Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

As meigas nas crenzas galegas

A crenza nas meigas ?mito central do noso acervo supersticioso; elas representan para o pobo o mal e o pecado, o danoso e o prexudicial; todo o contrario ?bondade e ?ben, feito polo que se diferencian das fadas, que significan o favorable e o adverso (dada a s? dobre condici? de boas fadas e malas fadas).

carballeira O espec?ico da identidade das meigas ?a vellez, acrecentada pola dureza, a crueldade e a vinganza, a?da que tam? por veces son boas. Polo xeral, as xentes sinxelas t?enas ou rex?tanas, pero tam? andan ?s? procura, cando con ensalmos acoden a elas por curaren algunha doenza ou por descubriren o porvir.

Atrib?nselle sortilexios, maleficios e meiguer?s; cr?se que estaban dotadas dun poder sobrenatural, diab?ico, para cabalgar de noite polos aires a carranchapernas en paos de vasoiras e dirix?dose os s?ados a Sevilla ou ? areal do Coiro de Cangas, onde celebraban xuntanzas co mesmo demo.

Para realizar estas excursi?s nocturnas polo espacio a?eo unt?anse con ung?ntos que agochaban na pedra da lareira, e a?da ? veces fac?n beberaxes para zuga-lo sangue ? rapaces (de onde lle ven o nome de meigas chuchonas que ven sendo o mesmo que dicir vampiros na mitolox? popular).

Ti?n as meigas unha idea real, se ben fant?tica, das facultades superiores de que se cr?n dotadas; e cando nun proceso se lle preguntou a unha delas se fora polo aire montada na vasoira de costume alporizada e burlona contestou : ?iso, por suposto, xa se sabe!.

Duramente perseguidas pola Inquisici? e os Xustizas reais, o n?ero das procesadas chegou a ser tal que os inquisidores dic?n que Galicia estaba "muy afligida por esta plaga". En procesos que se lles incoaron declararon algunhas, sometidas a tormentos, que falaban cos defuntos,que pod?n desmaiar unha persoa sempre que quixesen fac?dolle sinais con cruces na fronte; que curaban coas herbas de dezaoito cemiterios; que fac?n volve-lo leite ? amas por medio da ruda, o ourego e outras herbas; e moitas afirmaci?s deste tipo, debidas en gran parte a hist?icas alucinaci?s.

cemiterio supersticiosa de que o belisco dunha meiga abonda para que o que o reciba fique enmeigado, se non llo devolve de contado; e esta crenza lendaria orixinou o costume de beliscarse entre si as mozas, po?ndo cada quen singular empe? en devolver ?punto o belisco recibido. As meigas puideron ser en orixe druidesas; e, en resumo, o ant?oto m?s eficaz contra delas parece ser o de levar un allo no peto.

Na comarca de Berganti?s , a un cr?lech que se atopou no cumio da parroquia de Cances , foi chamado " Eira das meigas", e recibe este cualificativo porque, segundo a tradici?, al?se xuntaban as bruxas na v?pera de San Xo?, e acomodada cada unha no seu asentadoiro, ou sexa, as pedras que forman o c?culo, tomaban acordos para facer dano ? humanos. Este cr?lech ou c?culo l?ico co?cese tam? como "Circo dos xogos".



O MEIGALLO


Ch?ase as?o feitizo, embruxamento, encantamento de que se valen meigas e feiticeiros para acada-los seus prop?itos. Hai xente en Galicia que cre que o meigallo ?cousa certa, consider?doo efecto da envexa. M?ese no corpo da persoa elixida, xeralmente unha moza abandonada polo noivo, ou unha muller que se cre v?tima da envexa. 

A persoa que padece a doenza non entra por propio gusto na igrexa nin atende ?misa, pero os parentes ou amigos e amigas obr?ana a o?la misa cantada; evid?ciase o seu feitizo no feito de que mentres o crego ergue a hostia e o c?iz, ela berra, bota escuma e ret?cese en convulsi?s case epil?ticas e cae rendida, abeirada polos que a suxeitan que no en tanto non deixan de lle dicir, un pouco arrepiados e autoritarios: ?b?ao f?a!... ?b?ao f?a!...

 

 

M?ica Beatriz Su?ez Groba

- Bibliograf? consultada:    "breviario enciclop?ico", eladio rodr?uez g?zalez

 

VER M?S TEMAS DA NOSA CULTURA: ENTRA AQU?/a>.