Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

Antón Avilés de Taramancos

Escolma da súa obra

Antón Avilés de Taramancos


Hoxe preciso construí
érgome cedo coma Ulises
e roubo tódalas naves do mundo.
(O meu país vaise polos camiños do soño,
pero soñar, irmán, é unha cousa terrible).

Os vellos canteiros do meu ser
domean os penedos docemente
e vanlle dando forma
á miña dor atávica de home.
Eu soñei esta terra desde sempre
cando o cervo nun era mais que a imaxe
multicolor nas covas do meu sono.
Atravesei desertos de xeada
no principlo do tempo, terra miña!
e teño o corazón coma un pelouro
brunido por amarte en tantas vidas.
Só ti es permanente!

Hoxe preciso
falar cóbado a cóbado contigo
meu irmán, pois a palabra
afia esta emoción que pon no vento
un ar ou agarimo tan antigo
que fai canta



Agora mesmo de taberneiro, en Noia, como François Villon escribirei de vez en cando algún poema. Pero como ves non son un poeta de oficio nin oficial. Son sempre o que chega tarde e dalgún xeito quere face-la súa sementeira e a súa colleita cun esforzo que a outros lles vén mais mainiño polo tempo e a paciencia. Eu non teño nin unha cousa nin outra. Son a grandeza e a miseria da poesía. Un francotirador da fermosura.


Da "Introdución" a O tempo no espello, Ediciós do Castro, Sada, 1982.



PRIMEIRO AMOR, PRIMEIRA MORTE


A Fina Bárrios, como epílogo

do meu libro «Pequeno Canto» (1959)


Todo canto eu amei perdéuseme contigo:
a luz clara e vibrante da miña xuventude,
os bosques entrañables perfeitos de quietude
onde o vento vivía con un lecer antigo.

Entón era o silencio o meu mellor amigo,
era eu namorado de todo canto vía
vivir era unha leda, fermosa moradía
onde o mencer entraba recendendo a pantrigo.

De súpeto viñeches con esa lonxanía,
caraveliño feble en terra ventureira
e eu abrín outra nova fiestra para o día.

E todo canto amei foi unha lumieira,
foi a fouce tan íntima que de cote se afía
para ceifar dun pulo brutal a primaveira.


(1960)


De O tempo no espello (1982)


PRIMEIRO CANTO

I

Era o clamor universal:
gorxeaban os astros o seu canto,
e o río imenso
esfarrapaba a vaxina froital do mundo
no ámbito do Cauca.

Un deus sinxelo apacentaba os aerolitos
ao pé das criaturas inocentes
-branco corazón de guanábana-.

(Aínda o ferro non coñecía
a súa paixón máis terríbel,
e no taller escuro do espanto
un garañón a gargallada aberta
artellaba a morte total dos séculos
-doce territorio da vida-.)

II

Vén na doce cantiga da torcaza
todo o amor a me subir na illarga:
e bico os dous peitiños de María
como poidera un temporal, acaso,
bicar a flor.

Cómo ergo o meu estandarte de brétema
-a memoria é un can tan triste,
tan triste-.

Cómo ergo, digo, o meu estandarte de sol
e nos outeiros brúa o meu corazón,
o meu corazón
que un día afiaron afervoadamente
pola beira do mar.

E en Guacarí bebe-se o sal do mango biche
en Guacarí.

Pero de súpeto o paxaro prismacolor
ouvea como unha torre solitaria
e quixera estender o sangue ao vento
nas caneiras do Cauca.

III


Necesito tanta fermosura
coma un día calquera en Popaián
-pero xa ninguén ceiba
os poldros a voar
como antigamente-.

E vou derramando a miña arxila,
o vello barro occidental
na agra aberta de Palmira
no límite do tempo.

Ai como amo a Tuluá
onde os cóndores
esfollaron un día margaridas.

E amo o sancocho, miña nai,
e amo os trapiches
coa ternura elemental do tigre.


IV

Non hai regreso, avoa,
nunca
regresa o mesmo home
ao mesmo sitio.

O lobo do deserto
perdeu a túa voz,
e a auga clara da túa man
non apaga a saudade revertida.

Todos os rumbos, todos os navíos
levan-me ao grande río a renacer:

No ámbito do Cauca.


De Cantos caucanos (1985)



CHACHAHUÍ


Ter unha casa en Chachahuí sobre do cume
do Cúndur-Cúndur que os incas bautizaron
polas grandes aves míticas. Ter unha casa en Chachahuí
e ver no fondo do precipício o Putumaio
brincar como un regueiro pequeniño.


Ter unha casa en Chachahuí
e escoitar á noitiña o zunido dos vagalumes,
dos cocuios, o canto do turpial
e o míar estremecedor do puma negro.


Ter unha casa en Chachahuí,
esquecerse do tempo, estar ao pé dun deus antigo
amigo do sol.


Ter unha casa en Chachahuí.
Abaixo, no camiño de Ipiales, na estrada do Ecuador,
brillan as flores ventureiras.

Pero as estrelas son máis grandes.
Ter unha casa en Chachahuí.


De Cantos caucanos (1985)



OS ARRIEIROS DE ANTIOQUIA
FUNDAN A CIDADE NORTEÑA DE CAICEDÓNIA
E PERFUMA-SE TODO O VAL DO CAUCA
COS PRIMEIROS AROMAS DO CAFÉ

I


Aínda soa o machado e o estrondo das grandes árbores ao cair:
o guiacán, o ceibo -ese castelo vexetal no vento-
o samán de cen ponlas. A araucária. O acaxú.
Aínda soa o estrondo nos outeiros do norte.


O berce da cidade levanta-se do bosque primixénio
-o ar garda ese arrecendo, o aroma
da madeira fresquísima-. Todos os corazóns nun pulo
amasan o adobe, ferven o cal no mesmo sentimento;
e a cantiga dos rudes montañeses arrebenta
desde o fondo do mato. Un hino no estrépito do día.

Dos camiños de Armenia, do Quindío,
chega o chiar dos carros, o bufar dos machos carregados,
o apeiraxe.

E queda esa luz do día como un istante único
no que as mans e o cántico comenzan a tarefa.


No frescor das mesetas, nos cómaros anovados
a eixada fende a terra orixinal
e o verdor feble do cafeto campea airosamente
entre o ouro do platanar e a coroa apaixonada do ananá.

O boi, pausadamente, move a roda do muíño de azucre:
todo xira armoniosamente no infindo
-esa pequena dimensión da vida-.


II


Aínda soa o machado e o estrondo das grandes árbores
na madrugada, cando entras na cidade
e un gañán ergueito no cabalo pide esmola
estendendo ceremoniosamente o seu chapeu de palma:
escombros da soberbia doutro tempo.


De Cantos caucanos (1985)



CRÓNICA DE BERNALDO FROS

I


«Quand'eu soby nas torres sobre lo mar»:
a nave branca, a nave
onde o meu corazón soía cantar...


Deixaramos o porto de Os
o país etéreo onde Ulises Fingal tecera un soño
de fragatas errantes, de afogados
nídios no seu clamor como coitelos
relocindo na noite.

Deixaramos o porto de Os. A alta proa
collía rumbo ás illas.
Aínda o viño era dóce nos beizos,
e o pavillón do amor ía encravado
na metade do peito.

Cara o leste
a luz do mar reverdecía os anos. Cara o leste
adentrámo-nos no infinido do mar.


¡O navío no vento era tan leve!
A terça noite era de mar brunida,
cantaban as madréporas, cantaban
e un xílgaro invisíbel bramía no bauprés.

(A sirea peitea os seus gadellos irtos
e a súa caveira centilea
como un sartego de xade,
magnífica de terror.)

O tripulante insone vai no leme
e non fai sombra o seu corpo de acrílico amarelo:
A noite fora un túnel no límite da estrela.

Saíramos do porto de Os...
O navío sulcaba branco, branco:
o seu apavorado resplendor
era irreal no tempo. As altas illas
pasaban entre a néboa. Pedra escura.
E a ave antropomorfa -a imensa ave-
apousentábase no mastro,
os seus ollos tradeaban a negrura total
e o seu alento arrofiaba
os micro-circuitos da memória.
Un anxo alucinado ía guiando
a nosa singladura.


¡Cómo era leve no vento a nosa nave!


De Cantos caucanos (1985)



Na outra banda do mar construen o navio:
o martelar dos calafates resoa na mañá, e non saben
que están a construir a torre de cristal da miña infáncia.
Non saben que cada peza, cada caderna maxistral
é unha peza do meu ser. Non saben
que no interior da quilla está a médula mesma
da miña espiña dorsal; que no galipote a quencer
está o perfume máxico da vida.

Que cando no remate ergan a vela, e a enxárcia
tremole vagarosamente no ar
será o meu corazón quen sinta o vento,
será o meu corazón.


De As torres no ar (1989)


A ESPADA FLORESCIDA


O sangue antigo que correu nos mares
verque a sua inocéncia na palavra:
Floresce a espada
converte-se o aceiro en voza aberta
no confín e no mato. A sementeira
colonial dá agora
ese froito de luz nun lábio imenso,
e din beixo e amor na nosa fala
devolvendo en carícia tanto ferro.

Entón eu digo Guanabara e sinto
un arrecendo de xasmin silvestre
unha auga fresca que me encelma a língua;
e digo Moçambique ou Timor-Leste
e unha pel doce que me sabe a nébodas
escuras e lonxanas
vai-me invadindo o paladar. A verba
rompe o barro de Buño
e derrama no mar esa ambrosia
que alguén recolle en cántaros de xade.



De As torres no ar (1989)



Anxo da noite, cazador no escuro
que vés flamíxero a me expulsar do souto:
o varal está listo, a andália posta,
o corazón afeito ao longo exílio.


O mundo que eu criei foi só de sombras,
soños foron os froitos, as vendimas,
só o amor brillou, brillou acaso
tamén o lar da pátria sempre aceso
que me mantén o sangue enaltecido.


Mais a palavra, si, foi sempre viva,
foi espada e arado e cotovía,
lanza de señardá, ai meu amigo,
derrota e singradura. O artifício
é o que me leva agora a este desterro:
quero volver á simples moradia
que un dia fixen no dintel do vento,
á terra de labor, xa feito cinza
para pular na saiva, e ter de novo
os paxaros na man... Ese outro tempo!


De Última fuxida a Harar (1992)

VER:  BIOGRAFÍA DE ANTÓN AVILÉS DE TARAMANCOS

       "VIVA GALICIA CEIBE"

 

 

FONTES DE INFORMACIÓN: REVISTA " A NOSA GALIZA", EDICIÓN DO ANO 1998.

http://membres.lycos.fr/ang/revista.htm

www.galiciadigital.com