Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

Os esp?itos nas crenzas galegas

O pobo galego creu, e a?da cre, nestes xenios misteriosos por influxo dos cales, segundo sexan bos ou malos, se desexa ou se teme algo. Deste xeito, os campesi?s te?n por certo que o espacio, os Bosque en Cervantescami?s, as casas, as augas, os montes, as fragas e as corredoiras est? poboados deses fillos da noite que, entre as sombras, cami?n errantes como as nubes, lixeiros coma o pensamento e fuxid?s coma o l?trego. 

Os esp?itos que forman o mundo da nosa mitolox? popular nacen da lenda segundo a cal cando os anxos rebeldes foron expulsados do Ceo, a Virxe intercedeu por unha lexi? deles que xa ?n cami? de ser sepultados nas profundidades do inferno, e que na ca?a ficaron suspendidos na terra, no aire e nas augas, onde proseguen vagando invisibles para n?. 

Eses esp?itos indultados pola intervenci? da Nai de Deus son, segundo di Murgu?, os seguintes:

Esp?itos da casa: as almas, o canouro, o dia?, o tangomango e o tardo. 

Esp?itos do aire: os nubeiros e os tronantes. O nubeiro ?unha especie de trasno ou esp?ito maligno, morador dos aires, a quen a mitolox? popular atrib? o poder de produci-la treboada e dirixi-los raios, m?s esta ultima funci? ?mais propia dos tronantes. 

Esp?itos das augas: as donas, as lavandeiras, as sereas e as virxes.

Esp?itos da terra: as damas, as doncelas, as fadas, o meigallo, o trasno, os encantos e os vedoiros.

Esp?itos dos antros: as lumias, as ouvas, os mouros e os negrumantes.

Esp?itos dos campos e das fragas: a Santa Compa?, a Estadea, o canouro e a pantasma. 

Alg?s destes axentes fant?ticos, fillos todos do delirio, dos pesadelos ou do medo do pobo, danlle vida a outros seres intermedios, comunic?dolles poder para o ben e para o mal. Uns son riseiros e ledos, outros, pola contra, representan o mal e o pecado, como as meigas chuchonas; outros, por fin, son a s?tese da bondade e dos beneficios; e todos ou case todos acadan no max? das xentes sinxelas personificaci? propia de seres materiais e activos, podendo dicirse certamente que os esp?itos constit?n o ambiente do marabilloso aire que se respira na vida rural galega.

O animismo: Na acepci? alde? m?s m?ica ca cient?ica, o que atinxe ?concepci? do mundo subst?ciase en que o home vive envolto en forzas misteriosas e en que seres invisibles poboan o aire, os r?s, as fontes, as furnas e as corredoiras, sobre todo polas noites; seres que andan a car? da xente no curral, no sobrado, na corte, na eira e en t?alas s?s angueiras.

As xentes campesi?s te?n por encantados moitos lugares, como as covas, as furnas, as m?oas, os pardi?iros dos vellos castelos derrubados, etc., que supo?n mansi?s de misteriosos seres ou de apocal?ticos males en repouso. 

A d?s leguas de Lugo, preto de Francos, hai d?s penas que separan un cami?s que os moradores da comarca non se atreven a quebrar pois te?n por certo que est? encantadas: unha chea de ouro, e outra, de alcatr?; e se esta se barrenase a fin de obte-las riquezas que se sup? que cont? incendiar?se toda a contorna. Esta crenza existe con lixeiras variantes noutras comarcas galegas.

 

 

M?ica Beatriz Su?ez Groba

- Bibliograf? consultada:    "breviario enciclop?ico", eladio rodr?uez g?zalez

 

VER M?S TEMAS DA NOSA CULTURA: ENTRA AQU?/a>