Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

DRAGÓNS DE PAPEL

por BEATRIZ GUIANCE ROSTRO



Poida que un anaquiño de papel metido nun caixón, ás veces esquecido, non pareza ter valor algún. ¡Aínda se for papel moeda... , ou algún manuscrito orixinal dalgún escritor ou pintor famoso!. Pero non, aquel anaquiño de papel, aquela folliña de papel cebola gardada tan celosamente no caixón dunha cómoda, apenas contiña un debuxo. Eso si, era un debuxo moi especial, non só porque representaba a un dragón que parecía ter vida propia, non porque fora tan perfecto que parecía transmitir movemento e unha mirada de saudade que traspasaba o papel, senón polo que significaba.
Un día, a nena da casa estaba tan aborrecida que non acougaba con nada, non tiña gañas de xogar coas bonecas, xa se cansara de ler nos contos e daquela entrou no cuarto da súa nai, alí sempre atopaba universos de diferentes tonalidades cos que crear as súas propias historias. Calquera cousa que atopaba disparaba a súa imaxinación de cativa para inventar os episodios máis incribles, botaba as horas mortas soñando esperta entre as pinturas, as xoias, vestidos, fotos... 
Nunca abrira aquela caixiña que había no primeiro caixón á esquerda. Si, aquel da cómoda de mamá, ¿que habería alí metido?, ¿por que sempre tiña que estar pechado? E pensou, eu xa son maior, xa teño seis anos ¿a ver por que non podo ver o que hai?, mamá dicía que cando fora maior me ía contar unha historia e que mo ía ensinar. 
Entón a cativa sen darlle máis voltas á cabeza colleu a pequena chave que abría aquela caixiña, sabía perfectamente que estaba no xoieiro. Tiña o pulso acelerado e o corazón batíalle tan forte que parecía querer saír daquel corpiño falangueiro. ¡Que desilusión! Non había máis do que un papel cun dragón pintado. Ela que pensaba atopar un pequeno tesouro..
Nese intre chegou a nai,
- "¿que fas remexendo en todos os caixóns?, ¿non che teño dito que non andes neste caixón? Trae para acá, anda". 
- "Mami, ¿por que che parece mal se só hai un cacho de papel cun bicho pintado?"
- "Vouche contar un conto. Había unha nena pequena que quería moito ao seu irmán maior, el leváballe moitos anos, era xa un homiño feito e dereito. Os tempos eran moi difíciles e había moita xente que marchaba para outros países para facer cartos. Escoitábanse moitas historias de xentes que marchaban e volvían cunha fortuna baixo o brazo. E un día, este mozo decidiu marchar probar fortuna ao outro lado do Atlántico. O rapaz, despois de facerse pola súa conta co boleto da pasaxe - un incrible cruceiro - e coas cousas necesarias para emprender a aventura e poucos cartos no peto, non lle quedaba nada que poderlle ofrecer á súa irmá pequena. Tiña sete irmáns pero esta era a súa neniña. Non se podía permitir facer un regalo para cada un, así que non comprou nada para ninguén. ¿Sabes? Debuxaba moi ben, era un auténtico artista, e con todo o amor de que era capaz o seu corazón pintou un dragón para a súa princesa. Un dragón máxico como aqueles cos que engaiolaba á súa irmanciña cando lle contaba historias pola noite para que ficara durmida cun sorriso nos beizos, soñando entre nubes e estrelas que voaba nas liberadoras as do draco. 
- A nena gardou aquel presente entre bágoas con sabor a sal e a saudade, era do seu irmán, era algo que valía máis do que calquera cousa que puideran comprar os cartos. Os sentimentos, todo aquel amor que había gravado nese anaquiño de papel, eran a fortuna máis grande que aquela nena puidera desexar, aquela nena ou calquera ser humano.
Por algunha inexplicable razón sentía que o seu irmán marchaba para nunca máis volver, había algo que lle dicía que non o ía ver xa máis na vida. 
Pasaran os anos, moitos anos, e aquela nena seguía gardando o seu pequeno tesouro como ouro en pano, non deixaba que ninguén o tocara por medo a que se fora desdebuxando, a que perdera a cor, e que con ela esvaecese o recordo do seu irmán. Xa non era quen de recordar o son da súa voz arroladora a contarlle historias na noite, xa se ía difuminando a súa imaxe, por veces confusa. Pero cada vez que ollaba o dragón vía ao seu irmán como se estivera ao seu carón, falándolle, sorrindo, e entón sentía que volvían non só as imaxes, as lembranzas, senón que volvía el... aínda que fora na súa mente." 
- "¿Mami, e que pasou logo?, ¿volveu o irmán?, ¿é o tío Luis de Venezuela?"
- "Non, meu amor. Non volveu aínda, nunca máis apareceu. Non é o tío Luis. ¿Sabes? Os pais viaxaran a Venezuela coa esperanza de velo antes de morrer, de traelo para a casa, pero a viaxe fora en balde. Non conseguiron ver ao fillo, morreron sen poder abrazalo por última vez."
- "¡Que triste!, ¿e por que?, ¿non sabían onde era a súa casa?, ¿como é que non o atoparon?"
- "Cando un non quere que o atopen... Non tivo sorte, non quixo que os pais o viran así, quixo aforrarlles un desgusto e marchou da casa cando soubo que viñan, provocando un sufrimento maior neles sen o pretender."
- "¿Esa nena eras ti, mamá?"
- "¡Quen sabe!"

Hoxe aquela nena de seis anos que rebuscaba nos caixóns soños cos que debuxar historias no ar xa non é unha nena pequena, é unha moza de case que vintecinco anos que acaba de perder a un tío ao que nunca puido coñecer. Se tan só o puidera ver unha vez, se puidera escoitar a súa voz. Pero só quedaban as vellas fotos que gardaba mamá nun álbum ... e aquel dragón de papel.

Non sei cantos dragóns de papel haberá nas casas de moitos galegos, cadaquén ten o seu dragón particular. Ben é sabido por todos que os galegos somos un pobo espallado polo mundo adiante.  Polas duras circunstancias da vida moita xente viuse obrigada a deixara súa casa, a súa terra...e con ela parte da súa alma. Había que marchar a outros lugares para ter a posibilidade de traballar, de aspirar a un futuro mellor... cando non para salvar a propia vida. Hoxe por fortuna os galegos non emigramos, a Deus gracias por ter que salvar a vida, pero si polas dificultades económicas. Temos o índice de paro máis alto de toda España e os salarios e pensións máis baixos tamén de toda España, os traballos precarios están á orde do día, hai crise no sector agrícola, gandeiro, naval, e se imos falar do Prestige... ¡Apaga e vamos!
Agora toca loitar, non fuxir. Queremos ficar na nosa terra loitando e traballando polo noso futuro, gañando cada día unha pequena batalla, e acadando día a día un anaco máis de liberdade e de dignidade para o noso pobo.
Pero esteamos onde esteamos e fagamos o que fagamos, os galegos somos un pobo loitador. Espallado polo mundo, pode ser, pero unido na súa lembranza, na súa lingua, no seu amor á terra. 
A Galiza somos todos nós, os que estamos na terra e os que levamos a terra no corazón, ben sexa na Arxentina, na Holanda, Venezuela... ou no último curruncho da terra. Sentir Galiza, pensar Galiza, fai existir a Galiza, unha nación sen fronteiras.



Foto de Ferrol

Desde A Coruña, unha aperta moi grande a todos os galegos de corazón e aos amigos das terras que os acolleran coa xenerosidade dunha segunda nai. 

(BEATRIZ GUIANCE ROSTRO)

Foto: Manuel Ferrol