Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

Letras Galegas 2004 : Xaquín Lorenzo, "Xocas"

     

O traxe do país


traxes

«Por outra parte, somentes até certo punto lle convén o tal calificativo, xa que se trata do traxe empregado durante un determiñado tempo, recente polo demáis, e que nin se usóu denantes nin despóis. Con tal valor empregamos eiquí o nome de "traxe galego", do que non queda máis sobrevivencia que as bastas e teatrás imitacións que dil se fan.» 

«O traxe», en Os oficios, p. 273.



«Até fai pouco, as mulleres usaban camisa de manga curta, con escote cadrado; polo xeral, era de dúas pezas: a superior ou cós, cinguida, e a aba, longa, con vó, de lenzo máis ruin. Os bordes das mangas, o escote e o rodo da aba podían levar encaixe. 
Sobor da camisa ía o xustillo cinguido o peito, pechado atrás cunha amarralla pasada polos olleiros feitos nas beiras do xustillo. Sobor dil puñan, ás veces, o corpiño, mais no caso contrario, a camisa tiña as mangas longas, que pechaban onda a man, rematando nun puño de encaixe máis ou menos adornado, e desaparecía o escote pra vir pechala camisa no arrinque do pescozo, adornándose de xeito semellante ós puños.»


«O traxe», en Os oficios, pp. 274-275.


«O traxe dos homes, desaparecido xa totalmente, era sinxelo, tendo unha chea de variantes asegún os tempos e os lugares.
En xeral, compúñase dunha camisa de liño con botóns feitos de fío, pespunteada, máis ou menos luxosa consonte a ocasión en que se puña. A camisa era de tira e cos puños abotoados.
Sobor da camisa, o chileque, de pano roxo, branco ou verde, e coa parte traseira de lenzo, case sempre de estopa. 
A chaqueta, de pano verde, castaño ou azul, moi pouco aberta de solapas, ía case sempre sobor dun hombreiro.
O calzón é tamén de pano, de cór escura, provisto nalgúns sitios de mandil, peza situada na parte outa da dianteira e que se pode desabotoar por riba cando fai falla.»


«O traxe», en Os oficios, pp. 279-281.


«Os nenos, namentres son pequenos, embrúllanse en panos e mantas cobríndolles a cabeza con cufetes, xeito de gorriñas feitas de lenzo. 
Logo, ó medraren, comenzan a se vestir coma a xente adulta, especialmente as nenas, que, dende que chegan ós seis ou sete anos, levan a súa saia, manto e pano da cabeza coma as mulleres. Os nenos usan pantalón curto, polos xoenllos ou algo máis abaixo, sendo curioso o emprego de mandil, que eiquí é unha peza pequena de lenzo que vai suxeta á cintura, pola parte traseira, coma se fose unha cortina, e que tapa o que ó pantalón lle falta por detrás; diste xeito, os rapaces non precisan axuda ningunha, bastándolles agacharse e voltar a se erguer.»


«O traxe», en Os Oficios, p. 2

 



Fonte: Biblioteca Virtual Galega


 

Volver a:     Xocas, homenaxeado das Letras Galegas 2004