Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

XESÚS LORENZO VARELA VÁZQUEZ

 

 ç Volver

Lorenzo Varela

               

POEMAS SOLTOS

 

 

CANTIGA NOVA QUE SE CHAMA CADEA 


A Xosé Luís Méndez Ferrín, na gaiola. 



Esta é a cantiga nova que se chama cadea,
pois xa non hai ribeiras pras cantigas de amor. 

Están os corazós nas cárceres, meu bén,
encadeados beizos,
ollos encadeados,
as longas cordas do terror abranguen
feixes de labradores, mariñeiros, xograres,
estudantes, obreiros, artesáns,
cregos do Papa Xoan,
rapazas que procraman a alborada do mundo.
Anda en canles de aceiro a sangue dos
irmáns,
e polos catro cantos, amurada,
asoballada, cuspida,
esnaquizada,
a libertade.
A libertade, amor, a libertade,
ise verdor perene que nin na morte morre. 

Esta é a cantiga nova que se chama prisión,
meu bén, meu doce bén,
meu amor.
Bulen fanadas maos riscando as pedras,
garaballando un nome de muller,
un nome de montaña,
un nome de veleiro,
o nome dun menino non nascido,
unha data,
unha cruz,
unha pomba en cadea que se chama Galicia. 

- Amor, amor, amor,
¿onde vas, meu amor?
- Vou pra cadea.
- De ónde vés, meu amor?
- Amor meu, meu amor, veño vindo
de penar na cadea.
Pras miñas cadeas vou,
das miñas cadeas veño;
eslabón por eslabón,
xa máis que home son ferro.
Meu amor, meu doce amor:
máis que corazón espada,
pólvora máis do que beixos,
mais pólvora namorada. 

Esta é, meu amor, a cantiga,
cantiga nova que se chama cadea,
nas cárceres de España, sentenciada,
a cantiga está presa.
Meu amor, meus amigos, si queredes
visitar a canción,
berrade xunto aos muros
e petade nas portas do penal:
un aturuxo esposado
un alalá de xionllos,
unha anduriña na forca,
unha fasciana no pozo.
Somentes anda libre
a morte,
mais ninguén. 

Friaxe nas pedras.
Nas pedras do chao,
nas pedras das paredes,
nas pedras do teito,
e fora, nas pedras que teñen os ollos dos que agardan. 

Friaxe, tamén,
na cantaría do esquelete
e no latexar do pulso
dos que moran adentro do penal.
- O que non saben os gaioleiros
é que esta friaxe quenta
con acelmoso agarimo,
con frebe de namorada.
Porque a pedra é miña amante
e tén as coxas ardentes
de esperanza.
Friaxe da cadea:
fogueira do porvir,
lume da libertade,
leite morna da pedra, miña amante. 

Velahí, que alí vai,
pola cadea abaixo vai
un home de pé.
Velahí que alí vai,
pola cadea arriba vai,
un home de pé.
¡Quén o poidera librar!
Pola cárcere arriba vai
un home de pé.
¡Quén o poidera sacar!
Pola gaiola arriba vai
un home de pé.
Pola gaiola abaixo vai
un home de pé.
¡Quen o poidera desengaiolar!
Pedras arriba polas rellas vai,
pedras abaixo polas rellas foi
un home de pé.
Corazón arriba vai,
corazón abaixo foi,
de pé,
un home.
Iba cantando
unha cantiga nova
que se chama
cadea:
¡Carcereiros, carcereiros,
qué encarcerados estades!
¡Vos non tedes amante, carcereiros,
vos non tedes a pedra de amar!
Muralla teño por noiva,
candado por romería,
porta de ferro trancada
por consolo e compañía.
Baixo sete chaves, baixo,
sete muros de castigo,
crezo tanto, miña dona,
cas nubes andan conmigo.
O que sofre na cadea
ha de ter a mán lixeira,
pra peneiras a esperanza
sin abalar a peneira.
Votei un cantiño a rolos
da miña porta pra túa.
A miña estaba tapeada:
acho de levar a lúa. 

Esta é, meu amor, a cantiga,
cantiga nova que se chama cadea.
É unha cantiga que fende os penedos,
acouga os trebós,
mura os amoleceres,
funga nas venas dos loitadores,
é o berce dos orfos
e puxa nas íngolas dos carballos.
Canta, meu amor, canta,
a cantiga nova que se chama cadea.
Lémbrate do que está escrito nos cruceiros:
cada intre que pasa é unha camba
sementada de abrentes:
xa chegarán as diadas da sega,
xa veñen as diadas do amor,
das estreladas festas,
das derrubadas portas da cadea.
Os días da cantiga liberada,
da cantiga nova
que se chama
folía. 


Pra o primeiro e único número de Cuco-Rei, Buenos Aires, 1970

 

 

******

 


CANTIGA NOVA QUE SE CHAMA MARTIRIO 

 

1970, destinado ao segundo número de Cuco-Rei que non se chegou a publicar.

 


Hoxe, Día dos Mártires de Galicia
no calendario da dor, sobor da pel do mundo, 
resplandece, tatuada, unha cantiga.
Ten a intención dos dólmenes,
o xeito das gaivotas a voar polos ledos labirintos do ar, 
o silvo da fouce siseando na calma do solpor,
o silenzo do mar cando o mar pecha os beizos
antes de desatar o feixe das tormentas.
É unha cantiga nova que se chama martirio, 
estrelada de sangue,
co peito enteiro cheo de condecoraciós que representan 
paisaxes aforcados.


Hoxe, Día dos Mártires de Galicia,
cando os soles da Patria en pleno día
vanse ós mundos da morte
e deixan o planeta envolto en noite escura,
en noite irremediabel,
sin mais novas da vida que o alaiar dos cás
i o lostregar dos ollos da curuxa.
Escoitadea ben, amigos, meus hirmáns:
Galicia enteira canta hoxe a cantiga de non chorar,
a cantiga nova que se chama martirio:
nela non cabe o pranto dos antergos,
nela non cantan os cadaleitos nin as mortaxas,
é a cantiga dos berces, o arrolo dos meninos
a luz do amor cantando nos outeiros,
a memoria dourada que vai rachando brétemas
limpando ceo e terra
pra acender os fulgores do agasallo 
e dar principio á sagrada ceremonia 
da lembranza dos bós e xenerosos. 
Debido a esas razós, e son dabondo, 
hirmás, amigos, compañeiros meus, 
mordede as bágoas e cantade
a cantiga
de non chorar. 

¡Non choraremos, non!
Mártires da espranza:
ben sei que non queredes
mais bágoas que as do pranto
que docemente acouga
Galicia baixo a choiva.
¡Non choraremos, non!
¡Que chore, debe chorar!, ¡que chore
o xuez verdugo,
o crego sin Deus,
o que teña na frente unha serpe
i o que teña na man a morte podre 
dos fillos de Caín.
¡Que chore, debe chorar!, ¡que chore 
até que lle arrebenten os ollos de chorar! 
Mais nós non choraremos
¡Non choraremos, non!
Ben sei que non queredes,
mártires a milleiros
da nosa terra mártir,
ben sei que non queredes
que vos choremos nós.
Por eso nos chamades dende a herba i o vento 
dende a lúa i o pan,
na romería e no camposanto,
nas lilailas do noivar,
nos ferros da cadea,
na saudade sin fin dos desterrados,
na amarela tristura do emigrante,
no aturuxo que longamente ven do alén. 
Por eso nos chamades
e de xionllos ouvimos
a vosa voz que manda: 

«Escoitade, galegos,
a un tempo hirmáns e netos, 
escoitade o que pregan
os mártires da Patria. 
¡Xuntádevos, galegos, 
xuntádevos, hirmáns! 
¡Erguédevos! ¡Erguédevos 
é libertade o chán!
Facede de Galicia
un eido pra morar.
Facede de Galicia
unha frol xunto ao mar,
acarón das ribeiras enmeigadas,
pra darlle arume ao mundo,
á Libertade,
á Paz.
Facede de Galicia
unha frol xunto ao mar,
unha terra de moíños,
redes, forxas, canteiros
pra construir a lus
nova dos novos tempos,
o novo sol dos homes
cun novo corazón
latexando no peito.
Xuntádevos, que nós,
estaremos alerta
gardando o lar: das tebras,
da treición,
dos que teñen cuspe de amo,
dos malparidos,
dos que entonan o ár,
apestan as sementes,
póñenlle a nai bandeira de remate, 
emporcan co seu bafo
as vírxenes fontes da vida.
¡Xuntádevos galegos e cantade a cantiga nova de non chorar
que se chama martirio:
éis ahí o alalá dos nosos tempos,
a maxia que converte os choros en espadas,
morriñas en tambores, fame en batallas, 
malenconías en victorias
queixumes en vendavales
de xusticia,
agora, 
mañán, sempre. 


 

 



 

 

 

       

 

   

 

 

 

 

Fonte  : Biblioteca Virtual Galega e Afonso Vázquez Monxardín e Vicente Santos no IES AS Lagoas de Ourense

 

 
 

 

 

 

Imaxe da portada do libro:  IES AS Lagoas de Ourense

 

 

www.galiciaespallada.com.ar