Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

A IGREXA FRÍA

(Manuel Curros Enríquez)

 

 

Curros Enriquez Por cima dos agros, 
do monte no medio, 
levántase aínda 
hidrópico e negro,
cal xigante hipopótamo morto, 
de vermes cuberto,
rodeado de tréboas e gramas, 
o lombo deforme do vello mosteiro.

Das torres as rexas 
agullas de ferro 
queixarse parecen 
da marcha dos tempos:
e decote paradas e inmobres, 
semellan os dedos
dunha mau de Titán que anda en busca 
do raio que tarda das iras do ceo.

Dende a alta campana 
cai inda en anelos 
a forte cadea
con triste bambeo. 
Cando á posta do sol, das montanas
azóutana os ventos, 
unha serpe arromeda encantada 
que garda as ruínas fungando e tecendo.

Os pelos de punta 
na mau cun coitelo, 
coa sangue lixado 
dos probes viaxeiros,
tempos houbo en que aquí buscar viña 
seguro i achego
o ladrón dos camiños, que os frades 
que a Praga queimaban, en salvo puxeron.

De monxe vestido
como eles o reo, 
de réprobo a santo
pasou nun día mesmo; 
e, da gorxa que ser debería
tallada nun cepo, 
a pauliña saíu que escomulga 
ó insine Colombo i ó gran Galileo.

As virxes, forzadas, 
os probes, valeiros, 
pedían namentres 
socorro e romedio; 
i a xusticia, escudeiro mal pago 
do crime sanguento,
do sagrado na porta quedaba 
de rabia e de cólara os dentes batendo.

Nos meus solitarios 
nouturnos paseos, 
sucédeme ás veces 
chegar ó mosteiro;
e caretas facéndome estonces 
da lúa ó refrexo,
unha negra visión, de entre as ruínas, 
"¡Que tempos!" me dice, i eu digo: "¡Que tempos!"



("Aires da miña terra", 1880)