Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

"O divino sainete" , 1888

Manuel Curros EnriquezMANUEL CURROS ENRÍQUEZ

CANTO II



-¡Mestre Farruco!... ¿El é certo?
¿Ti aquí? ¡Nunca Dios me dera!
¿Estou soñando ou desperto?

-Ignórasme, ¿no é verdade?
Trátannos tan porcamente
por esa inmortalidade...

I eso que, dendes que rouco
de cantar, morrín de fame,
funme repoñendo un pouco.

-¿De fame? -Sí, meu querido.
-¿Ti, autor dos Himnos a Patria
como outros non teño lido?

-Foi trance un pouquiño forte;
pero, queiras que non queiras,
ti non has ter millor morte...-

Tal foi o noso saúdo.
Añón sorriu tristemente
i eu quedei pasmado e mudo.

Volto ó fin do meu espanto:
-Mestre-dixen-, ¿por que causa
da sorte te laias tanto?

Se tan mal che foi na vida
que un ben tepache morrendo,
¿querías paz máis comprida?

-¡Ogallá se me deixara
nesa paz dormir decote,
que estonces non me queixara!

Máis, se o que dormindo engorda
lle vas furgar ñas orellas,
¡verás de que xenio acorda!

A min tamén me furgaron...
¡Quitarme a vida era pouco
i hastra o sono me quitaron!

-Tenme intrigado a túa coita
e se contarma quixeras,
folgárame. -Pois escoita.

***
O vate tomou alento,
mesouse a barba, e moulando
polo baixo un xuramento,

Continou: -Morto en Castilla,
fun do hospital para a cova
levado nunha angarilla.

Un amigo verdadeiro,
amparo meu moitas veces,
o bon Euxenio Monteiro,

Do meu tránsito avisado
iba tras do meu cadavre
máis que eu morto e desolado.

De certo que el non soubera
da miña final batalla
a loita sinistra e fera;

Se dela conta eu lle dira,
cal me redimiu dos foros
da fame me redimirá.

Na foxa común collido,
caieu sobre o morto a terra,
caieu sobre a terra o olvido,

I eu naquel silencio manso,
gocei pola vez primeira
unha miga de descanso.

Del na inconsciente delicia
estaba, cando entre sonos
sentín mentarme en Galicia,

E por permisión do alto
fun dende a Corte hastra Ourense,
como unha lebre, dun salto.

Nunha rúa solitaria
pareime: reunida en xunta
a mocedá literaria,

Da miña morte doida
propúñame honras, proposta
por todos adimitida.

¿Por todos dixen? Pois minto,
da casa en que esto pasaba
presentouse no recinto

Un home, e en berrando: "Negó
O meu sufraxo e ese herexe",
calouse... Ese home era un crego.

-¡Celo quizáis!... -Non, cubisa.
¡Negoume as preces, coidando
non lle pagaran a misa!

Xusto castigo do Ceo,
que fai dun réprobo un santoe troca un xuez nun reo,

Ise home, que a morte ampara,
pídeme hoxe a oración mesma
que el en vida me negara.

I Añón, dobrando a cabeza,
gardou a autitú piadosa
dunha alma que sofre e reza,

E vinlle a mirada franca
desfeita en bágoas que escorren
mollándolle a barba branca.

¿Choraba de certo, ou ría?
Quen a Añón non conecese,
dudaría..., dudaría...

-Vela ai tes-ende acabando
tornou- por que eu me queixaba
da falta de paz en que ando;

Pois déndesde esa aventura
non podo topar sosegó
na calma da sepoltura.

-Di, i agora, ¿en que se emprea
túa autividade? -elixeume
por capitán a Estadea,

E vou déla acompañado,
ensinándolle os camiños
da vida ó que anda extraviado.

-¿Non está en pena túa xente?
-Non : esa miña Compaña
é a dos santos de Oucidente.

Viriato, ise patriotismo;
Prisciliano, ise bon senso;
María Pita, ise heroísmo;

Macías, o amor mal pago;
Feixoo, a cencia perseguida;
Vesteiro, da fe o estrago;

Ises compatriotas nosos,
que en procesión me seguiron,
despedíndome chorosos,

Todos ises i outros tantos
que non canoniza a Igrexa,
sonche os verdadeiros santos.

-¿Santos, e non van contigo
a Roma? -Non lies fai falla,
porque non temen castigo.

-¿Logo estamos rodeados..?
-Dunha gavilla de crentes,
non tren dos Sete Pecados.-

A tal escoltar, a orella
zumboume e colleume o espanto
que entre os lobos sinte a ovella.

E páledo como a morte
vendóme Anón: -¿Que che pasa
pra te poner desa sorte?-

Díxome; i eu: -Non é nada
-repriqueille-; pero coido
que hemos ter mala xornada.

-¿Levas a muller? -De parto
deixeina na casa. -¿Levas
diñeiro? -Non teño un carto.

-¿Fas conta de herdar? -Apuros.
-¿Tes boa sona? -Do peorciño.
-¡Boh! Entón estamos seguros.

-¡Soségate, home!¿Entre un groso
exército de romeiros
temes ladrós? ¡Vanidoso!

¿Que pode haber que te escoza
se nin tan siquera levas
bulsa chea ou muller moza?

-¿Pero esta xente é tan mala?
-Excelente. ¡Vaicheboa!
Xusga pola desta sala.

-¿Quen son?- Sonche os Preguiceiros,
que vindo tarde ó traballo
queren cobrar os primeiros;

Sonche os que gustan das troitas,
e como lles gustan, tentan
pescar coas bragas enxoitas.

-Ai tes Mella, un mal letrado.
-De xuez botoume á cadea.
-Pois por eso é maxistrado.

-Ai tes Cesáreo Rodrigo.
-Sendo obispo excomulgoume.
-Será Papa, meu amigo.-

E por seus nomes chamando
a cada un, foime o Mestre
moitas xentes persentando,

Desas que na humana liza
a facer o ben chamadas,
fan sempre o mal... por priguiza.

Añón quedouse calado;
ergueuse, choscoume o ollo
e do meu brazo agarrado,

Por un pasadizo interno
levoume ó vagón segundo,
círcolo dun novo Inferno.