Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

"O divino sainete" , 1888

Manuel Curros EnriquezMANUEL CURROS ENRÍQUEZ

CANTO VI



Diante de nós, entrámentes,
do Mediterráneo as olas
crechas e forforescentes,

Da praia dende as áreas
veñen sobre o tren que pasa
cuspir, de coraxe cheas.

Detrás quedábase Niza
eos seus alcazres de mármor,
envolta en néboa sombriza,

E de Génova o sagrado
cemiterio, onde Mazzini
dorme satisfeito e honrado.

Os reis negáronlle acobo
en vida. Os Papas trouxérono
errante de pobo en pobo;

Mais iras e teimas tantas
non privaron que hoxe o mundo
adore súas cinzas santas.

¡Laudemus viros gloriosos
Homines magna virtude!...
excramei saudando os osos

Do apostóle da unidade,
i Añón, dobrando os xoellos
dixo asistindo: -¡É verdade!-

E posto en pe de contado
cal si de aquel homenaxe
estivese apesarado,

Tornou: -A virtú i a groria
son sóio dignas de laude,
sancionadas pola Historia.

Catón para o mundo enteiro
pasou por un gran romano,
e foi un grande usureiro.

Shakespeare, o poeta ogro,
ise soñador, na granxa
de Avon daba gando ó logro.

Cervantes, que inda hoxe pasa
por probé, en Madrí era dono
non menos que dunha casa.

San Rosendo, bispo e asceta,
tido por célibe, agora
resúltanos... cunha neta...

Pois se inda os da antigüedade
enganan, ¿que te prometes
dos homes da autualidade?

Da sombra envoltos no enredo,
o sol da crítica agardan,
e pra que luza inda é cedo.

-Unha vida toda enteira
ó patrio ben consagrada
é de por si unha fogueira.

A Historia fará a Mazzini
xusticia-argüín-. ¿Acaso
é il menos que Mazzantini?-

I Añón rosmou: -Desconfía
dos xuícios contemporáneos,
que ten a pasión por guía.-

I entrando no vagón sesto,
fíxome boa a súa tesis
dicindo con mordaz xesto:

-¿Conoces a iste? É un avaro:
prestoume us cartos ó trinta.
-Se pagache... non foi caro.

-¿E iste?... -Tamén. É un libreiro:
pediume un tomo, escribinllo...
Quedóuseme co diñeiro.

-¿I estoutro?... -Por unha leira
vendeu súa filla a un indiano,
como unha vaca na feira.

-Pois ben: ises foraxidos
que á raza humana deshonran,
do mesmo inferno saídos,

Mañán, polo xubileo
do Papa induluxenciados,
irán dereitos ó ceo.

-¿Será verdá? -¡Vaia! E tanto,
que máis dun que hoxe arrenegas
terás que adorar por santo.

O forno da idolatría
católica non se apaga,
i hache de chegar un día

En que rece o repertorio:
"San Bras, pederasta: -tírase
ánema do Purgatorio".

***

Nesta i outras, o poeta
contándome casos varios,
con verba aguda e discreta,

De mulleres malcasadas
que do leito do adulterio
foron para o altar levadas,

E de ladrós i asesinos
que con leigados piadosos
mercaron trunfos divinos,

Meteume no derradeiro
furgón, todo el atestado
de xoias e de diñeiro.

E sinalando as talegas
que están alí amontoadas
con onzas de ouro a fanegas,

Arrodillándose dixo:
-¡Fíncate i adora ó santo
que máis maravillas fixo!

Diante el abátese a serra,
incrínanse reverentes
as potestades da terra,

I en celestes harmunías
fanlle dende o Empíreo salvas
os coros i as xerarquías.

Eu, obedente ó mandato,
quiteime homilde o chapeo;
mais querendo, sin porcato,

Bicar un saco daquiles,
vin que me apuntan coas armas
dúas parexas de civiles.

-¡Se dás un paso, rabeas!-
berroume un deles, deixándome
mesmo sin sangue nas veas.

Recuei entón espantado,
e tras do inmortal poñéndome
pra non morrer fusilado,

Oín que Añón me decía:
-Pra que esto non che aconteza,
non biques, furta outro día.

O ladrón sempre che escapa
con ben: todo ese tesouro
que vai de regalo ó Papa

Éche o furto da protervia,
que da bulsa da Homildade
pasa ó ventre da Soberbia.

Farto de ver cousas tales
iba xa, cando enxergamos
de Roma as cen catredales.

O tren, dos frenos contido,
parou pouco a pouco; oíuse
un abouxador pitido,

I entre nubes pardacentas
de vapor, baixamos todos
do coche a pisadas lentas.

Xa en térra, os romeiros fieles,
rompendo en sagradas cantigas
en Roma entraron; tras deles

Marchábamos nós falando,
de cando en cando sorrindo
e graves de cando en cando.

Xa drento da Cibdá Santa
vendo nunha longa rúa
perderse a xente que canta,

Dixo Añón: -¡Danme trembores
de pensar que han de ir ó ceo
tal fato de pecadores!-

I eu: -Pois se son perdoados,
¡teña Dios misericordia
dos probes homes honrados!