Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

BEN CHEGADO

( Manuel Curros Enríquez )

silvas moras

¡Que doce e deleitoso
é dun pai o desvelo, cando á veira 
do seu leito de esposo,
vai oír pracenteira
do seu primeiro fillo a vos primeira!

¡Que argullosa ufanía,
que mundo de ilusiós e de contento 
acode á fantesía,
i en tan felís momento
encolle o corazón i o pensamento!

Heme aquí retirado
do meu lar no curruncho escurecido, 
contando, ó son pausado
da péndola, o batido
do corazón, de amor estremecido.

Chega hastra min, profunda
como a tétrica queixa lastimada 
de cerva morimunda,
solouzante e cansada,
a vos dorida da muller amada.

Mais, dos seus beizos roxos 
envolto nos suspiros de amargura,
trégola ós meus enoxos,
un ánxel de hermosura 
bríndame eterna, celestial ventura.

¡Ah! Deixa que treidores 
ceben en ti, muller, súa saña impía
os maternás doores;
que canto máis sombría, 
máis tras da noite nos feitiza o día.

Sofre en calados aies 
o máis grande tormento conecido.
¡Sofre!... ¡Mañán, quizaies,
darás por ben sofrido 
ese, que a ningún outro é parecido!

¿Quen sabe, ó fin, se a estrela 
que vai lucir no noso triste ceo,
purísima e sinxela, 
astro chegará a ser que de lus cheo 
os nosos días enfeitice arreo?

¿Quen sabe si, puxante, 
esa pranta que brota hoxe da terra,
erguéndose trunfante 
sobre canto de podre e ruín encerra, 
árbol será de paz tras tanta guerra?

Ven, fillo da miña alma; 
chega, chega e non tardes, meu querido:
A humanidá sin calma, 
o mundo en servidume sumerxido, 
nado inda non, saúdante benvido.

E ben chegado seas
ó meu colo tamén, ¡miña delicia!
¡Que inda mesmo sin vida me recreas, 
falangueira e propicia
a miña amante e paternal caricia!

Namentres, noite, pasa,
pasa, eses teus luceiros apagando:
Linda é a lúa; mais súa lus escasa 
agoiro fora infando
o berce do meu neno alumeando.

Pasa, noite das fadas,
en que Dios dorme e se acovarda a xente; 
que as párpedas pechadas
do meu rolo inocente
quérense ó raio abrir do sol fulxente.

¡Ouh, sol! Ti, que atesouras
a lus que esparxe a brétema sombría; 
ti, que os outeiros douras
e inundas de armonía
o ceo, a terra, o mar, a tarde, o día;

pola xigante lomba
érguete a ver o meu miniño, quedo, 
cal namorada pomba
que pola mañá cedo
leva ós fillos calor no pico ledo.

Do mundo nos lumiales,
¡ouh, sol!, ¡sol imortal!, meu neno espera 
teus raios celestiales...
¡Si cara a ti nacera,
non cara á noite, cara a ti correra!

Que cando eu a esta vida
abrín os ollos, triste noite escura 
cubriume enloitecida,
¡E desa noite impura
inda os crespós arrastro i a tristura!

 

 

("Aires da miña terra", 1880)