Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

"O divino sainete" , 1888

Manuel Curros EnriquezMANUEL CURROS ENRÍQUEZ

CANTO V



Murchos os dous i abismados,
púxose de novo en marcha
o tren dos Sete Pecados.

A noite a bo andar caía
e de esparexer tratando
a miña malencunía,

Asomeime a unha vidreira
i o cheiro aspirei que mandan
a touza e mais a silveira.

Ráfagas dos altos cumes,
¡canto entón me gorentaron
os vosos puros perfumes!

Gratos perfumes da serra,
¡canto entón me recordastes
os cheiros da miña terra!

Naquil celaxe promizo
que o azul profundo tapaba,
naquil paisaxe invernizo,

Vin algo do aterimento
do meu nativo curruncho
i a el se foi meu pensamento.

Mais na probé patria miña
son máis tristes os crepúsculos,
eterna dor alí aniña;

Que anque unha grande ermandade
hai entre todos os pobos
que buscan a libertade,

Pola vereda que avanza
cara os seus nobres destinos,
perdoando a comparanza,

Italia marcha dereita
e Galicia trenqueleando
como unha vella tolleita.

***
Velliña que andas a gatas,
sin que teñas quen te axude
¿cando has tirar coas caxatas,

I airada, valente, forte,
porás e pe no pescozo
dos que te firen de morte?...

***
Para atallar a corrente
das miñas negras ideas
paseime a mau pola frente,

I achando os dedos lixados
dun polvo branco e miúdo,
volvinme pra todos lados

E vin a Añón na faena
de peneirar entretido
cunha peneira pequena

Por sobre min un farelo
que me tiña enfarelado
dende os pes hastra o cabelo.

-Olla o que fas, que me lixas,
i entrar limpo quero en Roma...
-Se é por eso, non te afrixas;

Outros van máis emporcados
que ti e saen que da vicio
de limpos e de lavados.

Leva forrado o caledro
á Cibdá Eterna; escurricha
no diñeiro de San Pedro

Toda túa honrada probeza,
e volveraste pra casa
nobre e santo, nunha peza.

De algún petrucio gallego
sei eu que, sin ter un carto
pra mandar tocar a un cego,

Pillou, non sei con que trapa,
unhas cantas onzas de ouro,
foise a Roma a ver o Papa.

I alí, súa orixe caótica
perdendo, fíxose ó punto
fidalgo... de raza gótica.

-No, pedricar ben pedricas;
pero inda non me dixeches
por que istes polvos me apricas.

-Esto que contigo fago
hate librar, si Dios quere
i a Virxe, dun gran estrago.

-¿Pero é fariña ou é sénica?
-Non te apures; simpremente,
unha precaución hixiénica.

***

E sin me dar máis resposta
Añón, sempre do meu brazo,
téndose en pe a moita costa,

Entrou comigo de novo
noutro vagón ás escuras,
negro cal boca de lobo.

Nada alí dentro se vía,
tapada a luz por un númaro
da Fe, morta parecía.

Máis polo que eu escoltaba,
entre aquela escuridade
gran rebulicio reinaba.

Sentín solouzos, acentos
de piedá, ferventes rogos
entre afogados lamentos;

Ais de pena e de tenrura,
suspiros de amor i azoutes
de maus sobre carne dura.

" ¡ Como é sabia a Providencia
-pensei-, que me trai ó cabo
a un lugar de penitencia!

"Non, non é o mal tan profundo.
¡Inda hai arrepentimento,
inda hai virtude no mundo!"

I aconchegando a cabeza
pra dormir, pois tiña sono,
i o sono é media manteza,

Enterrei todo o cogote
nun respaldar suave e quente
como de lan ou nescote.

Mais non ben tina pechado
os ollos, topeime preso,
de ambos os remos trabado,

I en menos tempo que o exprico
sentín na meixela esquerda
un roce extraño... Era un bico.

"¡Congrio! -berrei-, ¿quen se astreve..,?"
E sin poder facer forzas,
frió como a mesma neve,

Esconxurei o enemigo,
palpei e apresei..., ¡ que diaño!,
o que apresei... non o digo.

Da lámpara neste instante
caieuse ó chau o periódeco,
i ó seu resprandor brilante

Vinme -¡a contalo resisto!-
entre os brazos dunha dona,
que me tomaba por Cristo.

Volvendo os ollos en torno,
na miña propia autitude
descobrín no espacio morno

Cen beatas e beatos
rufando místicamente
como na xaneira os gatos;

Os cuales, volta ás alturas
a mirada compunxida
das murillesas figuras

En grupos de xeito vario,
mais todos en cruz, facían
daquel lugar un Calvario.

Eu, que outra tal nunca vira,
adimireime as primeiras;
pero, mira que te mira,

Notando en forza de olladas
que iles fan de crucifixos
i elas de crucificadas,

E vendo que, ó fin i ó cabo,
polas fendas que se abrían
non traspasa ningún cravo,

Peguei un brinco terrible,
i abrindo por aquel bosque
de Belfegor paso libre,

Dixen: -¡Atentado ó demo?
Í eles: --¡Fóra o alcanforado!
-berraron-, ¡fóra o brasfemo!

Añón, que agardaba á porta,
preguntoume: -¿Que hai, meu rolo?
-¿A ti que raio che importa?

Repriquei- ¿Vésme enfadado?
¡ Bon modo de agradecerme
o de terte peneirado!

-¿Pra que me metiche aí drentro?
-¿Para que? ¿Pois logo infrinxiche
cecais algún mandamento?

-Eu non. -Pois a min mo debes;
porque se a pecar chegaras,
inda con pecados leves,

Non che valeran recetas
humanas pra te curares
de enfermedades... sacretas.