Reparación inversores tensión energia solar Valencia

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

?memoria de Manuela Via? (1929-2013)

Sociedade e costumes: o carb? e os carboeiros

Hai moitos anos, cando a?da hab? ferreiros que ?n polas parroquias e soaban os seus martelos na forxa de val en val, o monte daba ademais da madeira, outro producto: o carb?. E hab? neses tempos outro deses oficios tradicionais que xa non existen... os carboeiros...

Carb?Era o carb? vexetal o combustible que alimentaba as forxas dos ferreiros.

En Galicia o traballo do ferro tivo unha grande importancia ata comezos deste s?ulo.

A s? producci? principal eran as armas e as ferramentas usadas no campo. Mais, nos ?timos anos, as forxas f?onse reducindo, en gran medida, ?desaparecer boa parte da demanda no campo (ademais de producir obxectos de ferro, colocaban as ferraduras ?gando), mais algunhas delas a?da subsisten gracias ?estima polas boas ferramentas de corte tradicionais (coitelos, fouces, gada?s, machadas). 

Nas forxas ( lugar onde se quentaban os metais para logo poder traballalos) us?ase o carb?.

Para face-lo carb?, cav?ase un burato no terreo duns cincuenta cent?etros de fondo e cun di?etro de dous metros, m?s ou menos. Logo, dependendo do tipo de le?, se era de toxo cort?ase anaqui?s de 50 cm. de longo e se era de casti?iro hab? que pica-los troncos. Nese burato cavado, apel?anse os troncos de menor a maior. O prende-lo lume , a p? ard? dende o centro cara ?exterior, sempre vixiando para arrimar troncos grandes en caso de que sa?a a chama para f?a. Este era un proceso de catro, cinco ou seis horas, dependendo da cantidade de le?. 

Para apaga-la le? queimada en cantidades pequenas, cubr?se a pila con terr?s coa herba volta cara ?interior, mentres segu? a arde-lo lume lento durante 24 ou 34 horas. Hab? que ir miralo mentres segu? ardendo. Cando estaba apagado, descubr?se todo e se ench?n os sacos.

A le? mellor era a de toxo, casti?iro e uz , quizais a mellor fora a de uz, pero desta hab? en menor cantidade.O mellor tempo para recolle-la madeira era o tempo seco, coa chov? non se pod? facer ben.

Carb?As raiga?s arrinc?anse cun pico ou cunha acada, tam? se usaba outra ferramenta , a aixada. (a?da quedan algunhas nas casas das aldeas) A aixada ti? unha folla estreita e moi afiada.

O carb? vend?se por sacos ou quilos, e o seu prezo era quince pesetas por saco, nos anos corenta.

Os principais compradores eran os ferreiros, que daquela hab? moitos...en cada parroquia, un ou dous. Empregaban o carb? para quenta-los metais nas forxas. Tam? , os xastres, o usaban para a prancha da roupa que eles fac?n.

Non hab? moitos carboeiros, e os que o fac?n era de xeito ocasional. Moitos ferreiros fac?no para o seu propio uso. A partir do ano 1948, deixou de facerse.

Esta t?nica de face-lo carb?, co tempo foi caendo no esquecemento. S?ese que probablemente naceu co traballo dos metais, e que durante moitos s?ulos foi parello co labor dos ferreiros. 

M?s, hoxe, ?outro dos oficios e tarefas que xa non existen

 

 

M?ica Beatriz Su?ez Groba

Bibliograf? consultada: "galicia 2000: Cultura popular", Xunta de Galicia.

 

 

VER M?S TEMAS DA NOSA CULTURA: ENTRA AQU?/a>