Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

LETRAS GALEGAS 2008 - XOSÉ MARÍA ÁLVAREZ BLÁZQUEZ - ANACOS DA SÚA OBRA

 

Xosé Álvarez BlázquezDescoberta de terra

A terra estaba virxe e nós, os nenos,
lle íamos pondo nomes, a brincare.
A cousa máis cativa tiña un nome
da nosa fantasía:
unha peneda, un albre, un regatiño
que polo vran ficaba todo enxoito
—coa pel de areas sóio, a escintilare—;
un cómaro, un recanto do vieiro,
o cancil dun valado... Nomes ledos,
nomes de cousas que non tiñan nome.

"A Pena do Coello", "O Albre Rachado",
"As Roíñas de Dona Mariquita",
"O Castelo dos Corvos"... ¡Tolerías
de nenos ceibes baixo o sol dourado!
Eran nomes urxentes, de cazata
ou descoberta, coma aquiles outros
que traguían os libros. ¡Qué fermosa
xeografía, sóio de nós sabida!

E lago aquil reparto
da terra, atal que os bos conquistadores.
Cadaquén tiña un soto, unha valgada,
un casal encostado nun outeiro,
un pazo, coa facenda toda súa...

Eran nosas provincias, pra mandare
nos paxaros que nelas apousaban,
nas fontes e nos regos.
Ninguén poido xamáis tirarnos isa
posesión ideal da nosa terra.

Inda agora eu son dono vinculeiro
do meu carballo torto,
aló na carballeira de Sovilas
e dunha pena chaira,
que soaba a tesouros escondidos,
a soño tolo de rapaz sin sono,
cando o meu corazón petaba nela...  

Aquil neno que eu fun

       
Non me doi iste anceio, ista procura
de bens, que con soñalos
abonda, non me fire
a anguria do vivir que non se atopa,
nin o noxo da xente que me luxa
co soio seu ollar de can doente.
Non me inquedan as cores,
nin as tebras da noite, que resoa
con chamadas do Alén que eu soio escoito.
 
Nada xa me conmove.
O que me fire e doi, o que me inqueda,
é aquil neno que eu fun, sempre perdido.

   

Irmáns:


             Eu vos invito pra a loita. De hoxe en diante prométovos deixar no oco de un albre o meu bagaxe inútei de poeta e ire con vosco a onde vos queirades. E non hemos loitar coma o coello que fuxe da raposa, non; eu sei ben que se o coello fincara os dentes nos fuciños do seu nemigo, tiña xá moito camiño andado pra gañar. Nos temos de dal-o peito, e se en derradeiro termo a raposa nos pilla, morramos co-a ideia de que cando nos xanta é car (sic) hemos tere bo celme.
            Deitemos a pedra da nosa indiñazón na mansedume eistúpida dos illós e atendamos fachas nos osos dos bos de Carral. Eu sei de certo que os seus espritos andarán con nosco, latexarán a nosa veira e daránnos o bafo lene e balsamado do seu inmorredoiro amor a Galiza.
            Eu ben sei que o esprito dos mártires de Carral está con nosco. Por iso non vos prego o minuto de silenzo que pol-os mortos se prega. Eu prégovos coma aos vivos, pois iles vivos están en vos, que vos poñades en pé.


            Homes de Carral: ergueivos!

   

O MERLO POETA

Da gorxa
algareira do
merlo aldeán
fuxían as horas
xuntiñas das
mans.

Co-as suas
muiñeiras y-os seus
alalás a todal-as
merlas ia namorar.

N-a ponía d'un
albre do meu
salgueiral morreu o
poeta...

(¡N-o papo nin grau!...)  

AMIGO

Pol-a estrada de
Pazos qué ledo vou,
ai, madre!, levando
as miñas costas un
fato de cantares.

Pol-a estrada de
Pazos, ai, madre!, qué
ledicia, co mar azur
embaixo i-o ceu azur
enriba.

Pois xa sabes, ai, madre!
, vou ver ao meu amigo e
rubo a longa encosta
ledo do meu camino.

Ledo do meu camino
de Pazos de Borbén,
ao meu amigo, ai
madre!, qué ledo
falaréi.

Mentres rubo que rubo
-ai la-ñ-la, la-ri-la-
penso no meu amigo,
ai, madrina!

   

Eno nome de Dios e de Santa María

 i-o bieito San Xosé, que mui ben a quería;

 de Santa Liberata, de San Paio o neniño,

 e de noso señor Sant-Yago peleriño,

 quero poer aquí, a maneira de don,

 unhas trovas que eu fis de mui bo corazón.

 

A "roseira" vos dono que eu fis á miña nena,

 agora que aínda ten a figura pequeña,

 pra que a nembredes sempre na gracia diste día

 en que toda a ledicia do mundo lie cabía.

 Amigos e parentes que me queredes ben,

 e no nome de Dios Noso Señor. Amén.

   

Amigas, quando vier
meu amigo demandar
por mí, que vaia veer
se estarey ante o altar


de Santa Comba, ú m'él víu
o día que se partíu.


Quando quiser meu amigo
amigas, filiar perfía por
trebellar ora migo,
nembrádelli a romaría


de Santa Comba, ú [m'él víu]
o día que se partíu.

Amigas, digades quando
ora vos él preguntar,
veja se estarey chorando
dos olhos ante o al[tar]


de Santa Comba, [ ú m'él víu ]
o día que se partíu.

 

WWW.galiciaespallada.COM.AR