Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

NA MORTE DO MESTRE

Avelino DíazPor Avelino Díaz

 

¡Ouh mestre ben amado,
ti non te fuche, non estás ausente,
que, por nós ben lembrado,
decote estás presente
no noso corazón i-a nosa mente!


Un dia —¡mouro dia!
ganosa de crebar o teu alento
chegou a morte impía
i-ó cumprir seu intento
afundiu nosas almas no tormento.


¡Ai soma benfeitora
de piñeiro, carballo e castiñeiro,
pra ti morar agora
ten d-haber un luceiro,
de todos cantos brilan o pirmeiro!


O verbo teu, aceso,
o verbo teu, aceso,
frolecia pol-o ideial poseso
i-a frol da fidalguía


en tuas verbas o feitos recendia.
Sol craro que brilabas
n-estas horas inhóspitas i-escuras
i-os froitos requentabas
das colleitas futuras,
inzando venturanzas e farturas.


Garda nosa seitura
esprito do amor, e noso gando,
ti qu-houbeches premura
pra ires sementando
os froitos que xa temos xermolando.


No mañán segaremos
a colleita que tesnos prometida
i-a ti ch-ofrendaremos,
coa ialma conmovida
o mellor da semente recollida.


¡Ai Deus, ¿por qu-o levache?
¿Por qué do noso ben fuch-envexoso?
¡Tan orfos nos deixache
sen o guieiro noso
que con dor nos feriches abondoso!


¿Por qué, Deus de bondade,
ó tronzar a sua vida xenerosa
non tiveches piedade
da fror ar recendosa
que naceu i-arumou na terra nosa?


¡Ventiño gasaleiro
das próvidas seituras namorado
er-o noso guieiro,
o noso mestre amado
de Galiza, e do mundo, ademirado!


Luar de noite crara,
estrela briladora no abrente;
sobr-a nosa seara
aurora relucente
i-orvallo fecundoso pr-a semente.


O ar, emocioado;
ó pasar a sua veira, lle cantaba
i-ó pobo, seu amado,
o nome d-él louaba
e respeito i-amor lle trebutaba.


Bágoas dos nosos ollos
que, doídas, queimantes e saindo
do corazón, resollos
d-él son, e van pedindo
acougo pr-este noso dor infindo.


Vos crama un pobo enteiro
espritos do além: emparellade
o seu astral roteir o
i-honor lle trebutade
porque tanto meréz sua dinidade.


¡Ai dona benquerida
do noso grande mestre, compañeiro
da sua froitosa vida;
acouga, nón tristeira,
que xa él acadou a groria enteira!


Non viva congoxosa
a que soupo ser dina de gabanza,
a que foi animosa
i-en fidel semellanza
da galega muller, foi a sembranza.


¡Ouh Galiza louada,
nai amante dos "bos e xenerosos",
ouh patria ben amada;
pra gardar os seus osos
despón un dos recantos mais fermosos!


Despón, pra sua coroa,
os mellores ramallos de loureiros,
dille fermosa loa,
que, dos teus pregoeiros,
Castelao foi pirmeiro dos pirmeiros.


¡Teña nas terras nosas
o derradeiro acougo sosegado,
de frores recendosas
seu lóvio rodeiado
i-ó seu nome decote venerado!


¡E teña nos outeiros,
pol-as valgas, i-en vilas e cibdades,
moimentos a milleiros
i-en todal-as edades
as loubas que merescen as deidades!

 


Bos Aires, 10-1-1950.

 

 

 

onte de información: Extractado de "A Nosa Terra", Número especial adicado a Castelao (Ano XXXII, Día de Galiza de 1950) PUBLICADO NA CIDADE DE BOS AIRES.

 

VOLVER A : 7 DE XANEIRO DE 1950, A MORTE DE CASTELAO, INICIO