Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

Poemas inéditos de Plácido Castro

Plácido Castro

Fonte da información:   IGADI , Instituto Galego de Documentación e Análise                  

 

Poemas soltos   Ouh, lúa inmerescida   Acuarela Divina   Universo-Illa   Praia   Anti-Pigmalión   Cereixas Vermellas
O Fillo   Invasor querido   Cataclismo cósmico   Meu ladrón   Ó verte así durmindo...   Interrogacións   Fror, Volvoreta, Home   Tres nenos   O pequeno megalito   Tí-Tó   Ti e o Atlántico   Dúbida...   Brinquedos  

Ouh, lúa inmerescida 

-poema lunático-

¡Ouh lúa inmerescida, é triste o teu destino,
Satélite precario dun Planeta mesquiño!
Eu ollo cada noite
o profundor do Céo, cunha mirada inqueda,
medroso de que os Homes
-os da Fouce e Martelo ou das Barras i Estrelas-
xa tivesen lixados isa branca pureza.

Xa non lles chega ós Homes o seu mundo anguriado,
bébedo do seu sangue: queren deixar cravados,
nisas cinzas arxénteas,
seus farrapos de cores –cecais os devanceiros,
como o foron na Terra,
das hordas que han matarse por isto ou por aquelo,
tinxindo a túa prata de sinistro vermello.

Os “Luniks” e “Saturnos” van percorrer as roitas
do Espacio, unha teima tola e vertixinosa,
pra deixaren marcado
o teu destino, Lúa -¿seres rublo marxista?
¿dólar americano...?
Pentágonos e Kremlins convertiron en ficha
do seu xogo macabro a túa face nidia.

Eramos bós amigos: ¡nos deras tantas voltas,
ouh única veciña dista soidade nosa,
na noite do Universo!
¡Qué ben o mar rexías no encher e devalare!
¡Niste vivir incerto,
qué consolo na ronda seréa das túas fases,
namoro dos poetas, amada dos amantes!

¿Non gardarás aínda, Olímpica Artemisa,
as Frechas vingadoras que certeiras ferían
ousados pretendentes?
Si dos tempos Helenos algo conservas, Deusa,
do poder que tiveches,
¡solaga en torvas áugas da Monstrosa Maréa
istes bichos perversos que xurdiron da terra!

 

Acuarela Divina 

Illas no mar azul,
illas no ar azul...
¿Serán as Casitérides, as illas lexendarias,
efímeras, posibres, cecáis imaxinarias?
Uns fantasmas de illas, unhas illas de fadas,
esvaidas remotas, míticas, ensoñadas,
disolución de illas nos azules do mar,
transparencia de illas nos azules do ar...

¿Azules de Cobalto, de Prusia, Cianino,
Alizarín, Amberes, Cerúleo, Ultramarino?
¿Viridiano, Esmeralda, nos verdes da ribeira?
¿E que? Nomes de cores, de terra de poeira,
pra pintar un ensoño, un feitizo amatista.
¡Oh, divina acuarela! ¡Meu Deus, meu Deus, qué artista!

 

Universo-Illa 

O barquiño está quedo no mar quedo:
duplícanse as estrelas,
e non estou xa baixo un hemisferio
senón no centro da celeste esfera.

O ronsel do barquiño fosforece
e vai creando ignotas nebulosas:
mentres deixan os peixes,
atrás de si, caudiñas de cometas,
e as pingas luminosas
dos remos, fan estrelas supernovas.

O mundo enteiro esváise...
maxínome no centro das galaxias,
como si navegara
na interestelar friaxe, infinda:
e, por un curto instante,
soño que son un universo illa.

 

Praia

Voume embebedar coas vagas,
bebendo champán do mar
en copa verde esmeralda.

Voume enxabronar coas vagas,
para logo me afeitar
co agudo fío da iauga.

Darme unha masaxe de escuma,
dende o cabelo ata os pés,
unha fricción de burbullas.

Vou dar unhas cantas voltas
no tiovivo do mar,
tomándolle o pulso ás ondas.

E nas augas transparentes,
como si fose arroás,
construír túneles verdes.

Logo no berce flotante,
méntralas ondas o arrolan,
cabecear un instante.

Pentearme cunha brisa,
e secarme con toalla
de febras de sol tecida.

Deitarme na area quente,
e no seu molde facerme
como unha estatua xacente.

Fumar a pipa do opio
da brétema do solpor,
fundindo na noite o corpo.

Sentirme como atraído
pra alén do borde da Lúa,
por vértigo do infinito.

I en silenzo de veludo,
adormecer, cando as ondas
morren nun doce marmullo.

 


Anti-Pigmalión

E díxolle o Amante, “Meu amor,
non pode ser maior a túa beleza,
e pouco tempo a mesma–
pois o Tempo non sabe do perdón...

I eu sería do mundo o escultor
supremo, e Ti a estatua máis perfeita,
¡Ouh anti-Galatea!
si fose eu un anti-Pigmalión.

 


Cereixas Vermellas 

Estas cereixas vermellas
teñen o gosto do incerto,
son doces e son acedas...

Dúbida no seu sabor,
contraste de arela e medo,
ledicia e tamén door...

E iste seu ton de vermello,
e iste gosto do impreciso,
fanme pensar nos teus beizos,
fanme lembrar os teus beizos...

 

Invasor querido

Coidei que o castelo do meu corazón
xa estaba seguro
de todo perigo de nova invasión:
pensei que o seu muro,
pra o resto da vida, embora abalado,
tivese durado...
Mais, logo, viñeches, con xestos meiguiños,
coas bágoas tan tenras, cos teus sorrisiños,
con verbiñas novas, nos teus beizos nadas,
coas ledas cantigas, recén inventadas,
e abriche unha fenda, con isas manciñas,
nas defensas miñas:
i entraches no forte, tan presto rendido!
¡Probiño castelo! ¡Invasor querido!

 


Cataclismo cósmico 

Xa dende neno
gustoume a Astronomía,
e veño lendo en libros
-de vulgarización, mais instructivos-
como vai parecendo,
de vez en cando, algún novo Universo,
que cando era rapaz non eisistía.
Por exempro, o de Einstein, cheo, pequeno,
o de Sitter, vasto e tan disperso
ou a inxeniosa, ecléctica invención,
de Lemaitre, cal un cósmico acordeón,
que míngoa e que se estende...

A “Creación Continua” é ideia nova;
como o Cosmos nascido de unha bola.
Hoxe cecais hai outros, ¿Quen pretende
poder manterse ó día
nista vertixinosa Astronomía?
Mais, ¿que importa? si rén de todo esto
pra min mudaba
do Universo persoal o esquema,
e si no meu sistema
eu era o centro en torno do que o resto
sempre xiraba...
Mais, cando ti chegaches,
¡minúsculo fenómeno astronómico!
¡vaia si armaches un bo cataclismo!
¡Como abalaches
o meu cósmico abismo,
cal si foses desintegrante atómico!
E hoxe xa non se rexe o meu sistema
por ningún teorema
de Kepler, Newton... ou por teoría
nascida dunha nova xeometría.
As órbitas e os eixos se reviran,
mistúranse sol, terra, lúa, cometa,
e os corpos grandes, estelares, xiran
arredor do satélite pequeno,
porque chegaches, neno,
¡e agora ti es sol... i eu sou planeta!

 

Meu ladrón 

Roubácheme a soedade,
¡Adeus, soedade miña!
Agora está toda enchida
da túa proisimidade,
¡Ai, veciñanza querida!

Roubácheme o meu silenzo,
¡Adeus, silenzo perdido!
e dos teus berros e risos
o día enteiro está cheo,
¡Ai, alboroto querido!

Algo de amor me roubaches
que tivera para outros,
porque os meus amores todos,
¿dos demais quen vai lembrarse?
non chegan para ti sóio.

Ben difíciles fixeches
tódolos demais amores,
mais cecais, si un día podes,
mais cecais, si un día queres,
fai ti o que eu abandone.

Ben difíciles fixeches
istes meus homildes versos,
ó roubarme o meu silenzo,
mais, ¿que importa? ¡si ti es
o poema que máis quero!

 


Ó verte así durmindo... 

Ó verte así durmindo,
ó verte así sorrindo,
penso que así durmían,
penso que así sorrían,
San Francisco e Nerón,
Pasteur e Napoleón,
Beethoven... e Adolfito...

“¡Que neno tan bonito!”
diría algún veciño,
“¡Que encanto de neniño!”
“¡E a cara de seu pai!”
E cecais unha nai,
ó velo así sorrir,
soñase no porvir
daquelas pequeniñas,
inocentes manciñas...

 


Interrogacións 

¿Facerche cristián?
¿facerche pirata?
¿virán Buchenwalds?
¿virán Olimpíadas?

¿Ensinar a man
a que aperte a doutro,
ou a manexar
un arma de fogo?

¿A outra meixela?
¿leccións de boxeo?
¿que o Código leas,
ou os evanxeos?

¡Ai, quen o soupera,
pra decircho, neno!

 


Fror, Volvoreta, Home 

Este casulo
vai ser axiña
rosa frorida:
e na súa prena
maturidade
ha desfollarse.

Esta crisálida
en volvoreta
tórnase, bela:
hasta que un día,
na súa beleza,
o ar a leva.

Mais iste neno,
non ha ser, de home,
máis belo que hoxe:
e xa de vello,
cheo de rugas...
caricatura.

 


Tres nenos 

Nise marco están tres “fotos”...
o avó de neno... está morto,
teu pai de neno... está así,
e o neno neno, que es ti.

Non me causa pena velos
polo avó non ser xa neno,
nin porque o pai foi así,
senón por ser neno ti
agora... e logo non selo.

 


O pequeno megalito 

Un dentiño
tés, meu neno,
un megálito
pequeno.

Nós, postramos
e adoramos
-cal Druídas
de eras idas-
iste primeiro
milagro,
dun vindeiro
circo sagro.

 


Tí- Tó

¿Lémbraste de “Tí-Tó”?
Cando ti eras pequeno,
-así- moi pequeniño,
el era moi pequeno,
moi pequeniño -así-
e chamábalo ti,
“¡Tí-Tó!”, “¡Tí-Tó!”, “¡Tí-Tó!”
Era moi pequeniño,
mais, ¡érache tan pillo!

Ti eras sempre moi bo,
craro está, mais “Tí-Tó”
cando se incomodaba,
pateaba e choraba
no espello do armario,
i era malo, ¡tan malo!

Ti chegábaste ó espello
e petabas coa man,
pra que saíse o neno
xunto de ti a brincar;
e el se ría e se ría,
mais, nada, non quería
saír de onde estaba,
por mais que ti chamabas
“¡Tí-Tó!” “¡Tí-Tó!” “¡Tí-Tó!”

¿Lémbraste daquel neno,
cando ti eras pequeno?
“¡Tí-Tó!” “¡Tí-Tó!” “¡Tí-Tó!”
Era moi pequeniño,
mais¡érache tan pillo!

 


Ti e o Atlántico 

Cando por primeira vez
se crebaban ós teus pés
as vagas do mar aberto,
vendo o Atlántico inmenso;
aquel meio mundo de auga,
de ondas azules e brancas,
sen asombro e a sorrir,
só lle dixeches “¡Abita!”
como cando nos pedías
un vaso de Mondariz...

¿E que os nenos son moi grandes
ou moi pequenos os mares?
¿Ou vemos eiquí un presaxio
de que dentro dalgúns anos
xa nun pequeno cerebro
pode caber o Universo?

 


Dúbida... 

Díxome o neno:
“¡Olla, papá, como a nai anduriña
mete no bico do fillo a mosquiña!

¿Debín eu dicirlle...
“Iso, meu neno, demostra a esperteza
e a previdencia da Nai Natureza”?

¿Ou ben engadirlle...
“Mais pode ser que as Mamás dos inseitos
coiden que a idea ten certos defeitos?

 


Brinquedos 

Enche o teu mundo unha tanxible maxia
de bolas, trens, monecos e cabalos,
¡ai, en que gratos deuses nos convertes!
¡ai, que bonito ceo te fabricamos!

Ti crebas todo, e déixalo pasado
cheo de ídolos mortos, esquecidos,
mais que se ven axiña reemprazados
por outros ídolos, nistes aniños,
aniños breves, nos que aínda eisisten
a túa providencia e o teu ceo...

Mais ha chegar un día no que fiques
sen ídolos, ou só con algún moneco
grotesco, de guiñol, ou cun tristeiro
brinquedo do esprito, imaxinario.
E cando crebe, e fique o ceo baleiro,
¿con que novos brinquedos renovalo?

¡Goza, meu neno, agora da presencia
de ídolos de madeira e de cartón,
o cabalo de carne, cando o teñas,
vai ser menos real que ista ilusión!
¡Goza, goza a ledicia, meu pequeno,
diste ceo fuxitivo de brinquedo!

Plácido R. Castro.


Biografía de Plácido Castro

Cronoloxía

Un exilio na Gran Bretaña