Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

O culto ? astros nas crenzas galegas

O culto dos astros, en especial, do sol e da l?, estivo antigamente moi arraigado en Galicia, e a?da o segue estando entre xente alde? segundo revelan fragmentos de romances populares que se conservan, e nalg?s dos que hai visibles reminiscencias pag? e supersticiosas. 

O CULTO ?AURORA

Entre os monta?ses de Cervantes, na provincia de Lugo, hab? moitas reminiscencias claras do culto ?aurora. Logo de muxi-las vacas, a monta?sa ofrec? as primicias do l?uido ?deusa que abr? as portas do d?, po?ndo unha cunca de leite na fiestra que miraba cara Oriente; e cando unha desgracia suced? a unha familia daquela comarca, non s?ped?n protecci? ?aurora, con palabras e f?mulas desco?cidas, sen? que tam? presentaban unha torta da primeira cocida ?luceiro da ma?. 

O CULTO ? ESTRELAS

estrelasAs superstici?s galegas daban por certo que a abundancia ou baile de estrelas errantes sempre foi sinal de mal agoiro; que cando se mudaban dun lado a outro e levaban un ronsel luminoso e encarnado sinalaban a proximidade dunha guerra; e que a direcci? das estrelas fuxid?s denotaba a marcha que ? te-lo tempo o d? seguinte. 

Tam? hab? a com? preocupaci? de que mirando unha estrela de noite e tocando cun dedo o cute, aparecer? necesariamente unha verruga na parte do corpo que se toque, sempre que se dixese mirando alternativamente: "estreli? al? verrugui? aqu?quot;. 

Estrela escura: luceiro da tarde ou do solpor, nome que daban a Fisterra, tan vencellado ? lembranzas mitol?icas da antig?dade. Cham?ana as? porque recib? as almas dos que expiraban e porque brillaba en occidente encol das augas onde acababa o mundo, e onde as barcas que abandonaban as orelas xamais tornaban ?ribeira. 

Estrela panadeira: as?chamaban ?planeta Venus que, segundo a popular crenza, era o que repart? a abundancia do pan, de onde lle vi? en Galicia o seu dobre nome, pois tam? lle chamaban estreli? da fartura. 
Se aparec? cara a Castela, hab? nesa rexi? a abundancia; e se o fac? cara a Galicia ser? a nosa terra galega a favorecida. Nalgunhas comarcas luguesas, sempre que amasaban o pan, ofrec?nlle unha bola, que coc?n no forno, deix?doa logo ?noite na fiestra que miraba a oriente. 

Estreli? do luceiro: luceiro da alba, estrela matutina, ?que os vellos mari?iros galegos fac?n ? veces part?ipe dos seus ga?s, porque cr?n que vixiaba polas s?s vidas azarosas nas sombras da noite. 

Hai unha copla popular que di:

Estreli? do luceiro,
a da moita claridade,
vaise o d?, vaise a noite,
vaise a baril mocidade.



O CULTO ?L?

Para o pobo galego a l? semellaba ser unha deidade mal?ica e, por veces, benfeitora. Influ? no car?ter e nos destinos. Por iso os campesi?s din que "ten l?" ou "est?de l?" quen amosa propensi? a algo que non ?normal nin corrente; polo mesmo motivo non se exp? un porco aberto ?l? porque se aluar? o touci?; por iso evitan coloca-las patacas en lugares que dea a l?, porque se volver?n verdosas por f?a; nalgunhas comarcas vin?olas non se podan as vi?s en xaneiro, polo temor a que a l? dese mes, chamada l? morta, as deixe aterecidas.

astroPola contra, a mesma l? de xaneiro ?boa para mata-los porcos; o seu crecente para salgalos, se se quere que medre a carne no pote; e o minguante para afumalos ou curalos, se se desexa que non cr? vermes. A l? de marzo consid?ase inmellorable para poda-las ?bores, refer?dose para iso o minguante, no cal se podan os casti?iros, mentres que noutras comarcas se emprega o crecente para poda-los carballos. O cuarto crecente da l? de agosto ?axeitado para que aproveiten os ba?s ?doente. As mulleres elixen o crecente para corta-lo cabelo porque este acada m?s vigor e medro. E nos portos de mar existe a crenza de que os que est? para morrer falecen xeralmente ?subi-la marea. 

Os eclipses de l?, do mesmo xeito c? do sol, pos?n un misterioso poder para os paisanos, resto quizais de remotas preocupaci?s ou de vellos cultos. Nas cantigas populares a l? caracter?ase como triste, silandeira e vencida polo astro di?no; a s? condici? de compa?ira da noite vai vencellada a diversos actos da vida agr?ola e dom?tica.

M?ica Beatriz Su?ez Groba

Bibliograf? consultada: "breviario enciclop?ico", Eladio Rodr?uez G?zalez

 

VER M?S TEMAS DA NOSA CULTURA: ENTRA AQU?/a>