representa o tempo e a eternidade; neste mundo est?suxeita ?tempo, pero ?eterna no outro se non morre violentamente.

A serpe pasa do espacio h?ido —primeira metade do ciclo— ?seco —segunda metade—, do espacio salvaxe ou non habitado ?espacio habitado. Vive nas minas e na superficie, no alto da monta? e no val.

A serpe ?a manifestaci? do dobre aspecto da natureza, ?a continuidade da mesma natureza.




M?ica Beatriz Su?ez Groba

FONTES CONSULTADAS: "GALICIA 2001", Etnograf? espiritual, Xunta de Galicia.

 

LER M?S: ARQUIVOS DA NOSA CULTURA