Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

Los trasterrados, por Carlos Penelas

Fotografia de la rotonda en la entrada al puerto de Buenos Aires,  principios del siglo XX

Los trasterrados La rotonda


A Pedro Penelas y Tomas Abad, mis abuelos


No preguntaron nada.
Vinieron en los barcos del hambre y la tristeza,
traían calderos, baules, rezos.
Viajaron desde el bosque sobre el mar de la noche.
Campesinos absortos, insurrectos.
Eran hijos de viejos labradores,
de fraguas y neblinas,
de encinas que engendraron los dioses del destierro.
Cantaban en secreto un idioma de lluvias.
Venían con los ojos desplomados del alba,
con los oleos antiguos de los templos,
con las voces desnudas.
Sin capa, sin espada, sin gloria.
Llevaban la ceniza en pobres escudillas,
el luto por herencia, el olor de los huertos.
Y lunas que bordaron mujeres encorvadas
o señales intactas en perdidas aldeas.
Traían chaquetones, mantillas, linos, panas.
Recordaban las piedras de montes con olivos,
la brisa de los aparecidos,
el hechizo de las llamas en la piedad del lecho.
La cripta, el olor del mirto, la madera.
No preguntaron nada.
Abrian las ventanas, lavaban las cocinas,
renovaban coraje en sus fotografias.
No sabian escribir ni leer ni mentir.
Eran de un linaje misterioso, de un perfil delicado.
Ofrendaban soledad, inocencia, belleza.
No conocian museos ni heroes.
No sabian de libros, de patrias, de banderas.
Protegian sus santos con ajos y albahaca.
Se ocupaban de las cosas comunes:
del trabajo, del pan, de los hijos.
No expresaron fatiga ni dolor. Morian en silencio.
Llevaban en la sangre
el honor, la palabra, la brisca.
Bebian vino tinto. No reclamaron nada.
Caminaban el tiempo de otro tiempo.
Supieron comprobar lo efímero en miradas sagradas.
Fueron los reyes de mi infancia.
Sin marmoles ni bronces ni castillos.

Hoy evoco sus nombres, sus memorias, sus suenos.
No preguntaron nada. No pregunto nada. Camino.


Buenos Aires, enero de 1995.

De "El mirador de Espenuca" (Buenos Aires, 1995, Torres Aguero Editor)


 

Artigo en galego extraido de Vieiros ( www.vieiros.com ) sobre a crise Arxentina

 

Outra mirada da Arxentina

Ainda que xa limos moitos escritos sobre a gran crise na emigración, convén esta “Outra mirada da Arxentina”, un artigo de Carlos Penelas. O poeta e escritor, un galego nado na emigración, comenta para Vieiros o seu sentir diante a miseria que calquera pode atopar nas rúas de Bos Aires. Os que vivimos nela podemos decatarnos de estas situacións extremas que a sociedade soporta nestes últimos tempos. O turista non pode diferenciar si o que pide ou vende polas rúas é un enxeñeiro, avogado ou profesor.

  Quero contarlle, amigo lector, algúns feitos concretos mais aló de algúns artigos que publiquei en distintos medios de comunicación arxentinos. Vin, "con estes ollos que se comerán a terra", ao dicir de Quevedo, xente, familias enteiras, de cinco, dez persoas, que comen directamente das bolsas do lixo. Iso pode-lo ver entre as 11.30 e 0.30 da noite nas rúas de Santa Fé e Callao, Lavalle e Carlos Pellegrini, Independencia e Bolívar, Coronel Díaz e Las Heras. Son zonas céntricas da Capital, lugares onde habitaba unha clase media formada por profesionais e comerciantes.

A partir das 7 da tarde un exército de famentos, de seres humanos desclasados e vencidos, fai notar a súa presencia nas principais avenidas facendo a súa recolleita. Hai nenos e adolescentes, que disputan polo negocio do lixo. Negocio que envolve á Municipalidade, ás empresas contratadas, á policía e á mafia do submundo. Temos, ademais, nesta megalópolis, o regreso dos carriños con cabalos. Os “Cirujas” enchen a cidade, homes que pertenceron a fábricas ou industrias agora inexistentes. Cara de pedra nos funcionarios que falan “da propiedade privada”.

Hoxe, pola mañá fun ao Club de Ximnasia e Esgrima de Bos Aires, un dos principais clubs que tivo o país fundado en 1898. Alí, resulta moi complicado armar un torneo de fútbol infantil. Seus pais xa non poden pagar as cotas correspondentes, é dicir que xa non son máis socios da entidade.

Un exemplo: un amigo meu de 50 anos que viviu 5 anos en Miami, e que en 1998 era un dos productores de Nelson Castro (importante columnista e xornalista político do país), hoxe non ten traballo pero continua vivindo no barrio Palermo Viejo, unha zona aínda de privilexio. Este home e maila súa muller, profesora de francés, fai quince días saíron xunto cos seus fillos, de quince e trece anos, a vender flores cunha cesta pola rúa. Vendeu o seu coche, o seu móbil e co que vende de flores pode mercar friames para cear algo sólido.

Un enxeñeiro amigo do poeta Lucas Moreno,coa súa muller, están a vender pola rúa chocolates. O home ten 42 anos e gaña uns 10 euros por día. Venden nas estacións do tren e na e nas prazas. Podo seguir a lista desta decadencia: amigos que xa non veñen á miña casa porque non teñen o diñeiro para o bus, outros que mercan roupa e utensilios no Exército de Salvación ou en Emaús. As igrexas non dan abasto para dar un prato de sopa. Hai en todo o país, 5000 lugares de troco. É natural, temos preto de 16 moedas diferentes en todo o país.

No colexio Rodríguez Peña, escola de EXB, de 600 alumnos, 200 son pobres. Fun da asociación cooperadora mentres os meus fillos estudiaban nel. Este Instituto era un exemplo pola limpeza e orden dos seus locais e os seus actos culturais. Estamos a falar dunha escola emprazada no centro da cidade, Córdoba e Rodríguez Peña. As caries que teñen estes pobres rapaces é de non crer. Na provincia de Bos Aires dixo-se onte que 120.000 alumnos non asistirán á escola primaria. Non teñen calzado nin onde escribir nin “guardapolvo”, unha túnica branca de uso obrigatorio. Por iso estou farto das estatísticas. Aquí individualizase e vese a cara do desastre.

Teño mais dados, pero coido que con estas testemuñas teñen unha idea acabada. Non quero falar dos hospitais nin dos infartos na zona bancaria nin dos xeriátricos. Todo se cae a anacos. Unha amiga miña, contadora, paraguaia, me dixo os outros días: "Isto non o ves nin aínda no Paraguai, non podo crer o que nos está a pasar". Hoxe mais que nunca lembro un graffiti que vin nunha parede en Cuba. Alí podíase ler: "No mundo hai 20 millóns de rapaces que dormen na rúa. Ningún é cubano".