Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

Xosé Luís Méndez Ferrín

Xosé Luís Méndez FerrínEscolma poética




En Compostela pode un home 
escoller óboe e docísimo cor ao contrapaso, 
decair nos tremedoiros 
(VIBRA, CORAZON GASTADO!), 
tenra especie de prantas espiráis 
e añuca ou seixo de xogar antre os dedos.


Pode pedra luída 
alzarte sobre sí coma un guerreiro 
é proclamado rei de oucas e carballeiras vellas.


En Compostela pode un vento duro 
estremecer o corazón da Europa campesina 
que todos temos dentro sen decilo.


En Compostela soan polonesas, 
nacionalmente, en moitos plenilunios
cabo de trasparentes ollos, mortos, 
e un barroco de bronce ergue paxaros de duro mármore 
e oubear oubean os couselos 
nas murallas de san Martiño Pinario.


En Compostela, enfin, 
compañías de mortos compañeiros 
comen caldo insumiso na lembranza ilustrada 
(VOTO POR VOS: ROSALIA, PONDAL, FARALDO) 
das cabezas alzadas.

En Compostela está o que perdemos 
e vai nacendo noutros i esto é o grande milagre 
(¡UNHA LAPA LENE, UNHA CANDELEXA!) 
da conciencia desta patria 
conservada en pequenos corazóns 
ardentes con fogo doce que non morre.


En Compostela soterraron a semente 
chamada Xohán Xesús González, porta 
dun futuro suntuoso e proletario 
que avanza cara nós con alboroto 
e venme o arreguizo somentes de pensalo e de amalo.


En Compostela estamos 
moitos xa para sempre derrotados.


De Con pólvora e magnolias



Estás como caída, 
depresión ou lobos azúis e lonxe esfragándose antigos.


Estás, amor, perdida, 
ledamente ensarillada en ti, ledamente 
acompasada á morte que se achega con tatuaxe de festa. 


Estás, oh castiñeiro de vran, 
cobexando tropas de saltóns e chuchameles murchos.


Estás de ventre aberto 
e unha procesión de agres berros, volvoretas, 
arrótanche as entrañas e os adentros sen luz.


Estás, fuxinte, 
eiquí e non estás porque sábe-lo arte 
de seres simultánea e agallopar cos ollos os teus trigos nativos 
poderosamente ateigada de sol e de mapoulas.


Estás en min, coma quen ten, sin nome, 
un melro ou un fouciño pra conqueri-los días 
nos que ti non estás, nos que ti non estás, nos que ti non estás.


De Con pólvora e magnolias



ILLA


Estreitarei a tua cinta leve 
con medo de perder cousas de vidro 
Valeiradas estancias de crepúsculo 
infernan vermellóns rubíns de escuma 
e toda estrelecente rubra prata 
convócame a encarnada cuncha lisa 
Esta illa de pedra sobre a lámina 
do mar de Lapamán en quedo intre 
detén o cor cesura de infinito 
ou estantía suspensión de tránsitos 
Buguinas incendiadas de silenzo 
prorrompen en estrépito calado 
A onda no reventa que está inmóvil
detida no proceso de apreixarte 
Moimento de sí mesmo o sol deténse 
e o seu fulxir de fogo que alapea 
fíxase en brasa ou moeda estática 
Ficou queda a gavota a dorna absorta
Naufragou no meu verso tanto instante 
Porque hei de rachar este ar de mármores 
cinguirei o teu van e nun aombro 
de carnes todo voltará a ser móvil


De O fin dun canto


A UN MEU FILLO


«Heureux qui, comme Ulysse, 
a fait un beau voyage, 
ou comme celui-là qui conquit la toison, 
et puis est retourné, plein d'usage et raison, 
vivre entre ses parents le reste de son age!» 

JOACHIM DU BELLAY



Cando regreses a Vilanova dos Infantes 
despois de visitares terras sen número 
recoñecerás que as cousas son máis pequenas e encolleitas 
do que ti lembrabas 
pro o teu cor moito máis grande porque nel entrara o mundo. 

Cando regreses a Vilanova dos Infantes 
despois de que o teu esprito tivera amado
co vigor azul veludo do papilio manchaon e outras grandes bolboretas 
e nos teus ollos se cebara o ferrete dos mil velenos inimigos,
atoparás irónico o xesto do Castromao, do Furriolo e outras 
montañas que encadran a tua patria con fidel constancia 
de quen é manso, tutelar e interno.


Cando regreses a Vilanova dos Infantes 
e entres na casa que fundaron os teus antergos 
con lucidez e traballo imprecisábel, 
notarás a benvida dunha brétoma insidiosa 
a vear cada obxecto como visto entre bágoas;
música haberá en escadas, olas, pipas, lámparas e espellos ou ecoar 
de labores que hai cen anos alí houbo e nun repente 
prorrompen nos teus ollos alapeados.



Cando regreses a Vilanova dos Infantes 
e os canastros, a profundidade das adegas, 
o terror dos subterráneos onde son as trabes de ouro e de [alquitrén, 
a derrota das murallas no Arrabaldo, o agurgullo 
da Fonte de Baixo, a morte enguedellada en cada corredor 
derruído, acheguen a ti a man pálida dos antanos amantes, 
na tua res domeada polo peso do sentido 
choutará un alustre de namorada tristura 
como que alumea un facho de luz verde e arcaica.

Cando regreses a Vilanova dos Infantes 
tremeránche os xoenllos 
do corazón e na alta noite a inmensa lua chea 
iluminará pra ti a clave do labirinto 
e o teu pai sorrirá dende o frío sepulcro 
porque terás conquerido o que ti es 
e poderás cantar en Tra-la Cerca como cantou o poeta 
dos antanos de Francia:

«Feliz aquel que, tras de percorrer, como Ulises, 
as mil aventuras dos mares do mar 
e dos mares da paixón vermella arrebatada; 
ou aqueloutro que, navegando o Ponto na percura procelosa, 
máis que un Año de Ouro, acadou a ledicia innumerábel 
da Misión e da Viaxe comprida: 
tras cortar incidentes coma rosas
retorna a Vilanova dos Infantes completo de sabiduría» 


De O fin dun canto



CABALOS


ouvan o desafío ao vento norte do griñon arreitado 
ouvan a súa porfía coas rochas todas 
do Monte dos Arruídos e da Chaira de Amoroz 
e das Illas de Poente
hai un terror no corazón do cabalo 
que vén de tan atrás coma o teu arreguizo subitáneo 
ao estoupares comigo cabaleiro 
en urros esgutios queixa esgrevia de torgueiras enleadas
nos días de estarmos a rolos polo salcedo 
a carón das égoas do monte 
o noso amar é dozor de xesta albar 
a miña besta aletexa bolboreta en rosa escuro
polas húmidas provincias do seu sitio de femia 
e eu o cabalo cheiro reverenciosamente 
os visgos seus de dona das poulas dilatadas
das górguas recendentes a tomelo e fiuncho
das corgas de abrevarmos nas raxeiras do sol 
das gallopadas loucas cando intervén o lobo 
e a grea se recolle ao abeiro do sucastro 
mollo daquela as nefras na urina
que ela me ofrenda coma un hidromel 
de festa e cerimonia logo vén a batalla 
con armamentos de carne que non mata 
que non mata cabrinfollos nin trebos do vale
sinte o cabalo o peso do seu amo 
e bólelle o corazó igoal ca os cascos 
pois aquel galego arcaico que lle impuxera 
a marcha de andadura
que o deprendera e abaixara coma un 
que domease bimbios por facer un queipiño 
saberá levalo contra o sitio do mundo
das paces ou das guerras 
necesario pra que resulte este futuro 
do que hoxe nos laiamos.


De Estirpe



COLOFÓN


A Chus Pato e Xabier Cordal


Verba estirpe, marmaña, Sárdoma na Terra. 
Eran estas as nocións: touza, carqueixa, 
corga, Carnota. As gándaras do sentido, as poulas 
nas que o ser se entorga: toutizos, coios. 

Támega, Tamuxe, Tameiga, tal 
coma brañas enchoupadas, Arnoia
que é escomincipio e a derradeira frouma do alentar de meu. 
Visítame, Arousa, paúlo. 

Deixa que che meta os dedos na boca, señora miña Arousa. 
Un peirao na Barbanza que se chama Pondal. 
E cabernas de arca, e cabernas de couso. 
Arteixo vira en cambas polos cotos herdados,
polas searas do esprito que nunca foi vencido. 

Esposo mascato é, píllara tímida eu. 
Dille berce ao inimigo, e veralo esmaciar. 
En Patia río hai que chaga a ser chamado Eu, ou qué. 
Deva devala en meras, por panasqueiras tenras, 
polos biduídos dos bidos lonxanos. 

Primeira cousa: a lousa, morte ao estranxeiro opresor. 
Toxo esgrevio acódenos, arnal, por consolarnos na desfeita. 
Lamas, Ulla, Limia, illó: carpazona, eih, coa virilla quente. 
Ai, como tu es veiga pre min. 

A túa crencha, prenda, teu buraco, teu buraquiño, bouza. 
Cómo sodes, as searas, qué cabazo. 
As cabanas de colmo a poboarnos a ánima esfragada 
neses caborcos. 

Os beizos, as várceas, a saudade. 
Non esquezas as verbas estirpe 
que son morte pró estranxeiro opresor, elas nos lavan. 
Sempre dirás: URCES. 
Repite: os carballos.


De Estirpe