Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

 

Rosalía de Castro - Escolma poética - Follas Novas



            Rosalía de Castro"Follas Novas", 1880 

Rosalía 

de

Castro

   

V

As viudas dos vivos e as viudas dos mortos

¡Pra a Habana!

I


Vendéronlle os bois,
vendéronlle as vacas,
o pote do caldo
i a manta da cama.
Véndéronlle o carro
i as leiras que tiña,
deixárono soio,
coa roupa vestida.
«María, eu son mozo,
pedir non me é dado,
eu vou polo mundo
pra ver de ganalo.
Galicia está probe,
i á Habana me vou...
¡Adios, adios, prendas
do meu corazón!»

II


Cando ninguén os mira,
vense rostros nubrados e sombrisos,
homes que erran cal sombras voltexantes
por veigas e campíos.
Un, enriba dun cómaro
séntase caviloso e pensativo;
outro, ó pé dun carballo, queda imóbil,
coa vista levantada hacia o infinito.
Algún, cabo da fonte recrinado,
parés que escoita atento o murmurío
da augua que cai, e eisala xordamente
tristísimos sospiros.
¡Van a deixa-la patria!...
Forzoso, mais supremo sacrificio.
A miseria está negra en torno deles,
¡ai!, ¡i adiante está o abismo!...

III


O mar castiga bravamente as penas,
e contra as bandas do vapor se rompen
as irritadas ondas
do cántabro salobre.
Chilan as gaviotas
¡alá lonxe!... ¡moi lonxe!,
na prácida ribeira solitaria
que convida ó descanso i ós amores.
De humanos seres a compauta linea
que brila ó sol adiántase e retórcese,
mais preto e lentamente as curvas sigue
do murallón antigo do Parrote.
O corazón apértase de angustia,
óiense risas, xuramentos se oien,
i as brasfemias se axuntan cos sospiros...
¿Onde van eses homes?
Dentro dun mes, no simiterio imenso
da Habana, ou nos seus bosques,
ide a ver que foi deles...
¡No eterno olvido para sempre dormen!...
¡Probes nais que os criaron,
i as que os agardan amorosas, probes!

IV


«¡Ánimo, compañeiros!
Toda a terra é dos homes.
Aquel que non veu nunca máis que a propria,
a iñorancia o consome.
¡Ánimo! ¡A quen se muda Dios o axuda!
¡E anque ora vamos de Galicia lonxe,
verés des que tornemos
o que medrano os robres!
Mañán é o día grande, ¡á mar amigos!
i Mañán, Dios nos acoche!»
¡No sembrante a alegría,
no corazón o esforzo,
i a campana harmoniosa da esperanza,
lonxe, tocando a morto!

V


Este vaise i aquel vaise,
e todos, todos se van,
Galicia, sin homes quedas
que te poidan traballar.
Tés, en cambio, orfos e orfas
e campos de soledad,
e nais que non teñen fillos
e fillos que non tén pais.
E tés corazóns que sufren
longas ausencias mortás,
viudas de vivos e mortos
que ninguén consolará.

¡Olvidémo-los mortos!

I
¡Profanemos do bosque as umbrías!...
E ante estes mudos testigos,
o río, a fonte i os ceos,
que eu rompa os xa vellos vínculos!
Do pasado correron as horas,
só Dios sabe antre que abismos,
¡non tornarán... olvidemos!,
que a recordanza é un martirio.

II


Hai un niño de rosas silvestres
cabo da fonte escondido,
e un prado de herba trebiña
alfombra ó arredor sombriso.
Cal un tempo, rebuldan as brisas,
na fronda cantan os xílgaros,
as margaridas sorrinme,
i oio o marmurar do río.

III


Sin amar, cal é negra esta vida
e perde o sol o seu brilo,
deixa que o sorbo postreiro
beba do celeste viño.
Din que dorme o privado no leito
ancho dos fondos olvidos;
ambos, pois, xuntos bebamos
deste bosque antre os espiños.

IV


¡Que harmonioso na altura resoa
o zoar ronco dos pinos!
Mais maxino que nos miran
Sereos dende o monte arisco.
E parés que trasvexo antre a brétema,
nas vaguedás do infinito,
o perfil triste e emborrado
dos meus ensoños perdidos.
E que adustas me axexan as sombras
tras desos coutos e riscos,
dos meus mortos adorados
e dos meus delores vivos.
¡Mais n'importa! Da antigua devesa
profanemos os retiros...
Séntate ó meu lado e dime,
dime... o que tantas oíron.

V


Es garrido e lanzal i os teus ollos
nos meus coma estrelas fixos,
dormentes, din que o amor neles
pousa o seu dedo divino.
Eu contémprote en tanto serea,
dura coma os seixos fríos,
e do teu corazón conto
os turbulentos latidos.
Faise a asmósfera densa ó redore...
¡Decote o mesmo camiño!
Coma o seu cantar os páxaros,
tes, corazón, o teu ritmo.
Mais de bágoas se inunda o meu rostro,
e da ialma no máis íntimo
o hastío lento penetra
coma espada de dous fíos.
¡Ea!, apártate lonxe... non quero
profanar este retiro,
nin pode o corazón tolo
ser de si mesmo asesino.
Sosegavos, ñas sombras airadas,
que estou morta para os vivos.
¡Sagrado quedaches, bosque!
¡Sin mancha ti, meu esprito!

 


¡Terra a nosa!

I


Baixo a prácida sombra dos castaños
do noso bon país,
baixo aquelas frondosas carballeiras
que fan doce o vivir,
cabe a figueira da paterna casa
que anos conta sin fin,
¡que contos pracenteiros... que amorosas
falas se din alí!
¡Risas que se oien nas seráns tranquilas
do cariñoso Abril!
E tamén ¡que tristísimos adioses
se acostuman oír!

II


-Quen casa ten de seu, ten media vida.
Unhas telliñas para nos crubir,
catro paus que ardan na lareira nosa,
¡e a traballar sin fin!
¡Valor, valor! I espera, desdichado,
mentras teñas aquí
unhas paredes tristes e desnudas
mais que herdache, infeliz,
e das que naide despoxarte pode.
¿Naide?... a miseria si.

III


O forno está sin pan, o lar sin leña,
non canta o grilo alí,
e se non é coa pena que o consome,
o probe soio está co seu sofrir.
Sin que comer e sin abrigo tremba,
por que os ventos sutils,
húmedos inda, silban antre as pedras
i as portas fan xemir.
¡Que ha de facer, Señor, se o desamparo
tén ó redor de si!...
¿Deixar a terra en que nacen i a casa
en que espera ter fin?
¡Non, non!, que o inverno xa pasou i hermosa
primadera vai vir.
¡Xa os árbores abrochan na horta súa!
¡Xa chega o mes de abril!
I anque a torrentes chove en horas tristes,
en outras o sol ri;
xa a terra pode traballarse, a fame
dos probes vai fuxir.
¡Ai!, o que en ti nacen, Galicia hermosa,
quere morrer en ti.

IV


¡Ouh miña parra de albariñas uvas,
que a túa sombra me dás!
¡Ouh ti, sabugo de froriñas brancas,
que curas todo mal!
¡Ouh ti, en fin, miña horta tan querida
e meus verdes nabals!
¡Xa non vos deixo, que as angustias negras
lonxe de min se irán!
O vran chega crubíndovos de fruto,
todos son ricos xa,
os paxarmos tén gran nas campías,
abrigo na follax.
As noites son tranquilas e serenas,
craro e sempre o luar,
por antre as tellas entran os seus raios
i hastra o meu leito van,
i así durmo alumado pola lámpara
que ós probes lle luz dá:
lámpara hermosa, eternamente hermosa,
consolo dos mortals.

V


Esos varios sendeiros das montañas
ós fondos vales cán...
Aló enriba, o sun sun dos pinos bravos;
en baixo, a doce paz.
Na cima, crara luz, aires purísimos,
salvaxen soledá,
romores misteriosos que despertan
pensamentos de brava libertá,
perfumes penetrantes, que deseios
loucos e estraños dan.
En baixo, amante calma, cariñosas
brisas que ó rebuldar
por antre as follas, nas súas alas traen
romores da siudad,
eco dalgunha voz fresca e sonora
de timbre virxinal,
da campana da aldea o cramoroso,
prolongado soar,
da presa do moíño o ronco estrondo,
i o batidor compás
da lavandeira que cos brancos liños
contra unha pedra dá.

VI


¡Si, si! Dios fixo esta encantada terra
pra vivir e gozar;
pequeno paraíso, este é un remedo
do que perdeu Adán.
Este prácido sol que nos aluma,
estes aires do mar,
este tempo soave, estas campías
que non teñen igual;
esta fala mimosa que nós temos,
de tan doce solás
que non sabe decir si non cariños
que hastra os corazós van;
esta terra, n'hai duda Dios a fixo
pra ser amada e amar.
¡Ei!, Galicia, a que dorme soños de ánxel,
e chora ó despertar
bágoas que, si consolan as súas penas,
¡non curan os seus mals!

VII


¡Que te aman os teus fillos!¡que os consome
do teu chan se apartar!
Que ximen sin consolo, se a outras terras
de lonxe a morar van.
Que aló está o corpo nas rexiós alleas
i o esprito sempre acá,
que só viven, só alentan cas lembranzas
do seu país natal
e coa esperanza, coa esperanza ardente
de a Galicia tornar...
E ¡como n'adorarte deste modo,
santa e querida nai,
como non morrer lonxe daquel seio
que mel de meles dá,
i é groria i é contento e paraíso
no mundo terreal!

VIII


¡Que hermosa te dou Dios, terra querida,
desdichada beldá!
¡Que brando e melancólico sosego
sinto ó te contemprar!
¿Por que, por que antre as frores, as espinas
entretexidas van,
nesa coroa que a túa testa ciñe
de verdor eternal?
¡Ouh Galicia, Galicia!, a arpa sonora
pronto descolga xa
da seca ponla onde olvidada dorme,
dorme, a sigros contar.
Os bardos fillos teus a voz levanten
das cordas ó compás,
i enchan o mundo harmónicas i altivas
tan só pra te alabar.

*

Tecín soia a miña tea,
sembrei soia o meu nabal,
soia vou por leña ó monte,
soia a vexo arder no lar.
Nin na fonte nin no prado,
así morra coa carrax,
el non ha de virme a erguer,
el xa non me pousará.
¡Que tristeza! O vento soa,
canta o grilo ó seu compás...
Ferbe o pote... mais, meu caldo,
soíña te hei de cear.
Cala, rula, os teus arrulos
ganas de morrer me dan;
cala, grilo, que si cantas
sinto negras soidás.
O meu homiño perdeuse,
ninguén sabe en onde vai...
Anduriña que pasache
con el as ondas do mar,
anduriña, voa, voa,
ven e dime en onde está.

 

*

Foi a Pascoa enxoita,
choveu en San Xoán;
a Galicia a fame
logo chegará.
Con malenconía
miran para o mar
os que noutras terras
ten que buscar pan.

*

Non coidarei xa os rosales
que teño seus, ni os pombos:
que sequen, como eu me seco,
que morran, como eu me morro.

*

Eu levo unha pena
gardada no peito;
eu lévoa, e non sabe
ninguén por que a levo.
Orelas vizosas
do Miño sereno,
onde o paxariño
ten o seu espello,
i antre as margaridas
pacen os cordeiros,
vós soias sabedes
o meu sentimiento.
Cabo dunha pena
onde mana un rego,
á sombra dun pino
manso e xigantesco
que soberbo brama
cando o move o vento,
coma nun sepulcro
dorme o meu sacreto.
Mais, anque alí dorme,
vive en min desperto.
Eu levo unha pena
gardada no peito,
tamaña, tamaña,
bon Dios, que n'a rexo.
¡Quen me dera, orelas
do Miño sereno,
ser un daqués cómaros
que en vós tén asento!
Sin medo e sin penas,
de vran e de inverno
un sigro tras doutro
morara onde eu quero...
ca veiga por pazo
co espazo por teito.

*

Meus pensamentos, ¡cal voás tolos!...
¿A donde vás?
¿A donde? A donde, se eu non o digo,
naide o sabrá.

Da fonte ó río, do río á veiga,
da veiga o mar,
¿que buscás, tolos?... Se eu non o digo,
naide o sabrá.

Meus pensamentos... ¿por que perenes
me atormentás?
¿Por que ís decote, ¡ai!, se a donde ides
naide o sabrá?

Cal palomiña buscás a llama
que vos queimar...
I a triste morte que vós teredes,
naide a sabrá.

Vivir para ver

Marcháchete un día
ti, aquel que eu quería,
fuxiste da terra
que tanta alegría
i encantos encerra.
Dixeches: «María,
máis doce que as meles,
máis linda que as frores,
paloma sin feles,
non chores, non chores,
que ausencia envivece,
non mata, n'esquece
os doces amores
que a dicha axuntou.
¡Eu voume!... mais se ora
delor nos ofrece
fertuna treidora,
jamás te olvidara
quen tanto te adora
quen tanto te amara.
¡Adios, miña vida!
no peito escondida
te levo, antre tanto
non torno a te ver,
¡ti espera!, pois xuro
por Dios sacrosanto,
que si non morrer,
aquí hei de volver».
Morrer, non morreche...
i anque eu esperara...
¡que ben que compriche,
palabra que diche,
amor que tiveche!
Que os anos pasaron,
as frores mucharon,
os negros cabelos
en brancos tornaron;
e nunca máis, nunca,
¡poder dun querer!,
quixeches volver..
Vivir para ver

 

No craustro

Dábanse bicos as pombas,
voaban as anduriñas,
xogaba o vento coas herbas
pobradas de margaridas,
i as lavandeiras cantaban
mentras a fonte corría.
Fóronse indo unha tras doutra,
i alí se quedou soíña,
ca triste frente incrinada
cabe unha arcada sombrisa...
Estonces, non sei que sombras,
quizais de memorias vivas,
quizais dos frades difuntos,
pasar en procesión mística
ven, naquelas soledades,
que amaba canto temía.
Tembrou de angustia e de pena,
e con amarga sorrisa,
mirando o xasmín sin follas
que iban a brotar axiña,
marmurou, mentras dos ollos
as bagullas lle caían:
«Todo volve, todo torna,
menos o ben que eu quería:
todo, todo aquí se queda;
eu soia voi de fuxida.
Non hei de vervos máis, frores,
adorno desas cornisas;
nin a oír os teus marmurios,
fonte que a gozar convidas;
nin a contemprarvos, pedras,
testigos da pena miña;
outros virán profanarvos,
mentras eu morro esquencida».
Sonaron pasos nas bóvedas,
soprou unha forte brisa,
oieuse unha carcaxada
cal si do inferno saíra:
era o trasno do convento,
que recordando outros días,
ríase das ansias negras
e da orfandá da meniña.

 

¿Que lle digo?

-Eu volvo para a terra;
á túa muller Antona, ¿que lle digo?
-Pois, para non meter guerra,
porque non veñan a petar conmigo,
olvidarás que foches meu testigo.
O demais... boi á libertade adoito...
Xa sabes o refrán, meu compañeiro:
A libertá primeiro,
e mellor que alá broa, é aquí bizcoito.
-Máis val aquí, coma quen di, solteiro,
que casado e con fillos
andar alá, sudando aqueles millos...
¡Entendo, compañeiro!
-Que como poida se goberne Antona,
e anque dela me doio,
como de lonxe nada sei nin oio
quen non sabe nin ve... sempre perdona.
Cando xa vello sea
tornarei cos meus ósos para a aldea,
que algo lle hei de levar á terra nosa;
mais mentras mozo son, non pode sere,
porque se é por mullere,
se é que Antona está alá, teño aquí a Rosa.
-Esa che é a nai do año,
bon Antón de Riaño,
pero en verdad che digo
que as mulleres son todas o enemigo,
e xa que esto así o sea,
antre a nosa i a allea
máis ou menos graciosa,
pois... muller por muller, val máis a nosa.
-A nosa é a que nos quer e nós queremos,
que si falta o cariño,
coidando que unha pomba tes no niño,
unha cróbega tes, filla dos demos.
-Á cróbega a cabeza se lle esmaga,
e coa súa vida paga.
Mais de Antona a pacencia,
¿con que lle paga, dime, a túa concencia?
¿Que cura do seu dor a fonda llaga?
-Déixate de concencias e delores,
que non teñen lugare
tratando de mulleres e de amores.
Que ela vexa, se quer, de se curare;
e cóntalle que cando eu o tivere,
xa lle darei con que se precurare.
I agora, ¡adios!, ¡hastra que Dios quixere!

*

Teño un niño de tolos pensamentos,
onde o lar escondidos,
e des que vén a noite
i o lume está alcendido
e arrimo o pote i a fiar me sento,
naquel meu corrunchiño,
mentras que quence o caldo, estonces dígolles:
«¡Vinde, meus queridiñosl»
E corren e rebuldan
tan contentos de estar soios conmigo,
ca súa nai, súa dona,
seu único agarimo.
E ¡canto alí falamos en secreto,
e sempre del, Dios mío!
Del, que por irse alá... soia deixoume
co corazón ferido.
¡Cantas tristezas, cantos
queixumbrosos sospiros
me atormentaron, cantos
do meu peito saíron!
Pero todo en sacreto,
que esto a ninguén llo digo;
non foran a pensar que marmuraba
dos feitos que el me fixo.
¡Eu, marmurar de ti con xente allea!...
Nunca, meu queridiño,
que ti es meu home, eu túa muller, e debo
calar a miña dor e os teus desvíos.
Só cos meus loucos pensamentos falo,
por que son meus amigos
e tan discretos... tanto,
que só din o que eu quero e lles premito.
Sin eles, meu Xaquín, ¿que de min fora?
¿Soia aquí, donde un tempo houben contigo,
estalara de dor, tal como estalan
no lume eses espiños?
Moitas veces, si, moitas
pra non deixarme descansar, ¡rabisos!,
antre o meu leito veñen
e donde ti dormiche fan o niño;
mais eu, tal como agora,
pra non chorar a fío
e non ter que levar mañán de cedo
os ollos como brasas alcendidos
cando vaía o mercado,
seilles decir: «¡endinos!,
non me atormentés máis, ide a escondervos
no voso buratiño.»
E despídoos de paso
con un amante bico...
Mais, si llo dou a eles, ese beixo
é para ti tan só, Xaquín querido.
¡Volve, volve onda min, porque anque diga
que consolada vivo
con estos loucos pensamentos, seica,
seica me axudan a morrer, Dios mío!
Xaquín, Xaquín, que de muller naciche,
e que doutra muller tiveches fillos,
¡ai!, cal teu pai sin túa nai morrera,
ve que morro sin ti, Xaquín querido.

Basta unha morte

Cala, can negro, n'ouvees,
á porta de quen ben quero;
corvos, non voés por riba
do sobrado onde está enfermo;
co ten resprandor, compaña,
vaite, non lle poñas medo.
Se é que queres que alguén morra,
eu sei dun san que, contento,
por el déravo-la vida
e irá convosco ós infernos.

 

¿Por que?

-¡Escoita! Os algoasiles
andan correndo a aldea;
mais, ¿como pagar, como, se un non pode
inda paga-la renda?

Embargarannos todo, que non teñen
esas xentes concencia, nin ten alma.
¡Quedaremos por portas,
meus fillos das entrañas!

¡Mala morte vos mate
antes de que aquí entredes!...
Dos probes, ó sentirvos,
os corazós, ¡cal baten tristemente!

-María, se non fora
porque hai un Dios que premia e que castiga,
eu matara eses homes
como mata un raposo a unha galiña.

-¡Silencio! ¡Non brasfemes
que este é un valle de lágrimas!...
¿Mais por que a algúns lles toca sufrir tanto
i outros a vida antre contentos pasan?

*

De soidás morríase,
na vila sospirando pola aldea;
asombrábana as casas cos seus muros,
e asombrábana as torres e as igrexas.

As rúas enlousadas, somellábanlle,
sin verdor nin frescura,
cimeterio onde os mortos
fóra andaban das tristes sepulturas.

I as comidas sabíanlle
a fariña sin sal i a xaramagos,
i as poucas que tocaba,
en vez de darlle alento a iñan matando.

Algunha vez chegaban hastra ela,
non sei se en ilusión se de verdade,
uns agrestes olidos
de leixanas ribeiras e pinares.

Íñase estonces a sentar nun alto,
contempraba os estensos horizontes,
e rompendo en sospiros que a afogaban,
ronca excramaba saloucando: «¡Eu voume!»

¡E íñase apresa e sen remedio!... ¡Íñase
ca tristeza mortal que a consumía!
Íñase a probe Rosa,
pero... ¡para a outra vida!

*

Pois consólate, Rosa,
que moito ten que padecer na vida
quen moito dela goza,
e olvidada ha de ser quen foi querida.
O que a ti che pasou, pásalle a todos,
desa maneira ou de distintos modos.
¿Non te acordas daquela?
Todo nela era encanto e fermosura,
todo inocencia pura;
e con fonda ternura
e cun amor que as pedras abrandaba,
eu decote a chamaba
pomba sin fel e fonte de cariño.
Bebía no seu peito o paxariño,
¡tan branco relumbraba!
I olor, color, sabor, que eu ben sabía
ó que sabía Anxela,
anque n'inda a cheirala me astrevía...
¡Todo ós meus ollos era santo nela!
Esto nun tempo foi, tempo dichoso,
que inda o corazón lembra cariñoso,
por que despois daquelo
e que un doutro vivimos apartados,
ela índose a Ferrol i en a Cambados,
topámonos na feira do Campelo,
i eu busca que te busca na súa cara,
e no seu xeito todo,
o encanto que nun tempo me encantara,
e n'o poiden topar de ningún modo.
I ela era a mesma, tan lanzal e hermosa,
tan fresca e colorosa
e doce coma a mel dos seus cortizos,
mais a tantos feitizos
eu estaba insensibre,
e do pasado en vano perseguía
un volubre fantasma que fuxía
libre de amor e de cadeas libre.
Meditei un momento
e con certo remorso e sentimento
ó cabo comprendín, ña Rosa cara,
que tanto ben i encanto que namora,
nada para min fora
se aló, cando eu a amara,
outros o meu amor non lle emprestara.
Porque non val sabencia,
bondade, fermosura, n'inocencia,
pureza, nin virtude
para ser ben querido e ben querere,
porque o basta co sere.
Mentras o amor non mude,
se es fea, como ti n'habrá mullere
de maior xentileza e mellor pranta;
se es infame e perdida, serás santa
das que o son sin querelo parecere;
e se es boba e sin sal, é que escondida
tes a esencia i a gracia bendecida,
dentro dun misterioso relicario
donde só o amante cego e visionario
a esencia atopa i o elisir da vida.
Mais des que o amor quere voar, ña prenda,
e que lle cai a venda,
forza é deixalo ire,
que n'hai virtude nin poder que o prenda,
i o que antes nos mirou tras dunha nube,
ou trasparente gasa,
des que a gasa se rompe e a nube pasa,
Rosa, val moito máis que non nos mire.

Ca pena ó lombo

¡Cantas frores silvestres nos valados,
que festós e que encaixes
primorosos de musgos e verdura;
que colorido, que follax nos árbores,
mentras as brisas mansamente corren,
como alento dos ánxeles!
Reina na veiga un prácido sosego,
cai a luz nos regueiros en cambiantes,
i o cómaro e encañada soavemente
van querbando o paisaxen,
lixeiramente envolto nos vapores
da misteriosa tarde.
Só se sinte o piar do paxariño,
o marmurar das auguas,
e na cima do monte o cantar triste
dunha muller que pasa,
mentras co seu marmurio o manso rego
naquel ritmo monótono a acompaña.
¡Que tristeza tan doce!
¡Que soidá tan prácida!
Mais para un alma en horfandá sumida,
¡que soidá tan deserta e tan amarga!
Sin mirar, fixa os ollos
nas brétemas leixanas,
vaporosas e leves
que o sol pinta de grana,
i as mans en cruz, i os ollos
arrasados en bágoas,
marmura saloucando: «¡Quérome ire
porque agonizo aquí desconsolada!...
Millor que acá antre rosas
¡ai!, ¡quero ir a morrer a donde el vaia!»
E no fondo do barco,
soíña, abandonada,
tras seu amor i a morte, para América,
para morrer de dor, ó mar se lanza.

Tan soio

Os dous da terra lonxe
andamos e sufrimos, ¡ai de min!
Mais ti tan soio te recordas dela,
i eu, dela e máis de ti.
Ambos errantes polo mundo andamos
i as nosas forzas acabando van,
mas, ¡ai!, ti nela atoparás descanso
i eu tan soio, na morte o hei de atopar.




Poema engadido na segunda edición de Follas Novas, de 1909

De aquí vexo os seus campos,
de aquí vexo a súa casa, os seus nabals;
e se alá de soidás me consumía,
ora de pena me consumo acá.
¡Voume!... Vóume da aldea...
pois mórrome sin el de soidás.
¡Cómo pode ún, Dios mío, querer tanto
ós que tan só nos saben olvidar!



Escolma

Poética

 

volver a:  rosalía de castro