Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

Manuel María 

Escolma poética

Poemas da ausencia  - Texto íntegro. 

Regato en Galicia


Es breve el odio e inmenso el amor.
Gabriela Mistral. 





A dor da ausencia retórceme
como un carballo
de catrocentos anos.

A ausencia
fai en min un oco
que se enche de tristura.

Eu son impotente 
i ardo de carraxe.

Mais
a túa lembranza poderosa
sempre fai tremar a miña carne.



II 

Ven.
Eiquí te agardo,
na néboa triste da distancia.

Ven;
xa levo séculos e séculos agardándote.

Ven;
está chea de tí a miña ialma
i o meu corazón é unha chaga.

I é sempre o corazón
o que me dí:
"agarda".

Ven dunha vez
rematar
esta espera tan longa,
¡miña amada!


III 

Agora estou lonxe, miña amiga,
adeprendín a amarte con verdade.
Eres unha deusa
que alcendiches en min
o lume máis queimante e máis eterno.
A miña lembranza é soio túa
i é tamén teu este latexo
que sostén de pé a miña vida.
¡É tan dóce quererte!
¡É tan bó ir maxinándote;
levar no corazón
a túa presencia real e verdadeira!
E saber que ninguén poide cortar
o vencello que anuda os nosos soños.


IV 

Ben sei canto te firo. Ainda que eu
non quixera facerche mal algún.
Choras por min;
as túas bágoas buscan o meu peito
pra limpar a impureza
que algunha vez me emporca o corazón.
Eu choro por tí i as miñas bágoas
tamén van en percura das túas bágoas.
Pídoche perdón.
Moitas veces non sei que as miñas verbas
poiden cortar o mesmo que coitelos.
Pero agora estou lonxe e ben comprendo
canta vida poide matar unha palabra.




A túa sorrisa:
ágoa,
un anaco de luz,
unha folerpa de aire.
Amiga:
¡na túa sorrisa
a ialma!
Na túa sorrisa
a ialma
pra que se faiga soño
esta lembranza.


VI 

Ainda que por veces non comprendes
deica que punto me doi a miña dor,
eu non me sinto só. A túa sorrisa
abonda pra matar a miña dor.
Eu sei que vou a tí. Veño de tí.
Só tí poides encher todo o meu tempo.
Enton póñome ledo e non me importa
saber ou non saber si me comprendes.
O ceio é moi azul i eu son un neno
que preciso tan só do teu perdón.


VII 

Por vegadas a lembranza pónme bébedo;
déixame unha tristura que me queima
como a chama queima unha corriza.
A cruxa da tristura laia en min.
É bó estar triste porque así
a vida de a cotío desmoróase
i é unha dóce brasa o corazón
sempre sedento de amor pra non morrer.


VIII 

Perdoa tanto amor e tanto corazón
que por tí vive, e sofre e ama.
Perdoa esta loucura
que me estrulla por intres a razón.
Perdóame tamén as horas malas
Perdóame o morrer si a miña vida
non estiveses vivindo na túa vida.


IX 

¡Cánta vida
e cánto amor
poño nunha carta!
Só ela poide
matar esta distancia.

¿Nón sintes
súas palabras?

¿Nón sintes
ó recibir as miñas cartas
un dardo feridor
queimándoche,
purísimo,
as entranas?




Esta ausencia total é unha cárcel
na que teño encadeados os anceios.
Os anceios voan como melros
pra levarlle esta soidá á miña amiga.

¡Amiga;
Si te tivera agora perto a mín!
¡Si podiera
ter as miñas maus entre as túas maus!
¡Si poidera bicarte, os bicos meus
queimaríante o mesmo que unha brasa!

Amada;
eu estou lonxe
i os meus anceios están encadeados.


XI 

Si me poño a matinar esta palabra: lonxe,
sinto nascer en min algo tristeiro;
un nudo de arrepío estrulla a miña gorxa
i un orballo acedo peta nos meus ollos.
Ter amor é soio comprender
aquelo que nos xunta máis e máis.
I esta ausencia mortal que vive en min
debeuna facer Deus pra torturarme.


XII 

Amiga: Eu non sei nada.
Eu non comprendo nada.
Nada quero saber nin comprender.
O meu único tempo verdadeiro
son os intres que vivo xunto a ti.


XIII 

Non teño medo ningún
ó estar só.
O que a min me pón medo
é o sentirme só.

¡Cómo doi
este soño de amor
que non se cómpre!

¡Cómo doi a túa ausencia
si a soidá
me tende unha mau moura
pra ampararme!


XIV 

SALETA seméllase a soidá.
Cando estou tristeiro
os meus beizos bican o teu nome.
Enton en min
nasce unha rosa
i as cousas vóltonseme craras.


XV 

Desexo agora, amada,
a docísima cunca dos teus beizos.
Desexo os bicos teus
coa sede de mil anos que me queima.
Desexo a túa sorrisa,
a túa palabra,
o latexar do teu pulso
e da túa ialma.

O meu desexo quédase en desexo.
Estou tristeiro
e sinto como se pecha á esperanza o corazón.
¡E co meu desexo medra a miña ausencia
na craridade fidel desta lembranza!


XVI 

Esta ausencia que me arreda de tí
sería insufribel
si Deus non ma enchera coestes soños
polos que estás sempre á miña veira.

Xa non te poido maxinar
loxe de min
e doime esta distancia
que agora nos arredra tristemente.
Prefiro estar morto a estar só.

Agora, amiga, estou con sinxeleza
na miña ausencia inconsolabel
agrandando este amor que Deus nos deu.




Monforte de Lemos, 1958. 





Fonte  : Biblioteca Virtual Galega


Volver a:   Manuel María