Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

Manuel María 

Escolma poética


OS CARREIROS DA MORTE (do libro Camiños de luz e sombra)


Muiño no Caurel

 


Por camiños que nos levarán á morte
GEORGE W. RUSSELL 

...o silencio alí onde estaba a esperanza
WALTER DE LA MARE 





ESTOU eiquí e agora: instalado
nunha vida en precario,
nunha morte aplazada
que me cerca e me vence,
doblegándome, retorcéndome
como a chama á corriza.
Invoco ós billóns de células
que están en mín
morrendo e renovándose,
mudando este meu corpo
maravilloso,
ruín
e complicado.
Invoco tamén ó meu espíritu
que procura unha luciña,
unha chama moi flebe
que ún entreveu un intre só.






AGORA estou diante do misterio
e ando procurando recorrer
os veos que mo agachan.
Non sei que facer nen que decir:
camiño a cegas
e tropezo con canto teño diante.
As cousas máncanme:
ás veces láiome e daquela
o meu salouco voa polo vento
e case fuxe a dor.
Se calo o laio pesa en mín
e non podo apeitar
coa sua tristeza.
Busco un misterio e quero desvealo,
ollalo deica ó fondo sen ter medo.
Mais cecais
-iouh non, non mo digades!-
o misterio é sinxelo e non ten veos.





A DURA voz do vento na alta noite
cecais é
a voz da morte que me chama.
A voz do río no inverno
cecais é
a voz da morte que me fala.
A sorrisa da flor que me namora
cecais é
a sorrisa da morte a namorarme.
A voz moura que levo en mín como
unha sombra clavada na conciencia
e que me dá medo escoitar
cando me fala
¡cecais é
a palabra fatal que me ha matar!





NON sei onde están, a onde fuxiron
minutos, días, ¡tantos anos!,
a vida que tiña e que non teño.
A alma nada sabe:
tan flebe e sotil é que non a sinto.
Nen tan sequer sei se
viviu en mín algunha vez.
Por eso me pregunto
se unicamente serei un corpo vougo
e estará durmindo a alma miña
ou se fuxiría ela soia,
pola sua conta e sen ninguén,
vivir intensamente
a vida verdadeira que soñei.
Pregúntome tal vez se ela andará
ensaiando o soño derradeiro.
Cecais a alma sempre está
durmindo e, se desperta, olla
á morte agachada no mais escuro
rincullo do meu peito.
Se esto é certo
esplicaría o por que
da miña dor incerta e do meu medo.
A alma non me pesa nen me doi.
E anque intentei ferila e magoala
nunca a ollei escoar. Nunca.
¿Farame a miña alma traición?
¿A alma será a morte mesma?





HOMES sabios dixeron, repetiron
que soño e morte se semellan.
Non comprendemos que pode ser
o soño ou mesmo a semellanza
da morte e mais do soño.
A morte a unha flor pódelle chegar
nun vento que pasa e a desfolla.
Para o home a morte é o silencio
do que xa nunca mais acordará.
O soño é vida e non sabemos
diferenciar a vida e mais o soño.
A morte está aí, diante de nós
e tapamos os ollos para non ver
a sua face enigmática: mete medo.
Nada arrepía como o terror que
a morte pon en nós día tras día.
O soño é vida alta que transcende
da nosa pobreza triste e vulgar,
a delicada flor que medra
no intre en que menos sospeitamos:
a sua pureza déixanos pasmados
e o seu recendo é como un milagre.
A morte sempre, sempre
pon en pe de guerra ó noso espíritu.
Nós diante da morte soio somos
unha nada que trema arrepiada.






NAS cousas non está a salvación.
A estrela lonxana que me olla
nada pode facer para salvarme,
nen a árbore, o río ou o paxaro
que contemplan
a miña loita xorda, tan inútil.
As cousas non poden comprender
os meus desasosegos,
a vida incerta que posuo,
o desorde total que vive en mín.
Mais, ¿ollaranme as cousas
impasibles ou sentirán por mín
unha fondísima mágoa compasiva?
Nada sei nen saberei. Non podo
adiviñar con claridade o que
cavilan as cousas cando me ollan.
A miña soedade e a das cousas
son duas soedades tan distintas
que non poden nunca vencellarse
nunha soia e solidaria soedade
para que as cousas e mais eu
poidamos loitar conxuntamente
con certa posibilidade de vencer.
Das cousas non pode vir aínda
a forza para a nosa salvación.
As cousas están soias.
Tamén as cousas teñen medo
e andan a loitar para estar vivas.





NADA nen ninguén poden salvarme.
Estou só loitando
como o vento do Outono
coa derradeira folla dunha árbore
mentras ollo o desorde
do mundo que está á miña veira.
E digo: amante. Sigo decindo:
inxusticia, traballo, goberno,
escuridade, tristeza, metafísica.
Penso que me entendo. Cavilo que
todo está claro, sen misterio.
Volvo a decir mais verbas. Ordeno
os meus conceptos en ringuileiras
e chego a esta curiosa conclusión:
«... cecais son un home deses
chamados "con cultura"... »
Esto faime rir e chorar. Entón
berro para mín estas preguntas:
«Que importa ser un home
deses que din civilizados...?
¿Que me importa Aristóteles,
Cicerón, Pascal, o criticismo
e a duración real do señor Bergson
se non poden matar
a semente que a morte puxo en mín?
¿Para que valen a ciencia e a cultura
se non son quen de arrincar
esa sombra de medo tan terrible
que a morte puxo
no escuro insondable do meu ser?»





TI, amada, ollas como vou morrendo
en anacos pequenos cada día
e nada podes facer para reterme
á veira tua feliz e confiado.
O teu amor, amiga, vai enchendo
o oco escuro da milla soedade.
Tamén tí
vas morrendo un anaco cada día,
sentindo
ese tempo fatal que leva á morte.
¡Nada podes facer por mín
nen eu por tí!
¡Dame a tua mau doce e sinxela!
¡Dame sempre a tua mau, amiga miña!





NON sei se son enemigos os meus ollos.
Non sei se o meu espíritu terá ollos.
Tampouco sei cara a onde abrirá
os seus ollos sotiles a lembranza.
Non podo ollar a vida totalmente.
E se intento ollar a morte só atopo
unha sombra imprecisa como o fume.
¿A morte será a gadañeira
que me seiturará a vida como
a herba bricia dun lameiro...?
¿Cortará a morte o meu alento
coa mesma facilidade coa que corta
a liña de estopa unha tesoura?
¿Será a morte semellante
a un anxo silencioso en cuia face
nunca naceu a luz dunha sorrisa?
¿Será triste ou melancólica
ou un raio de luz iluminado?
Non lembro se de neno os ollos meus
ollaron á morte con pureza.
Non lembro se a miña alma tivo
á morte retratada nos seus ollos.
Non sei se ollei á morte como é.
Non lembro. Desconozo a sua imaxe
ou se pode siquera ser imaxe.
Mais coido que a morte
pasou á miña veira e oín
o seu balbor que é
como o rumor dos paxaros cando voan.

10 


ÚN vai día a día procurando afondar
no noso propio ser. E é inútil.
De nada vale tentar comprender
a alegría que reventa en nós supetamente.
Tampouco entendemos o por que
da tristeza que nos ten
a unha escura dor encadeados.
Hai libros enteiros cheos
de fondísimas ciencias que din,
con verbas competentes e solemnes,
as causas, os efectos e os defectos
en moreas de páxinas longuísimas.
Humildemente ún, entón, pensa
que o home é algo complicado.
E ún volve ó seu silencio,
á vida de acotío,
á sua melancolía tan monótona.
E volve a cavilar que ser home
é algo sinxelo e complicado.
Se o noso ser sempre nos fuxe
cando queremos falarlle de verdade
é porque non atopamos
o camiño que nos leve á casa sua
pois como ensina o filósofo
a casa do ser é a palabra.
E ún pregunta angustiado: "¿Que palabra?"


11 


A MORTE é a gran teima que me inqueda,
o balbor que enche
de medo e pesadelo ás miñas noites,
o arrepío que rouba o meu acougo,
o tempo inútil que gasto sen soñar,
o silencio que en mín se fai cando
ollo o escuro misterio de quen son.
Os homes inventaron os bruídos,
culturas e andrómenas para
loitar contra a morte inutilmente.
Só a soedade e o silencio
nos poden achegar á morte de verdade.
Temos que encararnos coa morte
dende a nosa intimidade mais choída
e mostrarlle claramente o noso ser
mais alén de tódalas palabras.


12 


¿TERÁ sentido falar de espíritu
e materia? Nós, que temos
as cousas tan clasificadas,
dividimos en dous o ser do home.
Espíritu e materia son conceptos
que nunca se poden trabucar.
A materia é o que se ve,
o espíritu aquelo que non
se pode ollar, A materia morre
¿E o espíritu? ¡Ah, si!: ese
non pode, baixo palabra de honor,
descompoñerse. Milleiros
de millós de preguntas ábrense
dentro de ún amenazantes.
¿Non pode a miña carne ter
elementos que foron de outro
espíritu? ¿A carne será espíritu?
Os soños, a carraxe, o amor,
a melancolía que en mín vive
¿transfórmanse en materia
ou son, cecais, soio materia?
Volvo aínda preguntar:
¿tiña razón Heráclito?
Se todo muda de verdade:
¿a morte son será un eslabón
de ilimitados trocos de cadea?


13 


FALANDO suxetivamente, decídeme:
¿pode, sen temor, ollar o ser humano
dun xeito obxectivo a propia morte...?
¿Por que a morte nos enche a todos
de arrepío? ¿A morte non será como
a conciencia: algo subxetivo...?
Unhos non se dan a ela doadamente:
loitan, sofren deica que caen
vencidos, derrotados e desfeitos.
Outros entréganse sen mais.
E hai quen vai, pola propia mau, a procurala.
¡Que mundo tan estrano é o universo
choído e misterioso dos suicidas!
¡Que profunda tristeza é o abrir
por propia vontade o mais alá
á inquedante flor do noso ser!
iQue serenidade a do suicida
para enviar o seu ser na procura
do enigma de tódolos enigmas!
¿Que palabras sagredas, fondas,
amorosas lle diría a morte para que
el acuda docemente á sua chamada?
¿Que cantidade de amor e desamor
no escurísimo peito do suicida?
¿Será un ser que xa gastou
tódalas posibilidades de vivir...?
¿Por que e de que xeito foi medrando
a semente que a morte puxo nél?
O suicidio é arrepiante:
déixanos estantíos
sen saber que pensar nen que decir.
Preguntamos. Preguntamos. Preguntamos.
Estamos sempre preguntando.
E ninguén nos resposta: intuimos
que a morte ignora tódalas preguntas.


14 


¿QUE sabemos da morte? Adiviñamos,
decimos que a morte é un misterio.
Trabucamos a morte co morrer.
E a xente mata porque sí,
cecais porque cavila
que pode matar a propia morte.
A xente mata convencida
de que ten a verdade en exclusiva,
maxinando que é deus
que a vida dos alleos
é propiedade sua. A xente mata.
Mata. Mata sempre.
iE non se cansa nunca de matar!


15 


¿ONDE está a morte? ¿Que sentido ten?
Nada sei: estou chamando
a unha porta que só cando morra
poderei abrir. Morte e nacemento
determinan eso tan escuro
que chamamos a vida para entendernos.
Nacer non causa dor nen arrepío:
é abrir os ollos cara á luz do día
sen decatarnos de que
somos argumento do milagre.
A morte é un soplo que, dun golpe,
apaga a luz do esistir.
¿Serán morte e non ser a pura nada?





Fonte  : Biblioteca Virtual Galega


Volver a:   Manuel María