Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

XESÚS LORENZO VARELA VÁZQUEZ

Lorenzo Varela

POEMAS SOLTOS

 

 

AQUILINO IGLESIA ALVARIÑO

(IN MEMORIAM) 

“La Vieja Piel del Mundo”, Rafael Dieste.. 

-I- 

¡Olla! ¡Olla que ahí ven a pataca:
toda ela envolta na vella pel do mundo,
con cen ollos de galo pardo, cego, 
de galo sin galiña,
sin outeiro,
sin camposanto! 

Cóidate ben, miña amiga, 
que ahí ven a pataca:
ten as pernas queimadas do inferno, 
mais nos intres do peito toda ela 
de norte a sur e ceo.
Toda ela, toda, 
fariña de neve. 
Toda ela, toda, 
muiñeira é. 

¡OlIa, olla que ahí ven a pataca! 
Pelexo do demo, 
corazón do mel.
Terra santa por fora, 
e no zume do seu ser
terra santa tamén. 

¡Olla, olla que ahí vén a pataca! 
vai de romaría
mais alá do alén:
onde está Aquilino 
arando pra Deus. 

Co seu vello saial franciscano 
vel-ahí vén a pataca decindo: 

¡Comédeme, meus hirmaos, 
comédeme, meus veciños!



-II- 

Pola corredoira vai zoando o vento. 
Ten medo nos pulsos, 
ten medo no peito. 

Baixo do vento era doce 
o piñeiral arumado, 
doce piñeiral noiteiro. 

E todo o monte era branco, 
da cor dos osos do tempo. 
Como si un deus se morrera, 
ben lonxe, alá no pasado, 
e toda a vida virara croio, 
laxe, pedra, canto. 

Mais arriba do medo
leva lediza o vento. 

Quen che dixera, Aquilino,
que vento i-alma son unha
misma cousa no camiño
virxen do alén: a miragre
de sentir un agarimo
ó pé do pai, sin nengunha
negra sombra no destino. 

Pola corredoira vai zoando o vento.
Pola corredoira a voz do misterio. 

(Homenaxes, 1961)

 

*****

 


O CRISTO DA LIBERTADE

 

Poema escrito en 1971 a
petición de Luís Seoane quen lle
regarala a L.V. o “Cristo dos Traballadares”

 


Iste é o Cristo da libertade:
mátano pra que morra,
i el morre pra resucitar.
Iste é o Cristo do pan e do viño
da luz e dos peixes,
do amor,
do traballo,
da loita e da paz.
É o fillo do carpinteiro
que hoxe, eiquí, agora,
leva dúas camisetas polo inverno,
a cotío camiña cos vellos zapatos de Van Gogh, 
e cando fala semella que falara
o noso hirmán dos Andes,
o noso irmán, o César
Vallejo desta España
onde tantos pobres Cristos cada mañán 
acordan pra se ergueren
i acudir ó escritorio que non queren,
ó traballo que non queren,
á cita que non queren,
á vida que non queren.
(Cando matan un Cristo dises,
un pobre Cristo coma todos nós,
inda que berre coa dor da agonía,
xa pouca vida ten pra darlle a morte,
pois tivo vinte horas cada día,
de morte,
de morte de vivir
unha vida que é morte
cada día.)
Mais aínda así,
iste é o cristo lanzal da libertade:
mátano pra que morra,
i el morre somentes pra voltar con máis vida 
e multiplicar con ela
a luz i os peixes,
o amor,
o traballo,
a loita i a paz. 
Porque, xa o sabemos, débese multiplicar a vida: 
ista vida sumada tristemente
xa non ten xeito humán,
xa é un vello trapo suxo,
xa non sirve ista vida.
Iste Cristo, coma todos nós,
quer unha vida [que] restale ao vento
como mil bandeiras,
unha paz que estale ledamente 
un amor sin miserias, máis intenso,
máis forte
máis tenro,
máis limpo:
un amor máis. 


 

 

 

*******

 

 

O LIMAO 


Amarela na cintura
dourada no pezón:
e tiña un zumo azul
no río do corazón. 

O limón foi muller
núa dentro do ar.
E non houbo varón
que a poidese levar
 

 

******

 

 

HOMAXE CATIVO A VALENTÍN PAZ-ANDRADE 

 


Feito pra o libro de poemas de Valentin Paz-Andrade
CEN CHAVES DE SOMBRA, de Ediciós do Castro, 1978.

 


Non sei porqué:
Xílgaros.
Veñen e van,
non sei porqué:
Xílgaros. 

Xílgaros que van e veñen
sobor do vento mareiro
do mar de Vigo. 

Gaivotas.
Non sei porqué.
Brancas gaivotas azúis
sobor do mar de Vigo.
Non sei porqué.
Non sei porqué, meu amigo.
Tantos anos de sangue prestado que ninguén pagará. 
De camelias nos pazos,
de ledos toxos ferintes.
E tí e máis eu, meu amigo, dándolle cada día á morte a sua ración. 


 

 

*******

 


O LIMAO DE GUIMAREY 


Quixo ter un sono a terra.
Mirou ao ceu:
Unha pombiña verde
no seu ollar naceu. 

O limao do limoeiro,
eu ben o sey,
é un sono de primaveira,
nas terras de Guimarey. 

E no teu peito, limao,
canta a lua.
No teu peito, limoeiro
pedra verde hay na rúa. 

Sono da terra, ou pomba,
Luar, dor, rey,
Rúa d’herbas, ti es meu sono
nas leiras de Guimarey. 

Canta meu limao, nas ponlas,
Canto no vrao,
¡E ten a morte do inverno:
quente, baixo do chao!

 

 

******

 

 

DEBAIXO DO LIMOEIRO (1953)

 


Debaixo do limoeiro
a lúa ouveaba nos dentes d’un can.
I-un limón doente
despertou no chan:
Coidaba qu’era unha frol
d’herba mollada e de cristal.
Tamén decía que fora o niño
d’un paxariño do piñeiral. 

Fonte  : Biblioteca Virtual Galega e Afonso Vázquez Monxardín e Vicente Santos no IES AS Lagoas de Ourense


Volver