Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

"QUERIDO TOMÁS"

Xosé Neira Vilas

 

Galicia

"Querido Tomás, escríboche dende o exilio desta aldea, xa ves, dende anos non se sabe nada de ti, e eu, aquí, cos nenos que enchen os días na aula, e na casa a gata. Pero os anos chegan, Tomás, e as lembranzas avivecen na alma, e ti estás e permaneces, e enches as horas de lecer, que agora nas vacacións de verán asáltanme e cóllenme ausente, con toda a nosa vida, que foi e xa non será. Non sabemos se estás vivo ou morto. Eu, polo que ves, percorro o lugar dos defuntos pendurada a ti, e son a portadora dos nosos soños e do noso tempo, que xa vai indo, e sinto as ausencias de Suriña, de papá, e mira que o intentaches todo por quedares nesta terra, buscando o negro mineral, vendendo pemento, herbas, rompendo o lombo, partindo a alma, Tomás. E sempre tiveches ese aquel de aventureiro, de interesarte polos mapas, polo que dicía a radio, por prepararte, Tomás, e o ignorante do teu pai, botouche ó lume un dos cadernos do curso de contabilidade a distancia. Botáronte, meu amor, botáronte, e eu fiquei co corpo dado a volta, coa túa ausencia de non recibir nin tan sequera dúas letras. E no corenta e cinco tiñamos as esperanzas de que a fin do fascismo e do nazismo nos trouxesen mellores tempos, e eu, pasando os días feirados no Santiago de curas e monxas, nese Santiago escuro no que che escribía, meu amor, e agardaba polas fins de semana, para ir no coche de liña, e logo renacía, cando te vía na parada, agardándome. 

Tomás...non teño máis cá túa lembranza, o teu corpo sobre min, e o acedo das despedidas, cando subíramos na casca de noz, e logo dixeras que marchabas, e pensei morrer, e marchaches, e morrín por dentro, e os días ennegrecían a ausencia, e aínda tiven un mozo lampantín, que case caso con el, Fernando, pero decateime a tempo da clase de persoa que era, un fresco, Tomás, e entón a dor e o pensamento en ti fusionáronse só nun e sentín como nunca podería amar a ninguén máis. Durante o curso estou entretida, pero as vacacións fanse eternas. E son a mestra, por iso os veciños non rosman tanto diante de min, aínda que ás agochadas dirán o que queiran, e xa estou nunha idade de vestir santos, miña vida, aínda que o único que visto é este amor permanente que enche os meus días dunha luz dorida, e agardo, querido Tomás, agardo, coa ollada no río, dende a ponte, o que nunca será, agárdote a ti xunto co meu inverno. 
Quérete.

Sara