Venta online brezo vallas Girona
Venta productos peluqueria, belleza y estetica Xpels
Venta ropa interior mujer Lintima
Uniforme laboral ropa trabajo Global Uniformes
Tiendas online Ecommerce ServiWebsi
Créditos para su tienda online

Galicia espallada

Unha recolleita da cultura galega

Literatura, historia, arte, música, gastronomía, galeguismo, tradicións, lendas, costumes, emigración

Á memoria de Manuela Viaño (1929-2013)

Alfonso Daniel Manuel RODRÍGUEZ CASTELAO

O INGLÉS ( de “Retrincos”)


CastelaoEu quixen asasinar a un inglés, por patriotismo.
O caso aconteceu na Pampa Central da República Arxentina e no tempo da guerra de Cuba.
Era eu daquela un melido rapaz de doce anos, apouvigado pola morriña das paisaxes nativas, acabadas de deixar, e pola tristura dos campos en que me vía forzado a vivir.
As lendas a contos deprendidos na lareira paisana dos meus avós, encirraran a miña imaxinación a deran azos á miña credulidade, de tal xeito que non soamente daba creto a tódalas barballadas dos nosos periódicos, senón que as súas informacións parecíanme ruíns a cativas. Eu era, pois, un gran patriota belicoso, porque tamén a mina patria era grande a forte, como a dun inglés, como a dun alemán... A enxurrada patrioteira que levaba tantos e tantos emigrados á guerra de Cuba, levara tamén o meu pobre siso de neno.
Quizais o sangue mariñeiro dos meus antergos determinou en min aquela afervoada preferencia polo noso poderío naval. E nas paredes da tenda do meu pai foron aparecendo, a maneira de afiches, os barcos da escuadra española, pintados da miña man.
Para representar mellor a fortaleza dos nosos navíos sempre lles poñía dúas chemineas de máis, todas botando fume: un fume mouro, terriblemente tráxico. E logo, debaixo de cada barco, campaban letreiros fachendosos, dictados pola fogaxe patrioteira: "Ai do que se poña diante". "Non hai quen poida". "Para todos vós abonda un de nós"...
O inglés Don Guillermo viaxaba sempre con dous "gauchos" a moitos cabalos. Cada vez que baixaba das súas terras de Río Negro durmía na nosa casa. Era home de maneiras pouco fidalgas, a no cinto de coiro lucíalle sempre un revólver con mango de nácar: argumento terrible naquelas terras.
Cando Don Guillermo reparou nos meus debuxos escachizouse de risa, a entón correspondín a tal ofensa con ditos alporizados que aumentaron a súa ledicia. Cómpre dicirvos que eu era madeira de heroe ou de mártir, a para servir á miña patria tanto me daba matar como morrer; mais o inglés humor de lima xorda turrábame polo xenio, volvíame tolo de carraxe, a despois burlábase dos meus denostos. ¡Quen puidera facerlle comer aquel revólver de mango de nácar! ¡Quen puidera ollalo morto, aberto en canal a pendurado!
Cantas veces pasou por alí D. Guillermo tantas veces me fixo adoecer de carraxe; mais eu sabía que o triunfo da escuadra española daríame forzas dabondo para esmaga-la fachenda daquel inglés nifroso.
Tamén adoitaba durmir na nosa casa un andaluz garuleiro, tan patriota coma min. O andaluz sabía sempre moito máis do que contaban os periódicos, a as súas trapalladas eran despois as armas con que eu combatía ó inglés. Un día sioume que estaban arrombando o submarino Peral; pero que o Goberno non quería que se soubese.
Eu xurei garda-lo segredo, a non puiden cumpri-lo xuramento. O inglés tanto me fixo desquerer, burlándose dos nosos barcos, que nun lampo de xemo descubriu todo:? Pois eu dígolle que xa se poden poñer en contra de nós tódalas escuadras do mundo xuntas, porque... porque estamos arrombando o submarino Peral.
O desastre de Santiago de Cuba derrubou as miñas ilusións, a non seria doado describir agora o infinito desespero en que me vin asolagado. 
Por aqueles días pasou o inglés, a doído quizais da miña tristura xa non se burlou dos meus barcos; pero feriume con estas verbas sarcásticas:
-Agora tendes a escuadra submarina máis grande do mundo...
Endexamais dixera Don Guillermo semellante cousa, pois no mesmo intre decidín asasinalo. A onda roxa non deixaba acouga-la miña imaxinación, a por adiantado gorentei as regalías do crime. Nada podía arredarme de luxa-las mans: era en ben da miña patria, asoballada pola desgracia.
iOuh, o plan criminal era do demo! No fío das dúas da noite entraría de esguello no apousento do meu inimigo. Andando a modiño, no bico dos pés, chegaría cabo do leito a de súpeto, izas!, espetaríalle un coitelo na gorxa. Eu vía saí-lo sangue do inglés, a cachón; eu ollei como espernexaba para morrer, e nin o máis lene remorso abalou a miña conciencia.
Aquela noite deiteime cos ollos ben abertos, apreixando na man o coitelo de mata-los carneiros. O reloxo do comercio tardou tanto en da-las dúas que fun vencido polo sono...
Cando despertei batía o sol no lombo da Pampa. O inglés salvárase de milagre.

Alfonso R. Castelao,  Santiago 1934

 


  Agradecemos ó noso amigo Xosé María Manteiga por nos enviar este conto de Castelao.