Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

A PRIMAVEIRA

(Manuel Curros Enríquez)

toxos con alecríns

Ahí ven o tempo de mazá-lo liño, 
ahí ven o tempo de o liño mazar, 
ahí ven o tempo, rapazas do Miño, 
ahí ven o tempo de se espreguizar.

Cantar do pobo

Como a miniña tola 
que sai por ves primeira 
con dengue e muradana 
prá festa do lugar, 
así, xentil i aposta, 
vai vindo a Primaveira, 
grinaldas de craveles 
vertendo ó seu pasar.

Xa encima dos penedos 
non berra o graxo rouco 
que alá nas negras noites 
as néboas espallou, 
nin funga nas troneiras 
o son do vento louco 
que cántigas de bruxas 
e trasgos remedou.

Xa se ouce o pío alegre 
do paxariño terno,
perdído-los seus ollos 
na estrela da mañán, 
i as nubes sacudíndose 
das brétemas do inverno, 
vestidas de ouro e nacre 
polo hourizonte van.

Os álbores espidos 
de fruto e de ramaxe, 
cubertos xa de folla 
comenzan a dar fror; 
i á sombra agachapado 
do prácido follaxe, 
mentras que o gando garda, 
fai chifros o pastor.

Xa de amarelo e branco 
se pintan os outeiros, 
xa nacen nas silveiras 
as froles de San Xoan; 
xa crecen nos valados 
as hedras i os loureiros; 
xa ten carroucho o millo, 
xa as vides gromos dan.

Ahí ven prós probes vellos 
sin sangue xa e sin vida, 
a fogueira ardente 
que esparxe a lus do sol; 
ahí veñen prós poetas 
de ispiración garrida, 
as cheirosiñas auras 
i a vos do rousiñol.

Ahí veñen prós cortexos 
as noites feiticeiras 
dos fúlxidos luceiros 
ó maino relumbrar; 
ahí veñen prós rapaces 
as moras das silveiras, 
i o tempo dos gandulos 
que niños van buscar.

¡Ai, estación frorida, 
gallarda Primaveira, 
quén pra botarche copras 
tivera o que non ten!... 
Co corazón ferido, 
sin lira garruleira, 
¿quen te cantou, hermosa?... 
¿Quen te cantou?... ¡Ninguén!




("Aires da miña terra", 1880)